Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza D. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie uznania, że świadczenia rodzinne wypłacone za okres od 1 marca 2015 r. do 31 października 2015 r. są świadczeniami nienależnie pobranymi i podlegają zwrotowi.
Przedmiotowa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona K. S. w dniu 8 grudnia 2015 r.
W dniu 11 stycznia 2016 r. K. S. wywiodła skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] została doręczona skarżącej w dniu 8 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. W świetle powyższego termin do wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał w dniu 7 stycznia 2016 r. Tymczasem skarga na powyższą decyzję została nadana przez skarżącą w placówce pocztowej dopiero w dniu 11 stycznia 2016 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu określonego w/w przepisem.
W konsekwencji, skoro skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i §3 p.p.s.a.