Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] P. Komendant Wojewódzki Policji w B. powołując się na art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji orzekł o odmowie przyjęcia wniesionego po terminie odwołania skarżącego H. K. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w K. Nr [...] z [...] marca 2014r. wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że orzeczenie o wymierzeniu obwinionemu kary dyscyplinarnej wydane [...] marca 2014r. zostało doręczone zarówno obwinionemu jak i jego obrońcy. Obwiniony otrzymał je w dniu 25 marca 2014r. a obrońca - adw. T. T. w dniu 27 marca 2014r. W orzeczeniu dyscyplinarnym znalazło się pouczenie, mające oparcie w art. 135 f ustawy o Policji, że obwinionemu przysługuje prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia, przy czym w razie doręczenia orzeczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Odwołanie wniesione przez obrońcę obwinionego zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 3 kwietnia 2014r., podczas gdy termin do jego wniesienia, liczony od doręczenia orzeczenia obwinionemu, który wcześniej otrzymał orzeczenie, upływał w dniu 1 kwietnia 2014r. Organ stwierdził także, że ani obwiniony ani obrońca nie złożyli wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze wywiedzionej na to postanowienie H. K. zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów prawa tj. art. 126 par. 1 K.p.k. w związku z art. 135 k ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego wydanie przed rozpoznaniem złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
P. Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony już po dacie wydania zaskarżonego postanowienia, bo w dniu 28 kwietnia 2014r. a do organu II instancji wpłynął dopiero 5 maja 2014r. a zatem wydając postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania po terminie, organ nie dysponował wiedzą o ubieganiu się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Dodał, że postanowieniem wydanym [...] maja 2014r. organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. II SA/Wa 1531/14 ze skargi H. K. na ostateczne postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2014r. utrzymujące w mocy postanowienie P. Wojewódzkiego Komendanta Policji w B. z dnia [...] maja 2014r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że ocena dopuszczalności odmowy przyjęcia odwołania zależna jest od wyniku postępowania w sprawie przywrócenia terminu do jego wniesienia.
Pełnomocnik organu ocenę wniosku o zawieszenie postępowania pozostawił do uznania sądu.
Postanowieniem z dnia 4 września 2014r. Sąd orzekł o zawieszeniu postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania. Postępowanie pozostawało w zawieszeniu do dnia 22 września 2016r. Zostało podjęte po powzięciu przez sąd informacji o treści prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016r. wydanego w sprawie o sygn. I OSK 1287/15. Mocą tego wyroku – w następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej H. K. - uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015r. sygn. II SA/Wa 1531/14 oddalający skargę H. K. na ostateczne postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] odmawiające H. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak również uchylone zostały wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia organów policji obu instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała uwzględnieniu z przyczyn ujawnionych w toku postępowania sądowego, które wcześniej stanowiły podstawę do zawieszenia postępowania a po jego podjęciu determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowej. Z dopuszczonego przez Sąd na rozprawie dowodu z treści wyroku NSA z dnia 16 września 2016r. sygn. I OSK 1287/15, którego wydruk z uzasadnieniem pozyskany z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych został włączony do akt sprawy sądowej (k. 89 – 96 akt sprawy), wynika bowiem, że przed organem policji I instancji (obecnie noszącym nazwę Komendant Wojewódzki Policji w B.) pozostaje w toku postępowanie w sprawie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania uznanego za spóźnione zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem.
W uzasadnieniu postanowienia zawieszającego postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania, Sąd stwierdził, że postępowanie sądowe w sprawie niniejszej pozostaje w ścisłej zależności od postępowania sądowego prowadzonego w sprawie II SA/Wa 1531/14 (a w postępowaniu kasacyjnym w sprawie I OSK 1287/15). Sąd zawieszając postępowanie przesądził, że konsekwencją uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stanie się konieczność uchylenia postanowienia będącego przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Postanowienie to bowiem zamyka skarżącemu drogę do poddania kwestionowanego odwołaniem orzeczenia dyscyplinarnego, merytorycznej ocenie przez organ dyscyplinarny II Instancji.
W literaturze przedmiotu jednolicie prezentowane jest stanowisko, że dopóki nie rozstrzygnięta pozostaje kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie jest dopuszczalne stwierdzanie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby strony o przywrócenie terminu (vide: między innymi wyrok NSA z dnia 14.01.1999r. sygn. SA/Sz 306/98 przytoczony w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa B. Adamiak i J. Borkowskiego, Wydawnictwo C.H. Becka, Warszawa 2005, str. 592). Co prawda w postępowaniu dyscyplinarnym wobec funkcjonariuszy policji, w kwestiach nieuregulowanych ustawą o Policji stosuje się odpowiednio nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale Kodeksu postępowania karnego, ale powyższe nie zmienia faktu, że w przypadku równoczesnego ze spóźnionym odwołaniem wniesionym od orzeczenia dyscyplinarnego, złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, pierwszeństwo w rozpoznaniu miałby wniosek o przywrócenie terminu.
W sprawie niniejszej okoliczność ubiegania się przez skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powstała już po wydaniu skarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność spóźnionego odwołania. Ujawnienie na etapie kontroli sądowej postanowienia odmawiającego przyjęcia spóźnionego odwołania, faktu prowadzenia sporu przed innym sądem w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, czyniło zasadnym powstrzymanie się z wyrokowaniem przez sąd oceniający postanowienie wydane na podstawie art, 135 k ust. 3 ustawy o Policji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego dotyczącego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wynik zaś postępowania sądowego na którego prawomocne zakończenie oczekiwał sąd, nie pozwala sądowi na oddalenie skargi, albowiem wskazuje na okoliczność nierozstrzygniętej w postępowaniu administracyjnym kwestii przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania a dopóki nie rozstrzygnięta pozostaje kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie jest dopuszczalne stwierdzanie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na fakt niezłożenia przez pełnomocnika skarżącego wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, Sąd nie nałożył na organ obowiązku zwrotu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w sprawie sprowadzających się do kosztów zastępstwa procesowego z uwagi na ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawach z zakresu stosunków służbowych (argumentum a contrario do treści art. 210 par. 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.