Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].12.2010 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...].10.2010 r. odmawiającą A. i M. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. W. w B. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Starosta B. ustalił, że A. i M. K. nie dostosowali projektu budowlanego do zgodności z planem miejscowym (do czego zostali zobowiązani postanowieniem z dnia [...].10.2010 r.), albowiem usytuowanie przyszłego budynku mieszkalnego na działce o nr [...] powinno uwzględniać odległość 50 m od krawędzi jezdni ulicy A. K., zaś odległość ta wynosi 21 m. Przedłożony projekt zagospodarowania działki organ uznał za niezgodny z § 14 Uchwały nr [...] z dnia [...].10.2002 r. Rady Miejskiej w B. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta B. Stąd też, powołując się na przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), organ
I instancji wydał decyzję odmowną w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W odwołaniu złożonym do Wojewody P., A. i M. K. zarzucili organowi I instancji, że wydał decyzję bez dokładnego przeanalizowania planu miejscowego. Stwierdzili, że oprócz Uchwały Rady Miejskiej z dnia [...].10.2002 r. ustalającej plan miejscowy, istnieje Uchwała nr [...] z dnia [...].08.2007 r. w sprawie zmiany planu miejscowego, gdzie w rozdziale 3 § 11 ust. 3 istnieje zapis dający możliwość usytuowania budynku, jako uzupełnienie w plombach między zabudową istniejącą. W takiej sytuacji nie jest wymagana odległość od jezdni wynosząca 50 m, bo budowa plombowa może być utrzymana w dotychczasowych liniach zabudowy. Skarżący twierdzili, że ich działka o nr [...] ma charakter plombowy.
Wojewoda P., utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Podał, że § 5 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego jednoznacznie określa nieprzekraczalną linię zabudowy wynoszącą 50 m od krawędzi jezdni. Bliższe usytuowanie budynku jest naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, inwestorzy powtórzyli zarzuty z odwołania. Podkreślili brak wnikliwości organów w analizie planu miejscowego.
Analizując plan zagospodarowania przestrzennego stwierdzili, że ich działka położona jest na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Zgodnie z zapisem na stronie "7" planu są to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usługową gospodarczą i produkcyjną. Nie jest możliwe na tym terenie zlokalizować budynki mieszkalne w odległości 50 m od drogi – ulicy A. K. Ulica to po obu stronach jest zabudowana na całej długości budynkami mieszkalnymi.
W § 4 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. istnieje stwierdzenie "Określone linie zabudowy odnoszą się do nowoprojektowanej lub modernizowanej zabudowy gdy jest możliwe przeniesienie istniejącego dotychczas obiektu do ustalonej wyżej linii zabudowy. Obiekty istniejące pozostają w dotychczasowej linii zabudowy". A na stronie 13 paragrafu 5 ust. 2 istnieje stwierdzenie "Istniejąca zabudowa może być utrzymana w dotychczasowych liniach zabudowy".
Zgodnie z Uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta B. na stronie 9 planu istnieje zapis, że "Określone linie zabudowy odnoszą się do nowodubowanej lub modernizowanej zabudowy, w przypadku gdy jest możliwość dostosowania istniejącego obiektu ustalonej wyżej linii zabudowy. Istniejąca zabudowa, jak też jej uzupełnienie w plombach między zabudową istniejącą może być utrzymana w dotychczasowych liniach zabudowy".
Z powyższego zapisu wynika, że można jednak usytuować budynek bliżej niż to podano w § 14 planu. Jako istniejącą zabudowę skarżący rozumieją istniejącą linię zabudowy wyznaczoną przez istniejące już budynki mieszkalne na ulicy W. W., a ich działka jest także działką plombową.
Wojewoda P. utrzymując w mocy decyzję Starosty B. nie odniósł się do zapisu w planie mówiącym, że lokalizacja budynków w odległości 50 m od krawędzi ul. A. K. nie dotyczy działek plombowych, do których należy działka skarżących.
Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody P. i Starosty B. w B. P. odmawiających udzielenia im pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuję:
Stosowanie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
W sprawie niniejszej, organ II instancji nie wyjaśnił, w sposób wyczerpujący, stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, czym naruszył przepisy art. 7, 77 §1, 80 i art. 107§3 kpa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odmowa zatwierdzenia Skarżącym projektu budowlanego i odmowa udzielenia pozwolenia na budowę została spowodowana tym, że przedstawiony projekt zagospodarowania działki przewiduje usytuowanie budynku mieszkalnego od krawędzi jezdni (ul. A. K.) w odległości 21 m, zaś odległość ta winna wynosić 50 m – zgodnie z § 14 uchwały nr [...] z dnia [...].10.2002 r. Rady Miejskiej w B. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (tj. projekt niezgodny z ustaleniami planu miejscowego), organy nie uwzględniły wniosku Skarżących o wydanie decyzji pozwalającej na budowę.
Jednakże Skarżący, już w treści odwołania, przytaczają brzmienie zapisu na str. 9 Uchwały nr [...] z dnia [...].08.2007 r. w sprawie zamiany planu zagospodarowania przestrzennego części miasta B., wg którego "Istniejąca zabudowa, jak też jej uzupełnienie w plombach między zabudową istniejącą może być utrzymana w dotychczasowych liniach zabudowy ".
W ocenie Skarżących ten zapis daje możliwość usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 50 m od krawędzi ulicy A. K., gdyż działka nr [...] ma charakter działki plombowej tj. położonej między dwoma zabudowanymi już nieruchomościami.
Jak słusznie podnoszą Skarżący, organ I instancji nie analizował przepisów zmieniających plan zagospodarowania przestrzennego. Nie uczynił tego również Wojewoda P., pomijając tę kwestię milczeniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W aktach sprawy administracyjnej Starosty Powiatowego w B. P. znajduje się tylko fragment Uchwały z dnia [...].08.2007 r. zmieniającej plan miejscowy. W ocenie Sądu, brakuje stron od 5 do 15 i 20-21. Zapis, na który powołują się Skarżący, jest zawarty na str. 9 (wg relacji Skarżących).
Sąd nie był w stanie ustosunkować się do ww. zarzutu skargi z dwóch przyczyn: po pierwsze z powodu braku w aktach tekstu źródłowego, po drugie – z racji nie zajęcia stanowiska w tej kwestii przez organ II instancji, co czyni niemożliwym jego weryfikację.
Należy przypomnieć, że do obowiązków organu II instancji należy ponowne przeprowadzenie postępowania i udzielenie odpowiedzi na wszystkie zarzuty odwołania.
Tymczasem Wojewoda P. wybiórczo i powierzchownie potraktował zarzuty Skarżących, pomijając analizę wskazanych przepisów Uchwały z dnia [...].08.2007 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego części miasta B. Ponownie rozpatrując sprawę, organ II instancji, po analizie sygnalizowanych przez Skarżących przepisów, dokona prawidłowej ich interpretacji.
O ile istnieje na str. 9 Uchwały zmieniającej plan zagospodarowania przestrzennego (jak wyżej wskazano, w aktach brak tekstu), zapis dotyczący utrzymania w dotychczasowych liniach zabudowy, zabudowy uzupełniającej w plombach między zabudową istniejącą – należy wyjaśnić czy taki charakter ma działka Skarżących. Następnie organ zdecyduje, jaki paragraf art. 138 k.p.a. należy zastosować przy rozstrzygnięciu sprawy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W punktach 2 i 3 wyroku postanowiono zgodnie z art. 152 i art. 200 p.p.s.a.