Uzasadnienie
Skarżący G. G. pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2008 r. złożył skargę do sądu administracyjnego. W piśmie tym wywiódł, że zwraca się z prośbą o ustalenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., jako organu właściwego, do prowadzenia jego spraw z zakresu pomocy społecznej w szczególności spraw związanych z jego umieszczeniem w domu pomocy społecznej. Podniósł, że niezrozumiałym jest dla niego fakt, że on jako rodowity B., tylko z tego powodu, że w 2006 r. został zameldowany w Domu Pomocy Społecznej w U. musi zwracać się o pomoc do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. Po sprecyzowaniu, na wezwanie Sądu, przedmiotu zaskarżenia G. G. wskazał, że jego skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wydanego w sprawie "uznania właściwym do rozstrzygnięcia sprawy skierowania do Domu Pomocy Społecznej – Burmistrza Miasta Gminy Ł." (k. 12 akt).
Przedmiotowe postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. w sprawie rozstrzygnięcia sporu o właściwość w związku z postanowieniem wydanym z upoważnienia Burmistrza Ł. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] maja 2007 r. przekazującego do załatwienia według właściwości Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Rodzinie w B. podania G. G. dotyczącego umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej w U. W uzasadnieniu swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podało, że właściwym w sprawie rozpoznania przedmiotowego podania jest Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Ł., gdyż wnioskodawca będący osobą bezdomną ostatnio był zameldowany na pobyt stały w Domu Pomocy Społecznej w U. Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.
Organ podniósł przy tym, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., przekazując podanie Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Rodzinie w B. dokonał nadinterpretacji przepisu art. 101 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że ostanie miejsce zameldowania oznacza, że chodzi o miejsce zameldowania zainteresowanego przed umieszczeniem w Domu Pomocy Społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako dotycząca sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie, wydane w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość, nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie to nie służy również zażalenie albowiem, zgodnie z treścią art. 141 § 1 kpa prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Odnośnie zaskarżonego postanowienia kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje prawa zażalenia.
W konsekwencji przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.
Marginalnie podnieść należy, że przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola działalności administracji publicznej obejmująca orzekanie o zgodności z prawem skutecznie zaskarżonych decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, jak również postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, aktów organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów nadzoru na działalnością tych jednostek - art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy. Z tak określonej właściwości przedmiotowej sądu administracyjnego wynika, że konieczną przesłanką dopuszczalności złożenia skargi do tego sądu jest fakt istnienia danego aktu lub czynności.
Muszą one istnieć w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można bowiem dokonać kontroli aktu lub czynności przyszłej. Tym samym stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie miał kompetencji do rozpoznania żądania skarżącego dotyczącego ustalenia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., jako organu właściwego, do prowadzenia w przyszłości jego spraw z zakresu pomocy społecznej.