Uzasadnienie
Skarżący – C. P. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa P. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B w części praktycznej, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Ł., w dniu [...] stycznia 2014 r., zakończonego wynikiem pozytywnym.
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł i do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 brakującego odpisu skargi. Powyżej opisane wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia otrzymania spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwania doręczono skutecznie w dniu 26 października 2016 r. Dokumentuje to zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sądowych sprawy (k. 17 akt sądowych). Termin na wykonanie wezwań mijał w środę 2 listopada 2016 r. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał brakujący odpis skargi. Natomiast brakujący wpis został uiszczony w dniu 3 listopada 2016 r., czyli dzień po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W przedmiotowej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu. Wezwanie zawierało zgodne z prawem pouczenie o skutkach prawnych niewykonania powyższego obowiązku. W wyznaczonym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania nie został on spełniony, co obligowało sąd do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt 2 sentencji).