Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] na podstawie której został przyznany K. M. zasiłek okresowy od czerwca do sierpnia 2007r. w wysokości 132,86 zł miesięcznie.
U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:
Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007r. K. M. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z prośbą o przyznanie zasiłku okresowego.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. przyznał K. M. pomoc w formie zasiłku okresowego od czerwca do sierpnia 2007r. w wysokości 132,06 zł miesięcznie z powodu niepełnosprawności i możliwości nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, tj. możliwości nabycia uprawnień do renty z ZUS.
W uzasadnieniu organ przedstawił podstawy prawne oraz zasady przyznawania zasiłku okresowego uregulowane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Organ podał, że zasiłek został przyznany w minimalnej wysokości określonej przez art. 147 ust. 3 w/w ustawy, dlatego że w projekcie budżetu na 2007r. nie przewidziano żadnych środków własnych na zasiłki okresowe. W związku z tym MOPS w bieżącym roku może dysponować na zasiłki okresowe tylko środki finansowe z dotacji celowej z budżetu państwa. Odnośnie okresu na który został przyznany zasiłek organ wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 5 w/w ustawy, okres na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Organ mając na uwadze fakt, że zasiłek okresowy przyznany jest stronie z powodu niepełnosprawności i możliwości uzyskania uprawnień do renty z ZUS, przyznał zasiłek na 3 miesiące.
Odwołanie od decyzji wniósł K. M. i zarzucił, że decyzja organu I instancji nie zawiera przesłanek ustalających wysokość przyznanego zasiłku co jest przejawem samowoli administracyjnej.
Decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy art. 8, 38 i 147 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Przyznanie zasiłku okresowego w minimalnej wysokości 132, 87 zł było uzasadnione, gdyż w budżecie miasta Z. na rok 2007r. nie były zaplanowane środki na realizację zasiłków okresowych, w związku z tym realizacja tego zadania była możliwa jedynie w oparciu o dotację celową z budżetu państwa, która to dotacja przyznawana jest w wysokości pozwalającej na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe jedynie w części minimalnej – art. 147 ust. 3 pkt 1 w zw. z ust. 6 w/w ustawy.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez K. M. do sądu administracyjnego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie ustawy o pomocy społecznej, tj. art. 106 ust. 3 i art. 38 jak i rażącą dyskryminację jego osoby. Podniósł, że decyzja nie rozstrzyga w całości złożonego wniosku a wysokość przyznanego zasiłku okresowego nie zaspakaja jego podstawowych potrzeb bytowych. W decyzji brak jest kryteriów, którymi kierowano się w przyznawaniu zasiłku oraz sposobu rozdysponowania posiadanych środków. Naruszono również obowiązek wypłacenia przyznanej pomocy niezwłocznie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd nie dopatrzył się przy tym żadnych uchybień, które jest obowiązany uwzględniać z urzędu na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przedmiotowy zakres zgłoszonego przez K. M. wniosku o przyznanie pomocy społecznej dotyczył żądania przyznania zasiłku okresowego. Wobec powyższego materialnoprawną podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie stanowiła ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.) Postępowanie toczyło się natomiast w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem modyfikacji przewidzianych w w/w ustawie.
W niniejszej sprawie ustalenie aktualnej sytuacji materialnej skarżącego nastąpiło w oparciu o szczegółowy wywiad środowiskowy (zgodnie z art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 i 5 ustawy o pomocy społecznej), załączone do wniosku o przyznanie pomocy dokumenty (zaświadczenie z PUP k. 17, rachunek za energię elektryczną k. 15, decyzje o wymiarze podatku rolnego k. 12 orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k.26) oraz oświadczenie o stanie majątkowym wskazujące na posiadane udziały w nieruchomościach oraz na brak innych wartościowych składników majątku (k. 4). Ustalono również miesięczne wydatki K. M. na energię, które ponosi wspólnie z bratem oraz wydatki na leki. Uwzględniono, iż w miesiącu poprzedzającym datę złożenia wniosku uzyskał on dochód nie przekraczający kwoty kryterium dochodowego – art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Pracownik socjalny w trakcie wywiadu ustalił, iż sytuacja materialno-bytowa K. M. kwalifikuje się do przyznania pomocy społecznej, określił wstępnie skalę potrzeb i rozmiar pomocy niezbędnej do ich zaspokojenia.
Celem przedstawienia finansowych możliwości Ośrodka załączono do akt pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia 15 stycznia 2007 r. informujące, iż w 2007 r. MOPS dysponuje kwotą 741.000 zł dotacji budżetowej przeznaczonej na zasiłki okresowe. (k. 13).
Na podstawie tak ustalonego całokształtu okoliczności sprawy organy były uprawnione do ustalenia kwoty zasiłku okresowego w wysokości 132,86 zł. Wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 38 ustawy o pomocy społecznej, ta forma pomocy przysługuje ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego - osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Jedno z tych kryteriów skarżący spełnia, albowiem jest osobą niepełnosprawną. Kwota zasiłku okresowego może być przyznana do wysokości różnicy między kryterium dochodowym wnioskodawcy a jego dochodem, nie więcej niż 418 zł miesięcznie i nie mniej niż 20 zł (art. 38 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 w/w ustawy). Minimalna wysokość tej formy pomocy jest określona dwoma przepisami. Pierwszy z nich to art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym minimalny zasiłek powinien wynosić 50 % różnicy między wskazanymi wyżej wartościami (kryterium dochodowym a dochodem).
Z mocy przepisu szczególnego (art. 147 ust 3 w/w ustawy) w latach 2006 – 2007 wskazana powyżej minimalna wysokość została określona na innym poziomie i wynosi w przypadku zasiłku okresowego dla osoby samotnie gospodarującej - 35 % różnicy między kryterium dochodowym a dochodem. Wynika to z faktu, iż we wskazanym wyżej przedziale czasowym zasiłki okresowe, pomimo że obowiązek ich wypłaty powinien obciążać budżet gminy jako ich zadanie własne (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej), są finansowane z dotacji celowej z budżetu państwa. W latach 2006 - 2007 wysokość przekazanych środków z dotacji wynosi 35 % różnicy między kryterium dochodowym a dochodem. Organ gminy może wypłacić zasiłek wyższy gdy posiada na ten cel własne środki (art. 38 ust. 6 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie skarżącemu przyznano kwotę 132, 86 zł zasiłku okresowego. Kwota stanowi wymagane 35 % różnicy pomiędzy dochodem skarżącego a dotyczącym go kryterium dochodowym. Na dzień wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia II instancji kryterium dochodowe wynosiło 477 zł, zaś dochód K. M. 97,39 zł. (477 – 97,39 x 35 %).
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zakwestionowana decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji w zakresie przyznania zasiłku okresowego zostały poprzedzone szczegółowymi, prawidłowymi ustaleniami faktycznymi ocenionymi następnie w dopuszczalnych granicach swobodnej oceny dowodów. Organy obydwu instancji prawidłowo wskazały okoliczności, które wpłynęły na zakres udzielonej pomocy socjalnej, a w szczególności na ograniczony jej charakter.
Bezzasadny jest zarzut dotyczący nierozpatrzenia przez organy całego wniosku. Wszystkie wnioskowane żądania skarżącego podlegające załatwieniu w formie decyzji administracyjnej znalazły odzwierciedlenie w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach, których uzasadnienia zawierają argumenty o konieczności i możliwości jedynie częściowego uwzględnienia żądań. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut spóźnionej wypłaty zasiłku, albowiem wypłata zasiłku może nastąpić dopiero wówczas, gdy decyzja ma walor ostateczności, a zatem dopiero po rozpatrzeniu odwołania skarżącego.
Wobec niepotwierdzenia się zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.