Postanowienie WSA w Białymstoku z 17 stycznia 2017 r., II SA/Bk 784/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Rozpoznanie

w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2017 r. wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na dokonaniu rozbiórki zadaszenia wraz ze ścianą kolankową, zadaszanego ganku, zadaszonego balkonu i ganku p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Skład

sędzia WSA Mirosław Wincenciak przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nakładające na E. S. grzywnę w celu przymuszenia w wys. 135.866,72 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na dokonaniu rozbiórki zadaszenia wraz ze ścianą kolankową, zadaszanego ganku, zadaszonego balkonu i ganku.

Skargę na postanowienie organu odwoławczego złożyła do sądu administracyjnego E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego postanowienia jest oparte na zasadzie skargowości. Sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i wyjaśnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być zatem tylko taki akt, którego wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej lub nieodwracalnej szkody.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca żąda wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylenia się od wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na dokonaniu rozbiórki zadaszenia wraz ze ścianą kolankową, zadaszanego ganku, zadaszonego balkonu i ganku.

Przede wszystkim powyższy wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków) uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (vide postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r.,

I OZ 248/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Sąd nie może, w braku przedstawienia konkretnych okoliczności sytuacji wnioskodawcy wypełniających znamiona przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sam sięgać do całokształtu akt sprawy i oceniać czy wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na uzasadniony wniosek.

W sprawie niniejszej, jak wyżej wskazano, skarga nie zawiera uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i to nawet mimo że skarżąca jest reprezentowana przez adwokata, a więc profesjonalistę, od którego należałoby wymagać więcej staranności w prowadzeniu sprawy niż od strony nie posiadającej przymiotu profesjonalisty. W skardze zakwestionowano wyłącznie legalność rozstrzygnięcia. Przypomnieć jednak należy, że w postępowaniu wpadkowym, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem decyzji, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich w sprawie nie wskazano, a sąd nie miał obowiązku poszukiwać ich we własnym zakresie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.