Uzasadnienie
W związku z wnioskiem Z. K. z dnia [...] 03.2007 r. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na budowę budynku gospodarczego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr geod. [...] we wsi K. K. Wójt Gminy J. K. zwrócił się do Marszałka Województwa P. o uzgodnienie projektu decyzji w tym zakresie – tymczasowo do czasu budowy obwodnicy K. Wskazał, że nieruchomość znajduje się na trasie projektowanej obwodnicy drogi wojewódzkiej nr [...] B. – S. – W. M. Marszałek Województwa P. postanowieniem z dnia [...] 07.2007 r. znak [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu stwierdził, że zapis planistyczny dotyczący obwodnicy K. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc prawną dotyczący tej obwodnicy miał tylko charakter informacyjny, ponieważ nie przeznaczał terenów na cele publiczne tj. drogowe.
W związku z tym zamierzenie to nie było zaliczone do zadań ponadlokalnych i brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez marszałka województwa.
W piśmie z dnia [...] 07.2007 r. Wójt Gminy J. K. ponownie wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, że w dniu [...] 09.2004 r. decyzją Rady Gminy J. K. uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. O., obręb K. K. w gminie J. K. i w planie tym ujęta została obwodnica droga nr [...] B. – S. – W. M. Plan w części przyległej bezpośrednio do drogi wojewódzkiej nr [...] został uzgodniony przez P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. pismem z dnia [...] 09.2003 r. oraz przez Marszałka Województwa P. uchwałą Zarządu Województwa P. z dnia [...] 06.2003 r. nr [...].
Postanowieniem dnia [...]09.2007 r. znak [...] Marszałek Województwa P. ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Organ powtórzył argumentację przedstawioną w poprzednim postanowieniu. Stwierdził też, że fakt uzgodnienia w 2005 r. przez Zarząd Województwa P. i P. Zarząd Dróg Wojewódzkich przebiegu obwodnicy wsi K. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miejscowości I. O. i obrębu Ko. K. nie zmienia stanu prawnego sprawy, ponieważ przedmiotowe działki położone są poza obszarem tego planu. Projekt budowy obwodnicy K. został zgłoszony przez P. Zarząd Dróg Wojewódzkich do realizacji w ramach Wieloletniego Programu Inwestycyjnego Województwa P. na lata 2008 - 2013, ale wiążące decyzje w tej kwestii jeszcze me zapadły. W pouczeniu stwierdzono, że na postanowienie to służy zażalenie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w B., które wnosi się za pośrednictwem Marszałka Województwa P. w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia.
W piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. określonym jako "odwołanie" Z. K. podniósł, że planowana przez niego budowa ma miejsce na części działki poza strefą obwodnicy, nie może zatem zgodzić się z decyzją ograniczającą wykorzystanie jego działki w tej części.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa P. nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" zawiera art. 52 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 wyraża zatem zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego i nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843).
W sprawie niniejszej zaskarżony akt ma charakter uzgodnienia, a zatem jest formą zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej, w tym przypadku decyzji o warunkach zabudowy. Taka forma działania organów administracyjnych została uregulowana w art. 106 Kpa. Zgodnie z paragrafem 5 tego przepisu zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Chodzi tu oczywiście zarówno o postanowienie o uzgodnieniu, jak i o odmowie uzgodnienia. W analizowanym przypadku organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest organ wyższego stopnia w stosunku do marszałka województwa, a zatem samorządowe kolegium odwoławcze.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ I instancji – Marszałka Województwa i stronie na podstawie art. 106 § 5 Kpa przysługiwało prawo wniesienia od niego zażalenia do samorządowego kolegium odwoławczego. Ze względu na błędne pouczenie zawarte w postanowieniu skarżący nie złożył wskazanego zażalenia, występując ze środkiem zaskarżenia na postanowienie organu I instancji do sądu administracyjnego, nie dopełnił zatem wymogów wskazanych w art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego skarga niniejsza jako wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była niedopuszczalna.
Należy też wskazać, że biorąc pod uwagę treść art. 112 w zw. z art 126 Kpa błędne pouczenie może stanowić uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, jeżeli skarżący zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonego postanowienia skorzystać.
Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.