Uzasadnienie
P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 6 października 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że przesyłki nie doręczono – niepełny adres z innych przyczyn. W związku z tym w dniu 9 października 2020 r. przesyłkę awizowano i pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłka awizowana została powtórnie 10 października 2020 r. (k.22). Z uwagi na to, że skarżący przesyłki nie odebrał, zwrócono ją do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Jednym z wymogów formalnych jakie ustawa stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1b p.p.s.a.), a także oznaczenie miejsca zamieszkania (art. 46 § 2 pkt 1 a p.p.s.a.). W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego wezwania, nie uzupełnił braku formalnego złożonej skargi, przez podanie swojego numeru PESEL.
W rozpoznawanej sprawie, wobec niemożności doręczenia skarżącemu wezwanie w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 73 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącego, nastąpiło w dniu 9 października 2020r. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 18 października 2020r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić przy tym należy, że wprawdzie adnotacja na przesyłce pocztowej jest taka, że przesyłki nie doręczono, gdyż jest niepełny adres, z innych przyczyn. Niemniej jednak korespondencja ta została skierowana na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Ponadto kolejne pismo z sądu z odpisem odpowiedzi na skargę, przesłane skarżącemu na identyczny adres zostało przez niego odebrane w dniu 12 listopada 2020 r. (k.
- 25) co oznacza, że wskazany przez skarżącego w skardze adres jest prawidłowy.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienia o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu 9 października 2020r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 p.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 23 października 2020r. Zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 30 października 2020r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku skargi tj. nie nadesłał numeru PESEL.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę.