Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...].08.2015 roku, nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].06.2015 roku, nr [...], orzekającą o niestwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta A. z dnia [...].10.2014 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego.
Powyższą decyzję wydano na podstawie następującego stanu faktycznego:
Na wniosek Pani J. Z. o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego Burmistrz Miasta A. decyzją z dnia [...].10.2014 roku, nr [...], orzekł o przyznaniu Pani J. Z. zasiłku rodzinnego w kwocie po 77 złotych miesięcznie na rzecz L. Z. i J. Z. oraz dodatku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres od 2014.10.01 do 2014.10.31 w wysokości 400 złotych miesięcznie. Wyżej wymieniona decyzja stała się ostateczna.
W dniu 01.06.2015 roku Prokurator Rejonowy w A., działając na podstawie art. 184 § 1 i 2 kpa, wniósł sprzeciw od powyższej decyzji, zarzucając rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. rażące naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28.11.2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1456 z późn. zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie w pkt. 3 decyzji Burmistrza Miasta A. z dnia [...].10.2014 roku, nr [...], że więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu uprawnia matkę dziecka wyłącznie do jednego dodatku z tytułu opieki nad dwojgiem dzieci w kwocie 400 złotych miesięcznie, podczas gdy dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28.11.2003 roku o świadczeniach rodzinnych, w przypadku korzystania z urlopu wychowawczego w celu sprawowania opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu przysługuje na każde z tych dzieci.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...].06.2015 roku, nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 kpa - nie stwierdziło nieważności decyzji z dnia [...].10.2014 roku, nr [...], wydanej przez Burmistrza Miasta A. w przedmiocie świadczeń rodzinnych. W uzasadnieniu podkreślono, iż powyższa decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 i 2 kpa.
Na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego w A. o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...].08.2015 roku, nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].06.2015 roku, nr [...].
Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Prokuratora Rejonowego w A., że w konkretnej sprawie organ jest związany treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. I OPS 15/13 o treści: "Dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczenia rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm.), w przypadku korzystania z urlopu wychowawczego w celu sprawowania opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu, przysługuje do zasiłku rodzinnego na każde z tych dzieci". Organ stwierdził, że uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują kierunki wykładni prawa, ale nie stanowią źródeł prawa w rozumieniu art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Ponadto podkreślił, iż w sprawie nie naruszono żadnych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 i 2 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Prokurator Rejonowy w A. zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji naruszenie określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równości obywateli wobec prawa, poprzez błędne przyjęcie, iż wydanie przez organ administracji decyzji wbrew interpretacji przepisu dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w drodze uchwały abstrakcyjnej podjętej w trybie art. 15 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po dacie wydania tejże uchwały abstrakcyjnej, które prowadzi do odmiennego stosowania prawa w sprawach o analogicznych lub zbliżonych stanach faktycznych nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W konsekwencji Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wnoszą o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Spór w konkretnej sprawie dotyczy kwestii stosowania przez organy administracji państwowej wytycznych zawartych w uchwałach składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W świetle przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 kpa – stanowisko Organu jest o tyle zasadne, że powyższy przepis nie daje podstaw do stosowania wytycznych zawartych w wyżej wymienionej uchwale.
Należy jednak zaznaczyć, że inaczej przedmiotowy problem przedstawia się przy procedowaniu danej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie, bowiem z art. 187 § 2 ustawy z dnia 30.08.2003 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca. Co prawda przepis ten mówi o związaniu "w danej sprawie". Niemniej, trzeba podkreślić, że stan faktyczny, w oparciu o który siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęło uchwałę w dniu 26.06.2014 roku, sygn. I OPS 15/13 – jest całkowicie tożsamy ze stanem w niniejszej sprawie. Dotyczy bowiem dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w celu sprawowania opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu. Okoliczność ta stanowi podstawę do zastosowania art. 187 § 2 cytowanej powyżej ustawy - a więc uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.06.2014 roku jest dla Sądu, w niniejszej sprawie, wiążąca.
Sąd orzekający w sprawie oprócz związania w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w powyższej uchwale. Inne stanowisko w przedmiotowej kwestii naruszałoby art. 32 § 1 i art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2.04.1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483), o czym zasadnie podkreśla Prokurator Rejonowy w Augustowie w swoim sprzeciwie wywiedzionym w trybie art. 184 § 1 i § 2 kpa oraz w skardze do Sądu Administracyjnego.
Konkludując – organ ponownie rozpoznając sprawę winien zinterpretować przepisy dotyczące przedmiotu sprawy w sposób wskazany przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
Mając całokształt okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy z dnia 30.08.2003 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).