Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: PWITD) z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], w stosunku do przedsiębiorstwa "L." E. T. z siedzibą w B. Decyzja GITD wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.
W dniu [...] lipca 2005 r. miała miejsce kontrola autobusu marki M., nr rej. [...], należącego do "L." z siedzibą w B., przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. W chwili kontroli wykonywany był zarobkowy regularny przewóz osób na trasie B.. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej wraz z rozkładem jazdy oraz wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu osób autokarem lub autobusem. Stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., PWITD nałożył na E. T. karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej B. Na skutek odwołania od tej decyzji, złożonego przez E. T., GITD decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz Lp. 1.2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji..
Decyzja GITD z dnia [...] listopada 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja PWITD z dnia [...] sierpnia 2005 r., stały się przedmiotem skargi E. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w treści której skarżący domagał się ich uchylenia w całości jako naruszających prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r., w sprawie VI SA/Wa 91/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. T. wskazując w uzasadnieniu orzeczenia, iż przeprowadzona w dniu [...] lipca 2005 r. kontrola jednoznacznie wykazała, że przewóz wykonywano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków.
Od powyższego wyroku E. T. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wskazał na naruszenie prawa materialnego i procesowego.
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1036/06, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 91/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu sąd wyższej instancji podniósł, iż w przedmiotowej sprawie o uwzględnieniu skargi kasacyjnej zadecydowały zarzuty skarżącego wskazujące jako podstawę naruszenie przepisów postępowania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 października 2007 r., w sprawie VI SA/Wa 1459/07, uchylił decyzje organów obu instancji.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania PWITD wydał w dniu [...] października 2010 r. decyzję, nr [...], o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych.
Po rozpoznaniu odwołania, GITD decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], organ I instancji ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych.
Odwołanie od tej decyzji złożył E. T., w którym zarzucił niewyjaśnienie sprawy oraz rażące naruszenie przepisów prawa.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], GITD uchylił decyzję PWITD z dnia [...] października 2011 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z Lp. 2.2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Na powyższą decyzję skargę do WSA w Białymstoku złożył E. T. WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., w sprawie II SA/Bk 90/13, skargę oddalił.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez E. T., NSA wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1645/13, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję PWITD z dnia [...] października 2011 r. i sprawę przekazał do rozpoznania temu organowi.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PWITD decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], w stosunku do przedsiębiorstwa "L." z siedzibą w B. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ opisał szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i wyjaśnił, że ponownie przeanalizował materiał dowodowy w sprawie. Wskazał też, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2013 r., poz., 567). Powyższą ustawą zmieniono brzmienie art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez dodanie w art. 92c ust. 1 punktu 3. Zgodnie z treścią tego punktu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W przedmiotowej sprawie protokół kontroli wystawiony został w dniu 27 lipca 2005 r., co oznacza iż od dnia ujawnienia naruszeń upłynęło ponad 2 lata, a zatem zachodziła podstawa do umorzenia postępowania.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. T., w którym zarzucił, że organ nieprawidłowo zastosował art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, gdyż zgodnie z orzeczeniem NSA, żadnego naruszenia prawa z jego strony nie było.
Po rozpoznaniu odwołania, GITD decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję PWITD z dnia [...] czerwca 2015 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ przedstawił szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji PWITD z dnia [...] lipca 2015 r. oraz omówił przepisy ustawy o transporcie drogowym mające zastosowanie w sprawie.
Organ odwoławczy przeanalizował stan faktyczny sprawy i w jego ocenie niezasadne jest przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego wobec faktu umorzenia postępowania przez organ I instancji w związku z upływem terminu 2 lat od ujawnienia naruszenia. Organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2013 r., poz. 567). Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W omawianym przypadku naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu 27 lipca 2005 r., minął zatem ww. dwuletni termin.
Dalej organ wyjaśnił, że pod pojęciem "ujawnienia naruszenia" należy rozumieć, w przypadku postępowań prowadzonych na gruncie ustawy o transporcie drogowym, fakt przeprowadzenia kontroli (drogowej lub w siedzibie przedsiębiorcy), w trakcie której kontrolujący powezmą podejrzenie co do popełnienia naruszenia, skutkiem czego nastąpi wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu. Fakt ujawnienia naruszenia w protokole kontroli nie przesądza o jego popełnieniu przez stronę, stanowi jedynie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego. Nie jest on dla organu prowadzącego postępowanie wiążący, może bowiem postępowanie uzupełnić o inne naruszenia, lub też zmienić kwalifikację naruszenia stwierdzonego kontrolą.
Zdaniem organu można także umorzyć postępowanie w sprawie naruszenia ujawnionego w protokole kontroli, w sytuacji, gdy na podstawie zebranego materiału dowodowego uznane zostanie, że nie doszło do jego popełnienia. Jednakże art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakłada na organ obowiązek umorzenia postępowania w razie zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w powyższym artykule. Zatem organ będąc związanym ww. przepisem, nie jest uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wskazywania merytorycznej, popartej dowodami, podstawy rozstrzygnięcia. Upływ terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 tej ustawy, jest okolicznością obiektywną, której zaistnienie organ jest zobowiązany badać z urzędu, niezależnie od przekonania organu o zasadności lub braku zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej wynikającej z lp. 2.2.3 załącznika nr 3 do ustawy. A zatem organ I instancji, wydając zaskarżoną przez stronę decyzję, nie uchybił wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2014 roku (sygn. akt II GSK 1645/13) uchylającym wyrok WSA w Białymstoku oraz decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2012 roku i poprzedzającą ją decyzję PWITD.
Od powyższej decyzji skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożył E. T., w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1. art. 92c ust.1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym i wydanie decyzji mimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego (zasadności lub jej braku nałożenia kary), na podstawie tylko własnej interpretacji prawa,
- 2. postępowanie administracyjne było prowadzone z naruszeniem podstawowych zasad procedury, w tym określonych w art. 6 i 8 k.p.a.,
- 3. skodyfikowanej w art. 7 k.p.a. zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Powyższa zasada pozostaje w związku z zasadą praworządności, albowiem właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, ponieważ została ona wydana bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wskazania merytorycznej, popartej dowodami, podstawy rozstrzygnięcia. Oba organy zlekceważyły przedstawione w czytelnej formie wytyczne NSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 listopada 2014 roku oraz wyjaśnienia i dowody skarżącego. Swoje rozstrzygnięcie oparły na własnej ukierunkowanej i zawężonej interpretacji przepisów k.p.a. i ustawy o transporcie drogowym, której założeniem było niewyjaśnienie sprawy, tylko jej umorzenie z powodu przedawnienia.
Dalej skarżący wyjaśnił, że nie oponuje umorzeniu postępowania, tylko uważa, że skoro nie było jego winy w przedmiotowej sprawie, to sporna jest podstawa umorzenia (przedawnienie). Organ II instancji próbuje dowieść, że nie jest uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wskazania merytorycznej, popartej dowodami, podstawy rozstrzygnięcia. Stanowisko to jest sprzeczne z orzeczeniem NSA w przedmiotowej sprawie, a także przepisami k.p.a. i ustawy o transporcie drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] października 2015 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję PWITD z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], w stosunku do przedsiębiorstwa "L." z siedzibą w B. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414; dalej: "ustawa"), a w szczególności art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Skarżący w skardze podniósł, że w jego ocenie nie było żadnego naruszenia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie i że to wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 20 listopada 2014 r., w sprawie II GSK 1645/13, a wobec tego postępowanie w sprawie winno być umorzone, ale jako bezprzedmiotowe, a nie na mocy art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy.
Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego jest niezasadne.
Przede wszystkim zauważenia wymaga, że NSA we wskazanym wyroku orzekł na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a to oznacza, że z mocy art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu wiążą w sprawie organy, a także sąd w niniejszym postępowaniu. Podkreślenia jednak wymaga, że zastosowanie przez NSA art. 188 p.p.s.a. oznacza, że sąd ten uznał, że istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona. Zresztą NSA dał temu wyraz w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazując, że w toku postępowania administracyjnego organy Inspekcji Transportu Drogowego podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zarzucanie zatem obecnie przez skarżącego w skardze, że organy nie wyjaśniły stanu faktycznego w sprawie, jest – wobec powyższego - nieuzasadnione.
NSA w cytowanym wyroku potwierdził, że autobus skarżącego zatrzymał się na przystanku przy ul. [...] (za ul. [...]) i że podczas skontrolowanego przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego regularnego przewozu drogowego przystanek ten nie był wymieniony w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego skarżącemu zezwolenia z dnia [...] marca 2005 r. Jednakże – w ocenie tego Sądu – "z powodu błędów organu, który w 2005 r. wydał skarżącemu zezwolenie (polegających na nieprecyzyjnym określeniu w załączniku do zezwolenia lokalizacji jednego z przystanków zaproponowanych przez skarżącego we wniosku o wydanie tegoż zezwolenia) nie była możliwa właściwa ocena całokształtu materiału dowodowego w kontekście okoliczności koniecznych do ustalenia z punktu widzenia przesłanek karalności określonych w przepisach prawa materialnego. Na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego możliwe do przyjęcia jest bowiem zarówno stanowisko organów ITD, jak i stanowisko skarżącego."
Jak więc z powyższego widać, NSA wyraźnie rozdzielił kwestię wymienienia w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do udzielonego skarżącemu zezwolenia z dnia [...] marca 2005 r., przystanku położonego przy ul. [...] (za ul. [...]) od karalności za zatrzymanie się autobusu na tym przystanku. Skarżący w niniejszej skardze w istocie zmierza zaś do wykazania, że przedmiotowy przystanek był wymieniony w cytowanym rozkładzie jazdy. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2013 r., w sprawie II SA/Bk 90/13, podniósł on, że "w zatwierdzonym przez Marszałka Województwa rozkładzie jazdy figuruje przystanek oznaczony jako "[...]", który w kierunku centrum B. jest położony na początku ul. [...], natomiast w kierunku powrotnym (tj. w stronę B.) znajduje się on co prawda na ul. [...], lecz na jej początku i dlatego też został ujęty wspólną nazwą jako "[...]". Przystanek pod nazwą "[...]" obejmuje zatem dwa przystanki w obu kierunkach. Wspólna nazwa wybrana została z powodu bliskości obu przeciwległych przystanków."
Stanowisko skarżącego odnośnie wymienienia w przedmiotowym rozkładzie jazdy przystanku położonego przy ul. [...] (za ul. [...]) jest ewidentnie sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Ani we wskazanym rozkładzie nie ma tego przystanku, gdyż jest tam mowa o przystanku przy [...], a taki przystanek znajduje się na tej ulicy za skrzyżowaniem z ul. [...], ani też nie jest prawdą, że przystanek przy ul. [...] (za ul[...].) znajduje się na jej początku, czy też że przystanek ten jest przeciwległy z przystankiem znajdującym się na ul. [...] jadąc w kierunku do centrum B. Odległość bowiem pomiędzy tymi przystankami wynosi ok. 450 m (patrz: dowolna mapa B. w wersji papierowej lub elektronicznej).
Sąd uprawniony jest do zamieszczenia powyższych uwag uszczegółowiających stan faktyczny w sprawie z racji na fakt, że NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2014 r. w pełni potwierdził prawidłowość ustalonego stanu faktycznego przez organy i WSA w Białymstoku, w sprawie II SA/BK 90/13.
Jak zatem z powyższego widać, w stanie faktycznym sprawy nie można definitywnie stwierdzić, że autobus skarżącego zatrzymał się na przystanku, który był wymieniony w rozkładzie jazdy dołączonym do pozwolenia. A tylko ta przesłanka dawałaby organom podstawę do umorzenia postępowania, jak chce skarżący, jako bezprzedmiotowego z uwagi na brak naruszenia z jego strony. Ze sformułowania NSA, "że nie jest możliwe definitywne przyjęcie, iż skarżący zatrzymał się na przystanku nieujętym w rozkładzie jazdy", nie można wywieść, że autobus ten zatrzymał się na przystanku ujętym w rozkładzie jazdy. Tym bardziej, że w innym miejscu Sąd ten stwierdził, że "na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego możliwe do przyjęcia jest bowiem zarówno stanowisko organów ITD, jak i stanowisko skarżącego."
Zdaniem więc Sądu, w stanie faktycznym sprawy, będąc dodatkowo związanymi wytycznymi NSA wyrażonymi w wyroku w sprawie II GSK 1645/13, organy nie mogły przyjąć inaczej jak tylko, że brak było możliwości definitywnego stwierdzenia, czy autobus skarżącego zatrzymał się na przystanku ujętym lub nieujętym w rozkładzie jazdy. To z kolei wykluczało możliwość definitywnego przesądzenia, że nastąpiło lub nie nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o którym mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Powyższe, jak wskazał NSA, nie dawało podstaw do karalności w postaci wymierzenia przez organy grzywny, ale zarazem – w ocenie obecnego składu orzekającego - nie dawało też podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na fakt, że naruszenie nie nastąpiło. Pozwalało natomiast na zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Tym samym stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy przedmiotowe postępowanie wszczęły zasadnie i ostatecznie zakończyły je w prawidłowy sposób. Także wypada zauważyć, że żaden z dotychczas orzekających w sprawie sądów ani razu nie podniósł, że brak było podstaw do wszczęcia tego postępowania.
Skarżący w skardze zarzucił, że organy zobowiązane były do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i wskazania merytorycznej, popartej dowodami, podstawy rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zarzut ten jest całkowicie niezasadny. Skarżący nie wskazuje bowiem, ani czego organy nie wyjaśniły, ani jakie dowody pominęły.
Sąd nie podziela natomiast stanowiska organów, że podstawa rozstrzygnięcia określona w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, wyklucza badanie przez organy, czy w ogóle nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o którym mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy. Jeżeli zatem organy ustaliłyby jednoznacznie, że do takiego naruszenia nie doszło, to brak byłoby podstaw do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy i wówczas winny orzec o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. W stanie faktycznym sprawy sytuacja taka jednak nie wystąpiła. Powyższe naruszenie nie miało więc, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., wpływu na wynik sprawy.
Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób w zasadzie prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także należycie zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.