Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] września 2016 r., wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymanie wykonalności dotyczy tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca karę pieniężną w transporcie drogowym. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Stosownie do treści art. 93 ust. 2 ustawy, decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W sytuacji zatem złożenia przez skarżącego w terminie skargi na decyzję ostateczną z dnia 22 września 2016 r., decyzja ta w świetle art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie posiada na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej wnioskowanej przez nią ochrony tymczasowej, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ww. ustawy procesowej orzekł, jak w sentencji postanowienia.