Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak [...] SKO w B. odmówiło A. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W pouczeniu błędnie wskazano, że od postanowienia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dlatego kolejnym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. (znak [...]) sprostowano pouczenie o środku zaskarżenia. W prawidłowym pouczeniu wskazano stronie, że przysługuje jej skarga, pod zarzutem naruszenia prawa, którą wnosi się za pośrednictwem Kolegium do WSA w Białymstoku w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia prostującego. Jak wynika z akt, orzeczenie prostujące zostało doręczone stronie w dniu 8 października 2015 r.
A. K. wniosła do tutejszego sądu skargę na postanowienie SKO w B. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w której to skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wyjaśniła, że wskazała niewłaściwy adres sądu i korespondencja została jej zwrócona.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez dołączenie do akt zwróconej jej korespondencji wysłanej pod niewłaściwy adres – zakreślono termin 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 10 grudnia 2015 r. Termin wykonania zobowiązania upływał we czwartek 17 grudnia 2015 r. Do tej daty uzupełnienia nie dokonano.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezspornie skarga do sądu została wniesiona jako spóźniona. Termin trzydziestodniowy na jej złożenie biegł od dnia następującego po dniu doręczenia skarżącej postanowienia SKO w B. z dnia [...] października 2015 r. zawierającego sprostowanie pouczenia co do środka zaskarżenia (wskazanie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, a nie jak pierwotnie wskazano w błędnym pouczeniu – o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Jeśli zatem doręczenie postanowienia prostującego miało miejsce w dniu 8 października 2015 r., to trzydziestodniowy termin upływał w dniu 9 listopada 2015 r. (upływał faktycznie w dniu 7 listopada 2015 r., jednakże była to sobota, zatem ostatni dzień terminu należało przesunąć na pierwszy dzień przypadający po dniu lub dniach wolnych od pracy tj. poniedziałek 9 listopada 2015 r. Wynika to ze sposobu liczenia terminów wskazanego w art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Skarga w sprawie niniejszej została złożona bezpośrednio do sądu w dniu 20 listopada 2015 r. Tymczasem należało ją złożyć do sądu ale za pośrednictwem organu odwoławczego (art. 54 § 1 p.p.s.a.), co prawidłowo wskazano w sprostowanym pouczeniu. Złożenie skargi bezpośrednio do sądu wywołało obowiązek po stronie sądu przekazania skargi do SKO w B. celem udzielenia na nią odpowiedzi. Przekazanie to nastąpiło w dniu 24 listopada 2015 r. (k.
3) i ten dzień jest dniem nadania skargi na adres właściwego organu odwoławczego (dniem wniesienia skargi za pośrednictwem organu odwoławczego). Skoro zatem, jak wyżej wyjaśniono, termin wniesienia skargi mijał w dniu 9 listopada 2015 r., a skarga została wniesiona za pośrednictwem organu odwoławczego w dniu 24 listopada 2015 r., to była spóźniona. Przy czym na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby zaakceptować (hipotetycznie) datę wniesienia skargi, w której uczyniła to (nieprawidłowo) skarżąca (20 listopada 2015 r.), to nadal byłaby to data przypadająca po terminie na złożenie skargi, który upływał w dniu 9 listopada 2015 r.
Wykazanie, jak wyżej, że skarga została spóźniona, uprawnia do oceny formalnej i merytorycznej zawartego w niej wniosku o przywrócenie terminu.
Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności.
W sprawie niniejszej należy przyjąć na korzyść skarżącej, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Z akt nie wynika w jakiej dacie skarżąca nadała korespondencję zawierającą skargę, czy rzeczywiście wskazała w niej niewłaściwy adres sądu i w jakiej dacie została ta korespondencja jej zwrócona. Skoro niemożliwe jest ustalenie daty powstania przyczyny spóźnienia i oceny, czy dochowano termin siedmiodniowy na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, to sąd zdecydował, że nie będzie to działało na niekorzyść strony.
Strona dopełniła również innego warunku formalnego, bowiem złożyła wniosek o przywrócenie terminu w skardze, co należy ocenić jako dokonanie spóźnionej czynności wraz ze zgłoszeniem żądania przywrócenia terminu.
Interpretacji korzystnej dla strony sąd nie może jednak dokonać oceniając powody uchybienia terminu. Wskazanie niewłaściwego adresu sądu nie jest nadzwyczajną, szczególną okolicznością usprawiedliwiającą spóźnienie się w dokonaniu czynności procesowej, a tym samym wykluczającą winę strony w tymże spóźnieniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, i pogląd ten jest jednolity od wielu lat, przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją, zdaniem sądu, nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
Nadto skarżąca została wezwana do wykazania, że faktycznie wskazała niewłaściwy adres sądu – pod rygorem oddalenia wniosku o przywrócenie terminu. Tego jednak nie uczyniła, mając świadomość negatywnych skutków procesowych takiego zaniechania (o których sąd pouczył).
W opisanej sytuacji należy zatem uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż spóźnienie w dokonaniu czynności procesowej (wniesieniu skargi) było przez nią niezawinione.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.