Uzasadnienie
A. W., reprezentowana przez pełnomocnika P. L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do postanowienia w sprawie pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podanie adresu skarżącej i złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowe wezwanie doręczono adresatowi w dniu 30 grudnia 2015 r. (k. 8). W wyznaczonym terminie autor skargi nie uzupełnił w/w braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, iż pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo. W przypadku, gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego odpis.
Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w zakresie niedołączenia pełnomocnictwa, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Mimo jednakże prawidłowego wezwania, brak ten nie został uzupełniony, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Zaznaczyć dodatkowo należy, że z dołączonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa nie wynika również, aby autor skargi był uprawniony do występowania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.