Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł., na wniosek Prokuratora Rejonowego w Ł., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. cofnął K. Z. zezwolenie z dnia [...] kwietnia 2003 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, a także o zawartości alkoholu powyżej 18% w lokalu gastronomicznym Zajazd "B." w Ł. Powołał podstawę prawną – art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. nr 147, poz. 1231 z późn. zm.).
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu [...] marca 2003 r. stwierdzono, w wyniku kontroli, że K. Z. sprzedawał w lokalu gastronomicznym alkohol powyżej 18% nie mając wymaganego zezwolenia. Posiadał natomiast zezwolenie na sprzedaż alkoholu zawierającego do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, a także od 4,5% do 18% zawartości alkoholu.
Zezwolenie na sprzedaż alkoholu powyżej 18% K. Z. uzyskał dopiero [...] kwietnia 2003 r. Zezwolenie wydano, albowiem organ nie znał wówczas wyniku kontroli z dnia [...] marca 2003 r.
Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2003 r. K. Z. został skazany przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Grodzki w Ł. (sygn. akt [...]) za sprzedaż w dniu [...] marca 2003 r., bez zezwolenia, napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% zawartości alkoholu.
Wówczas to Prokurator Rejonowy w Ł. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o cofnięcie K. Z. zezwolenia na sprzedaż alkoholu powyżej 18% (wniosek sprecyzowany pismem z dnia [...].10.2004 r.).
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. cofnął K. Z. wszystkie zezwolenia na sprzedaż alkoholu.
W wyniku odwołania złożonego przez K. Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i odmówiło cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż alkoholu.
Zdaniem Kolegium decyzja Prezydenta miała charakter zbyt restrykcyjny ponieważ:
- - orzeczono ponad żądanie Prokuratora, który wnosił o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu powyżej 18%, zaś organ I instancji cofnął wszystkie zezwolenia jakie posiadał K. Z. na sprzedaż alkoholu;
- - po raz drugi ukarano K. Z. za sprzedaż alkoholu bez zezwolenia w dniu 8 marca 2003 r., albowiem pierwszą karę wymierzył mu Sąd Rejonowy [...]Wydział Grodzki w Ł., wydając wyrok skazujący w dniu [...] sierpnia 2003 r.
Zdaniem Kolegium, skoro Sąd nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z treści art. 43 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi tzn. nie cofnął K. Z. zezwoleń na sprzedaż alkoholu, to oznacza, że uznał, iż wymierzona kara grzywny i przepadek alkoholu stanowi wystarczającą karę za popełniony czyn. Zatem karanie za ten sam czyn po raz drugi przez organ administracji byłoby, w przekonaniu Kolegium, sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Prokurator Rejonowy w Ł., w skardze wywiedzionej do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zarzucił tej decyzji rażące naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który nakazuje obligatoryjne cofnięcie, przez organ, zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jeżeli osoba dokonywała takiej sprzedaży nie posiadając odpowiedniego zezwolenia. Prokurator wskazał też na nieodpowiednie powoływanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na "zasady współżycia społecznego" oraz na brak związku pomiędzy treścią wyroku karnego a obowiązkiem należącym do organu tj. cofnięcia zezwolenia w przypadku nieprzestrzegania, określonych w ustawie, warunków sprzedaży alkoholu. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga Prokuratora Rejonowego w Ł. jest, jak najbardziej, uzasadniona z tym, że zaskarżona decyzja zawiera błędy kwalifikujące do jej uchylenia, nie zaś do stwierdzenia nieważności (jak wnioskuje Prokurator w skardze).
W ocenie Sądu, interpretacja prawna przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dokonana w uzasadnieniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jest nieprawidłowa.
Zupełnie inne są kompetencje sądu karnego skazującego osobę za sprzedaż alkoholu bez wymaganego zezwolenia, a inne organu uprawnionego do cofnięcia zezwolenia.
Sąd, wydając wyrok skazujący wobec K. Z. nie był zobowiązany do orzeczenia zakazu prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży alkoholu. Świadczy o tym brzmienie przepisu art. 43 ust. 3 w/w ustawy, gdzie zawarte jest sformułowanie "może orzec", co nie oznacza, że w każdym przypadku musi to uczynić.
Natomiast, art.18 ust. 10 pkt 2 ustawy, adresowany do organu, obliguje organ do cofnięcia zezwolenia osobie nie przestrzegającej określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Nie ulega wątpliwości, że K. Z. naruszył przepis art. 18 ust. 1, gdyż nie posiadał zezwolenia na sprzedaż alkoholu powyżej 18%. Dowodem na to jest niewątpliwy stan faktyczny oraz wyrok skazujący z dnia [...].08.2003 r. Sądu Rejonowego w Ł. wydany w sprawie o sygn.[...].
Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w takim przypadku jest obligatoryjne i nie jest ograniczone ani przesłanką podwójnego ukarania, ani względami tzw. zasad współżycia społecznego, na które powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji.
Słusznie, jedynie, zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż organ I instancji orzekł ponad żądanie Prokuratora, cofając K. Z. wszystkie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji, gdy Prokurator w sprecyzowanym wniosku z dn. [...] października 2004 r. żądał cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu.
Będzie to jednak kwestia do rozważenia przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.