Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] o odmowie uchylenia czynności materialno- technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu 19 kwietnia 2002r. M. S., A. S. i F. M. na pobyt stały w miejscowości K. w lokalu przy ul. O. [...].
U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
Pismem z dnia 4 lutego 2005r. W. K. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania o wymeldowanie M. S., A. S. i F. M. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości K. przy ul. O. [...] albowiem nie była i nie jest właścicielem ani osobą zarządzającą tym lokalem.
Decyzją z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] Wójt Gminy K. odmówił uchylenia czynności materialno- technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu 19 kwietnia 2002r. M. S., A. S. i F. M. na pobyt stały w miejscowości K. przy ul. O. [...].
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewody P. W. K. i wskazała, że nie zgadza się z nią albowiem została ona wydana niezgodnie z prawem.
Organ II instancji zważył co następuje
Obowiązujący obecnie stan prawny kształtuje czynność zameldowania wyłącznie jako rejestrację pobytu osoby pod oznaczonym adresem (art. 4 ust. l, art. 10 ust. l, art. 9 ust. 2a, art. 10 ust. l jak również art. l ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Faktyczny pobyt w miejscu zgłoszonym do zameldowania stanowi zatem wyłączna przesłankę zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu. Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy świadczy bezsprzecznie, iż M. S., A. S. i F. M. zamieszkali w lokalu położonym w K. przy ul. O. [...] jeszcze zanim zostali w nim zameldowani na pobyt stały i w lokalu tym mieszkają nadal (dowód: zeznania świadków W. O. i J. J. mieszkających w sąsiedztwie przedmiotowego lokalu - k. 47 i 48 akt administracyjnych oraz oględziny lokalu k. 48-52)
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. W. K. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie zgadza się z wydaną decyzją albowiem nie była i nie jest właścicielem lokalu położonego w K. przy ul. O. [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu II instancji. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - w brzmieniu obowiązującym do 19 czerwca 2002r.- do zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące niezbędne było łączne spełnienie dwóch przesłanek, mianowicie przedstawienie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie (art. 9 ust.
2) i faktyczne przebywanie pod tym adresem (art. 10 ust. 1). W chwili obecnej z uwagi na to, że przepis art.9 ust. 2 utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002r., w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r., K20/01, stwierdzającego jego niezgodność z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, ocena zasadności czynności matarialno- technicznej w postaci wpisów o zameldowaniu podlega ocenie jedynie w aspekcie zachowania przesłanek z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis art. 9 ust. 2 wyżej powołanej ustawy nie może mieć zastosowania jako regulacja niekonstytucyjna.
Określona w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanka zameldowania na pobyt stały występuje wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną obydwa warunki określone w tych przepisach a mianowicie, gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania. Wyłączną zatem przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu, bez konieczności legitymowania się potwierdzeniem uprawnienia do przebywania w nim (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003r. sygnatura akt VSA2425/02, pub. Wspólnota 2004/9/58). Powyższe stanowisko jest konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby (art. 1 ust. 2 w/w ustawy).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi zastrzeżeń i nie jest kwestionowany pobyt zainteresowanych w przedmiotowym lokalu. Powyższy fakt bezsprzecznie wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy a mianowicie z zeznań świadków W. O. i J. J. mieszkających w sąsiedztwie przedmiotowego lokalu - k. 47 i 48 akt administracyjnych oraz z przeprowadzonych oględzin lokalu k. 48-52).
Skoro poza sporem pozostaje fakt zamieszkiwania M. S., A. S. i F. M. w lokalu przy ul. O. [...] to należy uznać, że w niniejszej sprawie czynność zameldowania dokonana została skutecznie i brak jest podstaw do jej uchylenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).