Uzasadnienie
Postanowieniem z 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. w B. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia.
Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono 8 lutego 2013 r. wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi Stowarzyszenia, który 18 lutego 2013 r. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym poinformował skarżące Stowarzyszenie. W piśmie z 5 marca 2013 r. Stowarzyszenie wniosło do Sądu pismo sporządzone i podpisane we własnym zakresie informując, że dotyczy ono m.in. postanowienia z 28 stycznia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Uznając, że pismo Stowarzyszenia z 5 marca 2013 r. jest skargą kasacyjną na postanowienie Sądu z 28 stycznia 2013 r. o umorzeniu postępowania sądowego w tej sprawie Sąd zauważa, że taki środek odwoławczy powinien być sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego (zob. art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: u.p.p.s.a.). Obowiązek ten nie dotyczy skarg kasacyjnych sporządzanych przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 u.p.p.s.a.).
Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez Stowarzyszenie. Ponieważ brak jest okoliczności pozwalających stwierdzić, że reprezentujący Stowarzyszenie R. K. jest jedną z osób wymienionych w art. 175 u.p.p.s.a., skargę kasacyjną należało uznać za niedopuszczalną. To zaś stanowi podstawę do jej odrzucenia (art. 178 u.p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 u.p.p.s.a.