Uzasadnienie
Skarżąca K.K. wniosła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 10 października 2024 r. nr SKO.434/19/2024 wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji Burmistrza Ciechanowca z dnia 15 listopada 2021 r. o rozgraniczeniu nieruchomości.
W piśmie procesowym z dnia 7 stycznia 2025 r. skarżąca cofnęła skargę w całości z uwagi na zmianę stanowiska organu I instancji i wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z żądaniem skarżącej. Skarżąca wniosła o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą negatywne przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi określone w powołanym wyżej przepisie. Przede wszystkim złożone przez skarżącą pisemne oświadczenie nie budzi wątpliwości co do swej treści, bowiem wynika z niego wprost, że wolą skarżącej jest wycofanie skargi, z uwagi na zmianę stanowiska organu I instancji i wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z żądaniem skarżącej. W ocenie sądu tak umotywowane cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Nie stwierdzono również, aby zaskarżony akt prawny dotknięty był wadą nieważności.
Biorąc pod uwagę treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., według którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Z uwagi na cofnięcie skargi przed dniem rozpoczęcia rozprawy, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono skarżącej uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 z (k. 35), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.