Uzasadnienie
W dniu 22 października 2019 r. Rada Miasta Zambrów podjęła uchwałę Nr 61/XII/2019 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Zambrów dotyczącej obszaru położonego pomiędzy ulicami: Targową, Aleją Wojska Polskiego oraz południową granicą Miasta Zambrów.
Wojewoda P. rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.; dalej: u.s.g.), stwierdził nieważność powyższej uchwały w całości ze względu na istotne naruszenie prawa.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda, powołując się na art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945; dalej: u.p.z.p.) oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), stwierdził, że projekt planu miejscowego powinien zawierać projekt tekstu planu miejscowego i projekt rysunku planu miejscowego. Analogiczna zasada, zdaniem organu nadzorczego, ma zastosowanie do zmiany planu, co wprost wynika z art. 27 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.
Dokonując pod tym kątem kontroli uchwały Nr 61/XII/2019 Rady Miasta Zambrów organ nadzoru stwierdził, że brak w niej integralnej części graficznej, natomiast odesłanie w § 2 ust. 4 uchwały do rysunku planu stanowiącego załącznik Nr 1 uchwały Nr 192/XXXVIII/05 Rady Miasta Zambrów z dnia 20 grudnia 2005 r., uznał za niewystarczające i stanowiące o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. W ocenie Wojewody bez względu na zakres projektowanej zmiany planu, granice planu zawsze trzeba określić na załączniku graficznym. Ustawodawca nie wprowadził bowiem żadnego wyjątku od tej reguły, zatem załącznik graficzny jest obowiązkowym elementem uchwały w sprawie zmiany planu miejscowego. Z tegoż też względu brak takiego załącznika graficznego do uchwały zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Wojewoda ocenił jako istotne naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p.
Dodatkowo, jak podkreślił organ nadzoru, w sytuacji dokonywania zmiany planu miejscowego brak konieczności dokonania zmian w dotychczasowej części graficznej tego planu nie zwalnia organu ze sporządzenia załącznika graficznego obrazującego tereny, których dotyczy zmiana, co jest obligatoryjnym elementem wynikającym wprost z ww. przepisów. Rada gminy nie ma bowiem kompetencji do decydowania o potrzebie sporządzenia takiego załącznika graficznego w zależności od charakteru zmian. Na tej podstawie Wojewoda P. stwierdził, że przedmiotowa uchwała Rady Miasta Zambrów jest obarczona wadą skutkującą wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego w całości.
Skargę na powyższe rozstrzygniecie nadzorcze, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosło Miasto Zambrów zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 27 i 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podjęcie uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez załącznika graficznego, w sytuacji gdy zmiana dotyczyła wyłącznie tekstu planu, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały Nr 61/XII/2019 Rady Miasta Zambrów z dnia 22 października 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Zambrów dotyczącej obszaru położonego pomiędzy ulicami: Targową, Aleją Wojska Polskiego oraz południową granicą Miasta Zambrów.
W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w dniu 16 października 2018 r. Rada Miasta Zambrów podjęła uchwałę Nr 244/XLIII/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Zambrów dotyczącej obszaru położonego pomiędzy ulicami: Targową, Aleją Wojska Polskiego oraz południową granicą miasta Zambrów. Jednocześnie Rada Miasta uściśliła zakres zmiany planu określając teren w miejscowym planie, poprzez wskazanie symboli jego przeznaczenia, których ma dotyczyć zmiana oraz zawężając ustalenia, wyłącznie do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej szerokości frontu budynku. Na załączniku graficznym do uchwały intencyjnej określono teren, którego zmiana planu miała dotyczyć.
Dalej skarżący zwrócił uwagę, że na skutek realizacji powyższej uchwały zaszła konieczność wprowadzenia zmian w konkretnych ustaleniach tekstu planu dotyczących parametrów określonych w uchwale wywołującej, tj. minimalnej powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej szerokości frontu budynku, tym niemniej uchwalona w dniu 22 października 2019 r. zmiana planu nie wymagała wprowadzenia żadnych zmian, ani nowych oznaczeń na rysunku planu, co zostało zapisane w § 2 ust. 4 tejże uchwały. Ponadto, co zostało zaakcentowane w skardze, tekst powyższej uchwały w sprawie zmiany planu nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., albowiem zmiana dotyczy jedynie dwóch parametrów ustalonych w miejscowym planie stosownie do wymogów art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.
Zdaniem skarżącego Miasta część graficzna planu (zmiany planu) bez wątpienia powinna być odczytywana łącznie z tekstem planu (zmiany planu). Nie może być bowiem rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu (zmiany planu), a rysunkiem planu (zmiany planu). W tej konkretnej sytuacji tekst zmiany planu zawierający trzy zmiany parametrów zabudowy, które nie powodują zmiany rysunku planu, musi być odczytywany łącznie z tekstem planu i rysunkiem planu. Przyjmując jednak zasadność rozstrzygnięcia Wojewody i sporządzając rysunek zmiany planu, który byłby zgodny z obowiązującym dotychczas planem miejscowym, z uwzględnieniem wcześniejszych zmian, należałoby przygotować tekst jednolity uchwały. Tekst jednolity uchwały może być zaś przedmiotem odrębnej uchwały Rady Miasta Zambrów. W oparciu o powyższe zarzuty Miasto Zambrów wniosło o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podkreślając, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że tekst nowych ustaleń nie został zwizualizowany przez Radę Miejską w Z. w formie rysunkowej w konsekwencji odstąpienia od sporządzenia takiego rysunku (§ 2 ust. 4 uchwały zmieniającej), co stanowi istotne naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p.
Na rozprawie pełnomocnicy Wojewody podnieśli, że zmiana planu dotyczy tylko części obszaru o powierzchni ok. 38 ha, gdy tymczasem cały plan dotyczy powierzchni ok. 40 ha. Wobec tego granice obszaru, którego dotyczą zmiany w części tekstowej winny być na rysunku planu uwidocznione. Ponadto ich zdaniem, załącznik rysunkowy do poprzedniej wersji planu nie może służyć jednocześnie jako załącznik do tej wersji obecnie zmienianej. Istotne naruszenie zasad uchwalania planu polega na tym, że w tym przypadku w ogóle nie ma załącznika do uchwały w postaci rysunku. W ich ocenie nastąpiło też istotne naruszenie trybu uchwalania planu, gdyż podczas wykładania projektu planu nie wykładano jego rysunku.
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że do tej uchwały nie było załącznika graficznego, natomiast teren objęty zmianą został określony w załączniku do uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia zmiany planu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zdaniem Sądu skarga jest zasadna.
Jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Do zakresu kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego należą między innymi sprawy skarg organów jednostek samorządu terytorialnego na rozstrzygnięcia nadzorcze, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.).
Skarga Miasta Z. została oparta na art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506; dalej: u.s.g.). W świetle tej regulacji rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 3 u.s.g.).
Wojewoda P. wydał rozstrzygnięcie nadzorcze przed upływem 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały Rady Miasta Zambrów, co pozwoliło mu skorzystać z kompetencji do stwierdzenia jej nieważności (art. 93 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g.). Także Rada Miasta Zambrów podjęła uchwałę o jakiej mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g., czyli uchwałę w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu administracyjnego – uchwała z dnia 30 grudnia 2019 r. Spełnienie powyższych przesłanek pozwoliło Sądowi na merytoryczną kontrolę rozstrzygnięcia nadzorczego.
W ramach kontroli zgodności z prawem aktu nadzoru nad działalnością organów jednostki samorządu terytorialnego, Sąd obowiązany jest do oceny, czy zakwestionowana przez organ nadzoru uchwała narusza prawo i czy jest to takie uchybienie, które powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy uchwały rady gminy w przedmiocie planu miejscowego. Treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p. określająca przesłanki skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały w sprawie studium lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazuje uznać, że stanowi on lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Z tej przyczyny normą kompetencyjną umożliwiającą wyeliminowanie Wojewodzie przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego, był nie art. 91 u.s.g., lecz art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Przesłankami powodującymi nieważność uchwały rady gminy na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jest istotne naruszenie zasad i istotne naruszenie trybu sporządzania studium lub planu a także naruszenie właściwości organów. Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do danego aktu, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Pojęcie zasad sporządzania planu, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) tego aktu planistycznego, a więc z jego merytoryczną zawartością (część tekstowa i graficzna, pozostałe załączniki do uchwały o uchwaleniu planu), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej określonych w rozporządzeniu wykonawczym. Aktem prawnym regulującym szczegółowo zasady sporządzania projektu planu jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587; dalej rozporządzenie).
Nie każde naruszenie trybu lub zasad powoduje nieważność planu, ale tylko naruszenie istotne. Interpretując przesłankę istotności naruszenia, w doktrynie i orzecznictwie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść aktu. Przez istotne naruszenie trybu czy zasad należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu lub zasad. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 197/19).
W tym miejscu zauważenia też wymaga, że stosownie do art. 91 ust. 3 u.s.g., każde rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym to naruszenie polega (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Alicji Plucińskiej Filipowicz i Marka Wierzbowskiego, LexisNexis Warszawa 2014, str. 303, 304). Ponadto obligatoryjnym elementem rozstrzygnięcia nadzorczego jest wywód dotyczący rodzaju (charakteru) naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1546/09). Rozstrzygnięcie nadzorcze jest zatem zgodne z prawem, gdy nie narusza granic dopuszczalnej ingerencji nadzorczej wyznaczonej przepisami art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. "Istotność" naruszenia powinna być przez organ nadzoru wykazana i wyjaśniona w sposób niebudzący wątpliwości, tzn. taki, aby czytelne były intencje organu i jego tok rozumowania.
Co prawda rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest decyzją administracyjną, ale zgodnie z art. 91 ust. 3 u.s.g. powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, tzn. powinno jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony, w jaki sposób należy ten przepis rozumieć, na czym polega jego naruszenie, tzn. naruszenie wynikających z tego przepisu dyrektyw (nakazów, zakazów) oraz ustalenie ciężaru gatunkowego (rodzaju) stwierdzonego naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 686/18 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 211/19).
W ocenie Sądu powyższe wymagania w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym nie zostały spełnione. W kontekście powyższego zauważenia też wymaga, że organ nadzorczy dopiero po wniesieniu skargi przez Miasto Z. precyzował postawione przedmiotowej uchwale zarzuty. I tak na rozprawie w dniu 26 maja 2019 r. pełnomocnik tego organu sformułował zarzut istotnego naruszenia trybu uchwalania planu, gdyż w jego ocenie podczas wykładania projektu planu nie wykładano jego rysunku.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że są one zasadne. Organ nadzoru naruszył przepisy art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 27 i 28 ust. 1 u.p.z.p., co oznacza zarazem, że niezasadne są jego zarzuty postawione przedmiotowej uchwale w rozstrzygnięciu nadzorczym. Zarzut Wojewody wskazujący na brak wyłożenia rysunku planu podczas wykładania projektu zmiany planu dotyczy istotnego naruszenia trybu uchwalania planu, zaś zarzut polegający na braku rysunku zmiany planu jako jego załącznika graficznego dotyczy naruszenia zasad sporządzenia planu.
Odnośnie zarzutu dotyczącego istotnego naruszenia trybu uchwalenia zmiany planu. Z art. 27 u.p.z.p. wynika, że zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Tryb uchwalania planu określony został natomiast w art. 17 u.p.z.p. W pkt 4 ostatnio wskazanego przepisu uregulowano, że właściwy organ sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, zaś w pkt 9 określono, że organ ten wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami.
Z mocy § 2 pkt 4 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o projekcie planu miejscowego - należy przez to rozumieć projekt tekstu planu miejscowego i projekt rysunku planu miejscowego. Przywołaną regulację, w związku z brakiem ustawowej definicji projektu planu miejscowego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stosować także do tej ustawy. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że w art. 17 pkt 4 i pkt 9 u.p.z.p., gdy jest mowa o projekcie planu miejscowego, to należy przez to rozumieć zarówno projekt tekstu planu miejscowego jak i projekt rysunku planu miejscowego.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, realizując obowiązek wynikający z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w postaci wyłożenia projektu planu, wyłożono jego część tekstową, zaś w zakresie części rysunkowej, w § 2 ust. 4 projektu uchwały (część tekstowa) uregulowano: "Rysunek planu stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały Nr 192/XXXVIII/05 Rady Miasta Zambrów z dnia 20 grudnia 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2006 r. Nr 20, poz. 282) zmienionego uchwałą Nr 102/XXII/12 Rady Miasta Zambrów z dnia 30 października 2012 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2012 r., poz. 3413) – tekst jednolity uchwalony uchwałą Nr 183/XXXV/14 Rady Miasta Zambrów z dnia 25 lutego 2014 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2014 r., poz. 984) i uchylony w części uchwałą Nr 159/XXVIII/17 Rady Miasta Zambrów z dnia 30 maja 2017 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego z 2017 r., poz. 2305) pozostaje bez zmian".
Jak więc z powyższego widać, Burmistrz Miasta Zambrów zamiast wyłożyć projekt rysunku planu miejscowego, powołał się na ten rysunek i wskazał miejsce jego publikacji, tj. Dzienniki Urzędowe Województwa Podlaskiego. W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, zabieg taki jest dopuszczalny. Zważyć bowiem trzeba na to, że przedmiotowa uchwała nie dotyczyła zmiany rysunku planu tylko jego tekstu. Aby więc zapoznać się z tymi zmianami nie zachodziła potrzeba ich konfrontacji z rysunkiem, który zresztą był powszechnie dostępny w formie elektronicznej na stronach Dzienników Urzędowych Województwa Podlaskiego pod wskazanymi pozycjami. Nie zachodziła tez wątpliwość odnośnie obszaru objętego zmienianą uchwałą, gdyż w materiałach planistycznych wyłożono uchwałę intencyjną z dnia 16 października 2018 r., Nr 244/XLIII/18, której integralną częścią stanowił załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem zmiany planu (§ 2) – k. 181 i 181 verte akt.
Powyższy sposób realizacji obowiązku z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. w zakresie wyłożenia projektu planu, rozumianego jako część tekstowa i część rysunkowa, uznać należy za wystarczający. Potwierdzeniem tego jest fakt, że nie złożono do projektu żadnych uwag, gdyż ten sposób przedstawienia części rysunkowej planu uznano za zrozumiały i wystarczający.
Jeśli zaś chodzi o zarzut organu nadzoru dotyczący naruszenia zasad sporządzenia planu a polegający na braku rysunku zmiany planu jako jego załącznika graficznego. Art. 20 ust. 1 u.p.z.p. reguluje, że część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Z powyższego więc przepisu wynika, że plan miejscowy musi posiadać m.in. załącznik graficzny w postaci części graficznej. O tym zaś, co zawierać powinien rysunek planu, reguluje § 7 rozporządzenia.
W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że wskazane w § 2 ust. 4 uchwały z dnia 30 października 2019 r. (k. 117 verte) rysunki planu zawierają wszystkie elementy, o których mowa w przywołanym § 7 rozporządzenia. Nie ma też sporu odnośnie tego, że zmiana części tekstowej planu nie wymagała poczynienia żadnych zmian w jego części rysunkowej. Problem sprowadza się zatem do tego, czy wystarczające jest powołanie się na już istniejący rysunek (rysunki jak w tym przypadku) planu jako na załącznik stanowiący część graficzną, w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., czy też konieczne jest sporządzenie takiego samego rysunku (powielenie go) i dołączenie go jako załącznika graficznego. W tej mierze Sąd przychyla się do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 313/10, że skoro przedmiotem zaskarżonej uchwały była zmiana części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie było konieczne uchwalanie nowego załącznika graficznego.
Podobny pogląd został także zaprezentowany w wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 642/16. Wprawdzie wyrok ten został następnie uchylony wyrokiem NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 241/17, ale z innych przyczyn, zaś pogląd wyrażony w kwestii braku potrzeby powielania rysunku planu, nie został jednak zakwestionowany. Zdaniem więc niniejszego składu orzekającego, stwierdzić należy, że w sytuacji podjęcia uchwały o zmianie planu tylko w zakresie części tekstowej, nie wymagającej przy tym zmiany jego części rysunkowej, nie zachodzi potrzeba sporządzania nowego rysunku planu (powielania dotychczasowego rysunku planu) i załączania go jako załącznika graficznego do uchwały o zmianie planu. Stąd zarzut organu podniesiony w rozstrzygnięciu nadzorczym jako niezasadny nie dawał podstawy do stwierdzenia jej nieważności. A to z kolei stanowi o zasadności skargi i potrzebie uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.
Zdaniem Sądu w tym miejscu należy odnieść się do jeszcze jednego zagadnienia. Otóż z odpowiedzi na skargę i stanowiska zaprezentowanego na rozprawie wywieść można, że w ocenie organu nadzorczego, z racji na kilkukrotną wcześniejszą zmianę planu, zachodzi potrzeba ujednolicenia rysunku przedmiotowego planu. W ocenie Sądu być może organ nadzoru ma rację, ale kwestia ta nie mogła być przedmiotem badania w sprawie niniejszej, gdyż nie stanowiła ona przedmiotu ani podjętej uchwały, ani zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Nie jest ona także argumentem dla uzasadnienia prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia nadzorczego. W sytuacji natomiast, gdyby organ nadzoru widział potrzebę zaskarżenia przedmiotowego planu (w wersji obecnej) z racji na nieprawidłowości związane z jego rysunkiem, to winien wnieść stosowną skargę.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 148 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.