Uzasadnienie
Skarżący B. K. i M. K. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2009 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, z częściowo wbudowanymi garażami wraz z infrastrukturą techniczną na działce o nr geodezyjnym [...] przy ul. N. oraz części działki o nr geodezyjnym [...] przy ul. B. w B. Wniosek swój skarżący uzasadniali ochroną ich interesów prawnych jako właścicieli działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...], co do której została wydana zaskarżona decyzja, a na którą planowana inwestycja oddziałuje negatywnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić na wniosek skarżącego, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl.
OSP 1998/3/54). Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter decyzji – ustalającej warunki zabudowy dla przyszłej inwestycji w zakresie budowy jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Wydanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja to nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji.
Decyzja ta w istocie nie podlega wykonaniu, rodzi jedynie dla inwestora skutki prawne w postaci otwarcia drogi do ubiegania się o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Inwestor na podstawie takiej decyzji nie może rozpocząć robót budowlanych. Sama możliwość wykorzystania spornej decyzji do rozpoczęcia procedury uzyskania pozwolenia na budowę nie może spowodować dla skarżących ani nadmiernej szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o warunkach zabudowy ustala wprawdzie, jakie może być przeznaczenie terenu objętego wnioskiem, lecz nie uprawnia inwestora do "fizycznej" zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych w wyniku, których dochodzi do określonego sposobu zagospodarowania terenu (podobnie NSA w postanowieniu z dnia 14.12.2009 r. II OSK 1898/09).
Dlatego też Sąd uznał za zasadne, odmówić skarżącym ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).