Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 698/16

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na E. Ś. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "T." karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), dalej jako "u.t.d.".

Za udowodnione organ I instancji uznał:

1. - naruszenie art. 92 a ust. 1 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 1.5 do tej ustawy, tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Organ wyjaśnił, że na podstawie przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. kontroli jazdy kierowcy A. Ż., wykonującego w dniu kontroli przejazd w imieniu firmy – T., ustalono, że kierowca nie okazał dokumentu (wykresówki / wydruku) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, zaś do protokołu przesłuchania świadka zeznał, że było to spowodowane faktem wyrzucenia przez niego wykresówek. Zdaniem organu, działanie kierowcy stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 04 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym;
2. - naruszenie art. 92 a ust. 1 u.t.d., załącznik nr 3 lp. 1.5. do tej ustawy, tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego, na wykresówce lub karcie kierowcy, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Uzasadniając przypisane naruszenia organ I instancji przytoczył treść przepisów art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, treść art. 4 d i f, art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 oraz brzmienie regulacji art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Ocenił, że doszło do dwóch naruszeń wymienionych w art. 92a ust. 6 u.t.d. Wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji strona została pouczona o treści art. 92 b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 i 2 u.t.d., a o otrzymaniu tego pouczenia świadczy fakt ustosunkowania się przez ukaranego przedsiębiorcę do zarzuconych naruszeń w piśmie z dnia [...] września 2015 r. Ukarana wskazała w nim, że: przebywanie kierowcy w trasie wyklucza możliwość wpływania na jego działania i ewentualne zapobieganie naruszeniom;

Organ I instancji wyjaśnił również zasady ponoszenia odpowiedzialności za naruszenie przepisów o transporcie drogowym wynikające z art. 92 ust. 1 i 3 (odpowiedzialność kierowcy i osoby zarządzającej przedsiębiorstwem oparta na zasadzie winy) oraz art. 92 a ust. 1 i 6 u.t.d. (odpowiedzialność wykonującego przewóz drogowy mająca charakter obiektywny) i wskazał, że w sprawie nie wykazano żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od ukarania.

Organ podkreślił też, że w przepisach art. 92 b oraz 92 c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, a nie o sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy oraz braku dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Nadto wina kierowcy określona na podstawie przepisów Kodeksu wykroczeń nie jest równoznaczna z brakiem odpowiedzialności administracyjno-prawnej po stronie przedsiębiorcy. Istnieje też co prawda możliwość zwolnienia z tej odpowiedzialności (za działania osób, którymi przedsiębiorca się posługuje w wykonywaniu działalności), jeżeli zostaną spełnione szczegółowe warunki określone w przepisach u.t.d. Te jednak w przedmiotowym postępowaniu nie wystąpiły.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. Ś., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. niewłaściwy proces kwalifikacji stanu faktycznego.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał, że Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. naruszył art. 6, 7, 8 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy.

Organ stwierdził, że zebrany materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka, okazanych wykresówek i zaświadczeń o działalności nie wskazuje w sposób jednoznaczny, że doszło do naruszenia w postaci niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. W tym celu należałoby wezwać kierowcę do okazania brakujących wykresówek.

Organ II instancji podniósł także kwestię nieuzasadnienia przez organ

I instancji w przedmiocie uzależnienia wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy i nie wyjaśnienia dlaczego daje wiarę zeznaniom kierowcy a dowodem złożonym w trakcie postępowania w sprawie w postaci, między innymi, umowy o pracę, kserokopii listy płac, kserokopii listy wypłat i diet i ekwiwalentu za noclegi.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła E. Ś., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. - art. 138 § 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013, poz. 267 ze zm., dalej kpa) poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku podstaw do dalszego prowadzenia postępowania przez organ I instancji, tj. zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w toku postępowania przed Ś. Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego;
2. - art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie prowadzonego postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, w sytuacji zaistnienia dowodów wskazujących iż do naruszeń opisanych protokołem kontroli nie doszło;
3. - art. 107 § 3 kpa - poprzez brak uzasadnienia faktycznego zawierającego rozstrzygnięcie co do zarzutów zgłaszanych w treści odwołania;
4. - art. 7, 77 i 80 kpa polegający na braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, który w sposób wyraźny wskazał, iż żadne z opisanych decyzją administracyjną nr [...] naruszeń nie zaszło;
5. - art. 8 kpa, zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, poprzez rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść strony.

Naruszenie prawa materialnego, tj.

1. - art. 92 a ust 1 UTD w zw. z Ip. 1.7 i 1.5 zał. Nr 3 do UTD, poprzez ich zastosowanie, w sytuacji braku przesłanek faktycznych i prawnych do stwierdzenia naruszeń.

W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów procesu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje

Skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżonej decyzji kasacyjnej nie można uznać, jako niezgodnej z prawem.

W świetle treści art. 138 § 2 kpa, który był podstawą wydania przedmiotowej decyzji jest okoliczność niewyjaśnienia wszystkich zagadnień mających istotny wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. I tak, zdaniem Sądu, zasadnym jest przesłuchanie kierowcy celem ustalenia w sposób jednoznaczny czy doszło do naruszenia przepisów w postaci niepoddania się lub nieumożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, bowiem w trakcie postępowania okazano część wykresówek.

Nie uzasadniono jednak czy mają one związek z niniejszą sprawą.

Także uzasadnienie organu I instancji w żaden sposób nie odnosi się do dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego takich jak umowa o pracę, kserokopia listy płac itd. (co stanowi jeden z zasadniczych zarzutów skargi).

W świetle powyższego należało uznać, ze doszło do naruszenia przez organ

I instancji art. 6, 7, 8 i 107 § 3 kpa. Dlatego też zasadnym było uchylenie powyższej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Żądanie strony skarżącej o umorzenie przez organ odwoławczy prowadzonego postepowania jako bezprzedmiotowego w sytuacji niewyjaśnienia przez organ I instancji wszystkich okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy- byłoby naruszeniem art. 138 § 2 kpa oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – jest więc nie zasadne.

W myśl powyższych rozważań Sąd uznał, ze zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).