Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...].10.2006r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonania przez panią I. N. robót budowlanych w użytkowanym budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce nr [...] w G. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
K. D. i I. N. zajmują budynek mieszkalny wybudowany w systemie bliźniaczym. K. D. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., że I. N. podczas przeprowadzania remontu w swojej części budynku dokonała rozbiurki ściany przylegającej do ściany budynku K. D. i przybiła do jego ściany płyty kartonowo-gipsowe.
Po dokonaniu oględzin organ I instancji zobowiązał I. N. do dostarczenia opinii rzeczoznawcy przeciwpożarowego celem dokonania oceny odporności ogniowej wykonanej przez nią ściany.
Z przedłożonej oceny wynikało, że obłożenie ściany płytami gipsowo-kartonowymi przyczyniło się do zwiększenia odporności ogniowej w stosunku do stanu pierwotnego.
Decyzją z dnia [...].08.2006r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., powołując się na art. 105 § 1 kpa i art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlane umorzył postępowanie administracyjne, uznając je za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ustalenia z oględzin " w budynku mieszkalnym pani N., w pomieszczeniu kuchennym, ściana pomiędzy budynkami wykończona została płytami kartonowo-gipsowymi, na której zamontowane zostały szafki kuchenne. Jak wynika z wyjaśnień inwestora i dokonanych oględzin, wykonane roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia, czy też dokonania zgłoszenia, wykonany został ruszt pod płyty kartonowo-gipsowe". Ponieważ ściana oddzielenia pożarowego spełnia wymogi odporności ogniowej to, zdaniem organu, nie było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wskutek odwołania K. D., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji odwołał się w szczególności do opinii rzeczoznawcy d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych, w której stwierdzono, że I. N. dokonała obłożenia ściany płytami gipsowo-kartonowymi bez przebudowy i bez zmiany sposobu użytkowania, co spełnia wymogi przeciwpożarowe.
Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, K. D. podnosi, że remont w mieszkaniu I. N. polegał m.inn. na rozebraniu ściany, która należała do jej budynku i dotykała do ściany budynku skarżącego. Rozebrana ściana była wykonana ze słupków z cegły (co 20 cm) z wypełnieniem płytami wiórowymi i ociepleniem wełną mineralną. Poprzez rozebranie tej ściany sąsiadka uzyskała większą powierzchnię mieszkalną. Skarżący protestuje przeciw naruszaniu jego własności przez p. N.. Twierdzi, że dom bliźniaczy musi mieć dwie ściany, bo to nie jest zabudowa szeregowa, zaś skarżąca naruszyła konstrukcję rozbierając swoją ścianę, na co nie miała pozwolenia.
Skarżący zarzucił organowi I instancji, że uniemożliwił mu uczestnictwo w oględzinach. Wniósł o ponowne oględziny/
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Decyzje zostały podjęte z naruszeniem prawa procesowego. Organ I instancji ograniczył postępowanie do wyjaśnienia istnienia zagrożenia pożarowego między budynkami, zaś nie wyjaśnił stanu faktycznego w kierunku, który od początku wskazywał K. D..
Z protokołu oględzin [...].05.2006r.) nie wynika, by pracownicy PINB w M. poczynili własne ustalenia co do tego, czy rzeczywiście istnieje "stara" ściana granicząca ze ścianą budynku skarżącego, do której p. N. przybiła płyty gipsowo-kartonowe, czy też rację ma skarżący twierdząc, że owe płyty przymocowano bezpośrednio do ściany jego budynku.
Organy oparły swoje stanowisko na wyjaśnieniach I. N., nie uzasadniając w żaden sposób, dlaczego dały wiarę jej wyjaśnieniom, a nie twierdzeniom skarżącego. Błędem jest powoływanie się przez organ II instancji na opinię rzeczoznawcy d/s ochrony przeciwpożarowej, którego zadaniem nie było sprawdzenie, czy dokonano przebudowy bądź wyburzenia ściany, ale stwierdzenie, czy aktualna ściana gipsowo-kartonowa zamontowana przez p. N. spełnia wymagania przeciwpożarowe.
Należało wyjaśnić, jaka powinna być konstrukcja budynku w zabudowie bliźniaczej w kwestii ścian oddzielających budynki, a jaka w zabudowie szeregowej.
Organy nie zajęły się podstawową kwestią, używając przemiennie nazewnictwa: zabudowa bliźniacza, szeregowa.
Doszło do naruszenia przepisów art. art. 7, 75, 77, 79, 107 § 3 kpa. Niedopuszczalnym jest twierdzenie przedstawiciela organu, że skarżący nie musiał brać udziału w oględzinach. Takie prawo gwarantuje mu przepis art. 79 § 2 kpa.
Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji powinien przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe pod kątem wyjaśnienia uprzedniego istnienia ściany w budynku I. N., jej ewentualnej rozbiórki, podłoża do którego zostały przymocowane płyty gipsowo-kartonowe, wpływu tych okoliczności na konstrukcję budynków, potrzeby posiadania przez p. N. zezwolenia (zgłoszenia) na ustalony przez organ zakres robót remontowo-budowlanych.
Godzi się zauważyć, że wydając decyzję o umorzeniu postępowania nie wystarczy wskazanie przepisu prawa procesowego (art. 105 § 1 kpa), ale należy nawiązać do przepisu prawa materialnego, z którym wiąże się bezprzedmiotowość postępowania.
Przepisem prawa materialnego nie jest art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118), na który powołał się organ I instancji w uzasadnieniu decyzji. Przepis powyższy stanowi o możliwości nałożenia na stronę obowiązku dostarczenia określonej ekspertyzy, ma więc charakter dowodowy. W każdym przypadku należy przy umorzeniu postępowania wskazać w decyzji przepis prawa materialnego (ustawy Prawo budowlane, oprócz ogólnego przepisu z art. 105 kpa) po to, by kwalifikacja prawna zdarzenia była jasna.
Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.