Uzasadnienie
U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie zawieszenia funkcjonariusza celnego – B. Ż.– T. w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.
W dniu 16 września 2010 r. (data nadania pocztowego) B. Ż.– T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) oraz art. 7, 77, 8, 11 i 107 § 3 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na złożenie jej po terminie, w przypadku zaś, gdyby Sąd przyjął skargę do merytorycznego rozpatrzenia - o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Organ wyjaśnił, iż po dwukrotnym awizowaniu, w dniu 9 sierpnia 2010 r. poczta zwróciła przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję z adnotacja o niepodjęciu jej przez adresata w terminie. Decyzję uznano za doręczoną z upływem 6 sierpnia 2010 r. zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Skargę nadano natomiast w urzędzie pocztowym w dniu 16 września 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu (skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie uchybionego terminu). W dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne przesłanie jej w/w decyzji, uzasadniając, iż brak możliwości odbioru decyzji w zakreślonym terminie spowodowany był faktem przebywania poza miejscem zamieszkania. Ponowne wysłanie decyzji nastąpiło w dniu 19 sierpnia 2010 r., a skarżąca odebrała ją - 23 sierpnia 2010 r. W ocenie organu powyższa okoliczność nie ma jednak wpływu na skutki prawne wcześniej dokonanego doręczenia zastępczego i nie niweczy upływu z dniem 6 września 2010 r. trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi na decyzję do Sądu.
Podczas rozprawy sądowej skarżąca poparła skargę, wskazując, że nie odebrała zaskarżonej decyzji, ponieważ nie było jej wtedy w domu. Podała, iż zawiadomienie o nadaniu przesyłki przez organ znajdowało się w skrzynce, zaś awizo wskazywało, że przesyłkę należało odebrać na poczcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu.
Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej jako p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. została wysłana skarżącej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 20 lipca 2010 r. Pierwsze awizowanie nastąpiło 22 lipca 2010 r. Po kolejnym awizowaniu poczta zwróciła przesyłkę organowi w dniu 9 sierpnia 2010 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". Decyzję uznano za skutecznie doręczoną z upływem 6 sierpnia 2010 r. Jednocześnie w dniu 11 sierpnia 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne przesłanie jej w/w decyzji, uzasadniając, iż brak możliwości odbioru decyzji w zakreślonym terminie spowodowany był faktem przebywania poza miejscem zamieszkania. Organ ponownie wysłał decyzję w dniu 19 sierpnia 2010 r., a skarżąca odebrała ją - 23 sierpnia 2010 r. (k. 136 – 138 akt organu).
Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie istotną kwestią było ustalenie daty doręczenia skarżącej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. dnia [...] lipca 2010 r., od której rozpoczął bieg terminu do wniesienia skargi.
Na wstępie podnieść należy, iż w przedmiotowej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z instytucją doręczenia zastępczego, uregulowaną w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Zgodnie z treścią tego przepis, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 oraz 43 k.p.a. poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Uznać zatem należy, że jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór pisma, datą doręczenia jest dzień, w którym upłynął czternastodniowy termin do jego odbioru, liczony od dnia następnego (zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a.) po złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W takiej sytuacji pismo pozostawia się w aktach sprawy. Adresat może odebrać pismo po upływie określonego w k.p.a. terminu, niemniej dzień faktycznego odbioru pisma po tym terminie nie będzie dla niego datą doręczenia. Pozostawienie pisma w aktach sprawy jest tylko skutkiem wyczerpania toku procedury doręczenia zastępczego przewidzianego w tym przepisie, natomiast nie jest warunkiem dokonania tego doręczenia.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie, zostały spełnione przesłanki, o których mowa w wyżej cytowanym art. 44 k.p.a. Pracownik poczty doręczający skarżącej decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nie zastał jej w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki umieścił zawiadomienie o pozostawieniu jej w dniu 22 lipca 2010 r. na okres 14 dni w urzędzie pocztowym - fakt potwierdzony przez skarżącą na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. (k. 40 akt sądowych). Z adnotacji zawartej na przesyłce wynika, iż awizowano ją powtórnie. Ponieważ skarżąca nie zgłosiła się po odbiór pisma, w dniu 9 sierpnia 2010 r. dokonano zwrotu niepodjętej w terminie przesyłki. Okoliczności te, których skarżąca nie kwestionuje (vide: protokół rozprawy z dnia 3 lutego 2011 r.), dowodzą w sposób jednoznaczny, że wyczerpana została procedura uregulowana w w/w przepisie, co pozwala z kolei stwierdzić, że słuszne było uznanie organu, iż doszło do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, stwarzającej domniemanie doręczenia.
Jak już wyżej wspomniano, datą doręczenia pisma jest dzień, w którym upłynął czternastodniowy termin do jego podjęcia, liczony od dnia następnego po złożeniu pisma w placówce pocztowej. Skoro złożenie pisma w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 22 lipca 2010 r., to termin ten rozpoczął bieg 23 lipca 2010 r.
W związku z powyższym uznać należy, że ostatni dzień terminu odbioru przesyłki nastąpił 5 sierpnia 2010 r. Z uwagi jednak, iż była to niedziela, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, to w związku z powyższym za ostatni dzień terminu należało przyjąć, zgodnie z regulacją art. 57 § 4 k.p.a., najbliższy następny dzień powszedni, tj. poniedziałek 6 września 2010 r., co obliguje do przyjęcia, że tego dnia nastąpiło doręczenie zastępcze.
Biorąc powyższe pod uwagę, 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 6 września 2010 r. Skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu w dniu 16 września 2010 r., a więc z przekroczeniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Nie znajduje natomiast uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż faktyczne doręczenie jej decyzji nastąpiło w dniu 23 sierpnia 2010 r. i z tą datą należy wiązać skutki prawne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 431/08 (Lex 528045), fakt odbioru przesyłki przez stronę skarżącą w innej dacie (po upływie terminu określonego w k.p.a.) nie wywołuje skutku prawnego, ponieważ czynność ta ma wówczas dla niej jedynie charakter informacyjny. Zwrócił na to uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07 (Lex 453425), wskazując, iż fakt powtórnego doręczenia stronie decyzji nie czyni nieskutecznym doręczenia decyzji dokonanego w trybie doręczenia zastępczego.
Mając powyższe na uwadze skarga jako spóźniona, a więc niedopuszczalna na mocy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.