Uzasadnienie
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w P. wniósł do sądu administracyjnego sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., uchylającej jego decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie sprzeciwu z uwagi na wniesienie go przez podmiot nieuprawniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej – art. 64b § 1 P.p.s.a.
Z przepisu art. 50 § 1 P.p.s.a. wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi (odpowiednio sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi) decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny należy rozumieć jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem lub czynnością.
Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest szczególna. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy K.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego (por. uchwała NSA z 19 maja 2003 r. I OPS 1/03, Lex nr 79089). Powyższe stanowisko potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r. K 32/08, OTK-A 2009 nr 9 poz. 139 uznając, że przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. jest zgodny z art. 165 Konstytucji RP.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że przedmiotem postępowania jakie toczyło się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym Ł. była decyzja wydana przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. W tym postępowaniu Kierownik OPS nie uzyskał statusu strony postępowania, a decyzja organu odwoławczego była mu przesłana tylko jako organowi orzekającemu w sprawie. W tej sytuacji dopuszczenie możliwości wniesienia sprzeciwu przez Kierownika OPS (który wydał rozstrzygnięcie w sprawie) nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej strony uprawnienia strony, która rozstrzygnięcie kwestionuje.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił sprzeciw jako niedopuszczalny.