Uzasadnienie
W. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, gdyż jest aktualnie po rozwodzie. Skarżący jest osobą nieposiadającą stałego dochodu i utrzymuje się z prac dorywczych, z których uzyskuje w skali miesiąca około 150-300 zł. Wnioskodawca posiada nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha (użytkowaną rolniczo – produkcja zboża, wartości 8.000 – 10.000 zł), nieruchomość rolno – leśną o powierzchni [...] ha (w tym [...] ha stanowi las, wartości 14.000 – 16.000 zł), ciągnik rolniczy [...], rok produkcji [...] oraz samochód osobowy [...], rok produkcji [...]. Poza tym skarżący nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych oraz nie prowadzi hodowli zwierząt i drobiu, a także nie otrzymuje dopłat unijnych. Do jego wydatków należy zaliczyć opłacenie: podatku rolnego i leśnego w wysokości 39 zł rocznie, składki OC za ubezpieczenie ciągnika – 76 zł rocznie oraz składki OC za ubezpieczenie samochodu osobowego – 682 zł rocznie (k. 46-47,34-40).
Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna skarżącego uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowo – administracyjnego.
Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada żadnych stałych źródeł utrzymania, a bieżące utrzymanie pokrywane jest z pracy dorywczej, z której uzyskuje dochód w kwocie 150-300 zł. Wnioskodawca posiada nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha (użytkowaną rolniczo – produkcja zboża, wartości 8.000 – 10.000 zł), nieruchomość rolno – leśną o powierzchni [...] ha (w tym [...] ha stanowi las, wartości 14.000 – 16.000 zł), ciągnik rolniczy [...], rok produkcji [...] oraz samochód osobowy [...], rok produkcji [...]. Poza tym skarżący nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych oszczędności czy też przedmiotów wartościowych oraz nie prowadzi hodowli zwierząt i drobiu, a także nie otrzymuje dopłat unijnych.
Powyższe okoliczności, a w szczególności brak stałych źródeł dochodów, w zestawieniu z niewielkim majątkiem i brakiem zgromadzonych oszczędności pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Końcowo podnieść należy, iż wprawdzie we wniosku skarżący nie uzupełnił rubryki mieszkanie, niemniej jednak z treści oświadczenia złożonego w sprawie wynika, iż poza wskazanym majątkiem nie posiada on żadnego innego (także nie posiada mieszkania), tym samym wzywanie go w tym zakresie było bezprzedmiotowe (38).
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.