Uzasadnienie
Miejska Dyrekcja Inwestycji i Komunikacji w imieniu Gminy Miejskiej w S. wystąpiła do Prezydenta Miasta S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiocie przebudowy skrzyżowania ulicy B. z ulicą T. w S. wraz z przebudową istniejącego uzbrojenia nadziemnego na działkach oznaczonych numerami: [...]. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] marca 2004r. Nr [...] ustalił lokalizację dla tej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z dniem [...]01.2003r. z mocy prawa utracił ważność plan miejscowy dotyczący tego terenu.
W związku z odwołaniem I. K., K. I. i J. I. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]04.2004r. Nr [...] uchyliło wymienioną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium w swojej decyzji zauważyło, że wniosek MDIiK nie odpowiadał w pełni art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz nie określono w nim rodzaju uzbrojenia podziemnego i nadziemnego, które ma być przebudowane, co mogło mieć wpływ na środowisko, a także wniosło zastrzeżenie do kopii mapy i oznaczeń dokonanych na tej mapie oraz ustaleń w zakresie ochrony interesów osób trzecich.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, po uwzględnieniu wskazanych przez Kolegium Odwoławcze uchybień, Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]07.2004r. Nr [...] ponownie ustalił Gminie Miasta S. lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie przebudowy skrzyżowania ulicy B. z ulicą T. w S. wraz z przebudową istniejącego uzbrojenia nadziemnego na działkach nr [...]. Od decyzji tej odwołali się I. K., K. I. i J. I., wnosząc o jej uchylenie. Podnoszą w odwołaniu, iż planowana inwestycja narusza teren ich działek nr [...]. Wyrządzone zostały szkody na ich działkach przy modernizacji ulicy T. i B., a także zarzucają, iż w okresie Polski Ludowej i w latach dziewięćdziesiątych odebrano im bez odszkodowania 1200 m2 gruntu.
Ponadto podnoszą, że ścieżka rowerowa przy ulicy B. ma być budowana tylko wzdłuż ich działki o długości około 50 m. i nie będzie kontynuowana w kierunku miasta, a chodnik przy ulicy T. również planowany jest wzdłuż ich działki. Brak jest informacji, że chodnik będzie układany na całej długości ulicy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]08.2004r.
nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że została ona wydana zgodnie z prawem, zwłaszcza zaś zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27.03.2003r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717).
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. za pośrednictwem organu wywiodły Panie: I. K., K. I. i. I., podnoszące argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, bowiem wydana została na podstawie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z 2003r. z późn. zm.).
Inwestycja będąca przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej – była inwestycją celu publicznego, a więc z uwagi na brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu – organ orzekł o ustaleniu jej lokalizacji w drodze decyzji (art. 50 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy). Decyzja powyższa została wydana przez Prezydenta Miasta S., który stanowił właściwy organ do jej wydania z uwagi na fakt, że była to inwestycja gminna, jak wynika z pisma Miejskiej Dyrekcji Inwestycji w S. z dnia [...]07.2004r. nr [...]. Tak więc zostały spełnione przesłanki z art. 51 § 1 cytowanej wyżej ustawy.
Jak wynika z akt sprawy – nie naruszono zasad z art. 53 § 1 tejże ustawy dotyczących sposobu zawiadamiana stron o wszczęciu postępowania, postanowieniach i decyzji, kończących postępowanie administracyjne.
Zaskarżona decyzja spełnia także przesłanki zawarte w art. 54 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003r. z późniejszymi zmianami).
W świetle powyższego należy uznać zarzut skarżących o naruszeniu prawa za niezasadny. Nie można również podzielić stanowiska strony skarżącej, że ścieżka rowerowa i chodnik są realizowane tylko przy ich działkach, a nie będą kontynuowane w kierunku miasta, bowiem organ załączył plan realizacji całej inwestycji (k. 52 akt sądowych), który nie potwierdza stanowiska skarżących w tym przedmiocie.
Także pozostałe zarzuty, dotyczące szkód wyrządzonych wcześniejszą modernizacją ulic T. i B. oraz wysokości odszkodowania za wywłaszczona nieruchomość w okresie PRL i w latach dziewięćdziesiątych – nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądu, ponieważ nie mają związku z przedmiotem niniejszej sprawy.
Należy nadmienić, że kwestie wyżej wymienione mogą być dochodzone przez stronę skarżącą w drodze odrębnych postępowań administracyjno-sądowych.
Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.).