Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty B., znak: [...], z dnia [...] listopada 2010 r., orzekającą o utracie przez D. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2010 r.
U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
D. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu 26.11.2009 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B. zamieścił D. K. na liście osób przewidzianych do wykonywania prac społecznych użytecznych 2010 roku. Zgodnie z wnioskiem Prezydenta Miasta B. z dnia 02.02.2010 r. skarżącej wysłano pocztą w dniu 22.02.2010 r. stosowne skierowanie do Szkoły Podstawowej nr [...] przy ul. W. [...]. Po zgłoszeniu się skarżącej do pracodawcy zrezygnowała ona z przedstawionej propozycji i z dniem 04.03.2010 r. utraciła status osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Skarżąca ponownie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w B. w dniu 05.07.2010 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu 19.07.2010 r. skarżąca otrzymała kontakt do sklepu E. na stanowisku sprzedawca, a 18.10.2010 r. została poinformowana o możliwości zatrudnienia w charakterze sprzedawcy w B. S. przy ul. K. [...].
Następnie 22.11.2010 r. bezrobotnej wysłano pocztą skierowanie do pracy na stanowisku kuśnierza do P. K. "B." w B. przy ul. M. [...], nr [...]. Jednakże zrezygnowała z propozycji zatrudnienia i z dniem 24.11.2010 r. została wyłączona z ewidencji osób bezrobotnych na okres 180 dni. Po otrzymaniu skierowania bezrobotna nie skontaktowała się z zakładem pracy, natomiast 24.11.2010 r. dostarczyła do Urzędu pismo, w którym poinformowała, iż pracowała w w/w firmie, lecz nie otrzymała wówczas umowy o pracę ani wynagrodzenia. Organ I instancji ustalił, po przeprowadzeniu rozmowy telefonicznej w dniu 26.11.2010 r. z pracodawcą A. W., właścicielką P. K., że skarżąca nigdy w tej firmie nie pracowała. Na okoliczność rozmowy sporządzono notatkę służbową (karta 22 akt administracyjnych).
Decyzją z dnia [...].11.2010 r. Starosta Powiatu B. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity z 2008 r., Dz. U. Nr 69, poz. 415, z póź. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 24.11.2010 r.. W w/w decyzji powołano się na art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy, który stanowi o tym, iż odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godz., za wykonanie, których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Starosta również przytoczył art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Od decyzji Starosty Powiatu B. skarżąca odwołała się do Wojewody P. Decyzją dnia [...].01.2011 r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż w świetle art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zwanej dalej "u.p.z.i.r.p.", starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 180 dni w przypadku drugiej odmowy. Według organu odwoławczego przedstawiona bezrobotnej oferta zatrudnienia spełnia przesłanki określone w ustawowej definicji, bowiem praca miała być wykonywana na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony i podlegałaby ubezpieczeniom społecznym. Wskazano, że podane przez D. K. argumenty odmowy przyjęcia propozycji pracy z powodu wątpliwości co do uczciwości pracodawcy nie mogą być uwzględnione ponieważ skarżąca nawet nie zgłosiła się do pracodawcy w celu ustalenia warunków pracy.
W skardze do tut. Sądu skarżąca podniosła, że nie chciała pracować u pracodawcy, który nie zawiera z pracownikiem żadnej umowy ani nie wypłaca właściwego wynagrodzenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumenty zawarte w swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa a sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest wyłącznie z punktu widzenia ich legalności (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Istota sporu w sprawie sprowadza się do tego czy zgodnie z prawem orzeczono o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca podnosi, że nie podjęła próby nawiązania stosunku pracy, gdyż miała uzasadnione wątpliwości co do uczciwości potencjalnego pracodawcy. Skarżąca podaje bowiem, że w przeszłości świadczyła pracę owemu pracodawcy i wówczas nie uzyskała ani umowy o pracę ani wynagrodzenia.
Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z.i.r. starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który: odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:
- a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,
- b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,
- c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.
W sprawie niesporne jest, że skarżąca odmówiła przyjęcia propozycji pracy. Należało więc ocenić czy owa odmowa była uzasadniona. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że za uzasadnioną przyczyną odmowy przyjęcia zatrudnienia nie może być uznany każdy powód podany przez bezrobotnego. W szczególności za uzasadnione przyczyny nie uznaje się okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, nawet tylko lekkomyślności czy niedbalstwa (wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007 r., I OSK 1821/06, LEX nr 384794, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2007 r.. sygn. akt II SA/Sz 871/07).
Ponadto organ wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego winien ustalić, czy zaproponowana praca spełniała kryteria odpowiedniego zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 u.z.p.i.r. W ocenie Sądu słusznie organy uznały, że powody podane przez skarżącą nie mogły być uznane za uzasadnione, bowiem, po pierwsze: twierdzeniom skarżącej zaprzecza niedoszły pracodawca, twierdząc, że skarżąca nigdy nie świadczyła u niego żadnej pracy. Przypuszczalna niesolidność czy nieuczciwość potencjalnego pracodawcy nie może być uzasadnionym powodem odmowy podjęcia zatrudnienia przez pracownika, gdyż są to tylko przypuszczenia. Po wtóre: pośrednikiem w zatrudnieniu jest organ, co stanowi gwarancję i swoiste zabezpieczenie przestrzegania przez pracodawcę elementarnych warunków zatrudnienia, czyli zawarcia umowy o pracę w formie prawem przewidzianej i wypłaty minimalnego, gwarantowanego przepisami prawa, wynagrodzenia.
Zgłaszając ofertę zatrudnienia do Urzędu Pracy pracodawca ma świadomość ciążących na nim obowiązków prawnych wynikających ze stosunku zatrudnienia, a ewentualne próby ich naruszenia są zabezpieczone różnymi sankcjami. Zdaniem Sądu słusznie organy uznały, że skarżąca nie podała wystarczających powodów, które uzasadniałyby niestawiennictwo w siedzibie pracodawcy. Przez swoje nie pojawienie się nawet nie dała szansy na sprawdzenie jakie warunki pracy i płacy oferuje jej pracodawca. Zasadnie też organy uznały, że zaproponowana praca odpowiadała kwalifikacjom zawodowym skarżącej i spełniała kryterium odpowiedniego zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 u.z.p.i.r.. Należy przy tym zaznaczyć, iż była to już druga odmowa przyjęcia propozycji pracy, dlatego też zgodnie z w/w przepisami prawidłowo orzeczono o utracie przez skarżąca statusu bezrobotnego na 180 dni.
W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.-