Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] o odmowie przyznania A. M. W. świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko oraz orzekło o przyznaniu tego świadczenia na okres 1 lipca – 30 września 2019 r. oraz odmówiło jego przyznania na okres 1 kwietnia – 30 czerwca 2019 r.
Skargę na decyzję Kolegium złożyła do sądu administracyjnego A. M. W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że decyzją z dnia [...] września 2019 r., orzekając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., uwzględnił w całości skargę w ten sposób, że uchylił w całości własną zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. oraz decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] maja 2019 r. oraz orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na córkę na okres 1 kwietnia – 31 maja 2019 r., 1 lipca – 30 września 2019 r. w wysokości 500 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania tego świadczenia za czerwiec 2019 r. Organ w uzasadnieniu decyzji autokontrolnej wyjaśnił powody zmiany decyzji wynikające z przyjęcia odmiennej, uwzględniającej stanowisko skarżącej interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczących utraty i uzyskania dochodu oraz zastosowania tej interpretacji w stanie faktycznym sprawy. Orzekł również organ na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., że działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na zapytanie sądu skarżąca w piśmie z dnia 17 września 2019 r. wyjaśniła, że w związku z wydaniem decyzji autokontrolnej zgodnej z jej żądaniem – nie podtrzymuje skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1); w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania (pkt 2); gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W sprawie niniejszej organ wydał, w terminie z art. 54 § 3 P.p.s.a., decyzję autokontrolną uwzględniającą argumentację skargi i orzekającą o przyznaniu skarżącej wnioskowanego świadczenia wychowawczego według ponownie dokonanej interpretacji przepisów – z wynikiem korzystnym dla skarżącej, jak również skarżąca złożyła oświadczenie o niepodtrzymywaniu skargi właśnie z uwagi na rozstrzygnięcie autokontrolne.
Zdaniem sądu, decyzja autokontrolna – mimo że nie zawiera przyznania świadczenia wychowawczego na cały okres świadczeniowy (odmówiono przyznania świadczenia na miesiąc czerwiec 2019 r.) - uwzględnia skargę w całości, bowiem dokonano w niej przeliczenia dochodu skarżącej z uwzględnieniem uzyskania zasiłku macierzyńskiego po utracie zatrudnienia czyli w przypadku skarżącej od dnia 1 kwietnia 2019 r. Tego zaś domagała się skarżąca, co uwzględniono. Drugą podstawą umorzenia jest oświadczenie skarżącej o niepodtrzymywaniu skargi, będące w istocie jej wycofaniem z uwagi na, jak wskazała, "wydanie decyzji zgodnie z jej żądaniem". Oświadczenie to, zdaniem sądu, nie zmierza do obejścia prawa i nie wywołuje skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie skargi powoduje niedopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania oraz zobowiązuje sąd do jego umorzenia. Dlatego w sprawie niniejszej orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a.