Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r. nr [...] Wojewoda P., na podstawie art. 9 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), wstrzymał z urzędu wykonanie własnej decyzji z [...] lipca 2022 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty B. z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,1403 ha, położoną w obrębie 0003 B., miasto B. Skargę na postanowienie Wojewody do sądu administracyjnego wniósł B. S.A. w Warszawie i zarzucił naruszenie art. 9 ustawy, przez niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie z urzędu wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, na które przysługuje zażalenie. Nie kończy też postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Tym samym nie może stanowić samodzielnej podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd z urzędu dokonuje oceny jej dopuszczalności, w szczególności bada, czy wniesiona skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego.
Granice kognicji sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody P. wydane na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.
Stosownie do treści art. 9 ustawy, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.
Powyższy przepis wprost wyłącza możliwość złożenia zażalenia na postanowienie wydane na jego podstawie. Jednocześnie z treści ww. przepisu bezspornie wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji na jego podstawie nie jest uzależnione od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek oprócz zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Tym samym w przypadku wniesienia skargi na decyzje, o których mowa w ww. przepisie, organ nie ma wyboru i zobowiązany jest do jej wstrzymania. Jest to niejako automatyczny skutek złożenia skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji wydane postanowienie, na podstawie art. 9 ustawy, uznać należy jako wydane w ramach toczącego się postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem ani innym aktem, na które przysługuje zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty oraz nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym bądź zabezpieczającym. Tym samym nie może ono stanowić samodzielnej podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne (tak też NSA w postanowieniu z 4 grudnia 2018 r., I OSK 4158/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.