Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku, nr [...], na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego – umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w sprawie linii energetycznej napowietrznej we wsi K. gm. J., przebiegającej przez działkę nr [...], będącej własnością Pana J. R., uznając, że nie zachodzą przesłanki do uznania powyższej inwestycji za powstałą w warunkach samowoli budowlanej.
Na skutek odwołania Pana J. R. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] września 2011 roku, nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego – nie można stwierdzić, że istnieją przesłanki warunkujące uznanie przedmiotowej inwestycji za samowolę budowlaną, bowiem istnieje plan trasy linii niskiego napięcia 380/220 V z uzgodnieniami z dnia 10 marca 1967 roku przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł., Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych i Rejonowy Urząd Telekomunikacji w Ł. oraz odpis decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] stycznia 1967 roku nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Ł.– Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Powiatowy Zespół Urbanistyczny.
W świetle powyższych dokumentów organ II instancji uznał, że pozwolenie na budowę było wydane, skoro wyżej wymieniona decyzja lokalizacyjna poprzedzała wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto organ podkreślił, iż z poprzednio obowiązujących przepisów nie wynikał obowiązek przechowywania dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę przez okres istnienia obiektu. Akta były przechowywane tylko przez okres 10 lat. Dopiero ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane nałożyła wymieniony powyżej obowiązek przechowywania dokumentacji dotyczącej budowli przez okres istnienia obiektu i prowadzenia rejestru decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 38 ust. 2).
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan J. R., zarzucając naruszenie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane, bowiem inwestor nie przedstawił pozwolenia na budowę jak również decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, projektu technicznego i pozwolenia na użytkowanie. Skarżący podniósł również, że inwestycja uniemożliwia mu realizację jego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego i budynku obory, na które to zamierzenie otrzymał decyzję o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z 2002 roku), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z późniejszymi zmianami).
Istotne jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakres reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 – ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu skarga w sprawie niniejszej nie jest zasadna, bowiem zarówno zakres decyzji, jak poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2001 roku nr [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Sąd podziela ustalenia faktyczne organów obu instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ustalenia te znajdują oparcie w należycie zebranym i ocenianym materialne dowodowym.
Do powyższych materiałów dowodowych należą:
- 1. odpis decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] stycznia 1967 roku, nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury w Ł. linii niskiego napięcia (teczka nr 1 akt administracyjnych – k. 6),
- 2. plan linii n.n 380/220 V z opisami uzgodnień – (teczka I – akt administracyjnych – załącznik 11),
- 3. projekt elektryfikacji (strona tytułowa) w miejscowości K. pow. Ł. (teczka I akt administracyjnych – załącznik nr 2),
- 4. pismo z dnia 9 maja 2011 roku znak:[...] – (teczka I akt administracyjnych – załącznik 12) – w przedmiocie potwierdzenia istnieniu przedmiotowej inwestycji w miejscowości K. gmina J. nieprzerwanie od 1967 roku, wybudowanej w ramach Powszechnej Elektryfikacji.
W świetle powyższych zachowanych dokumentów szczególnie z punktu 1, 2 i 3 niezbicie wynika, że realizowano przepisy zawarte w ustawie z dnia 29 czerwca 1950 roku o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli.
Realizacja zapisów wymienionej wyżej ustawy, poprzedzała wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 stycznia 1961 roku – Prawo budowlane (Dz. U. nr 7 poz. 46 z 1961 roku z późniejszymi zmianami), w której linie elektroenergetyczne zostały zakwalifikowane jako obiekty budowlano – inżynieryjne). Tak więc pozwolenie na budowę nie miało samoistnego bytu prawnego lecz było koniecznym etapem zakończenia procedury elektryfikacji wynikającej z ustawy o powszechnej elektryfikacji z 1950 roku, w końcowej fazie – Prawa budowlanego z 1961 roku.
Mając na uwadze powyższe przepisy obowiązujące w dacie realizacji inwestycji należy zaznaczyć, ze nie istniał obowiązek przechowywania dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę przez okres istnienia obiektu. Obowiązek ten wprowadziła dopiero ustawa Prawo budowlane z 7 lipca 1994 roku w postaci prowadzenia przez organ rejestru decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto należy dodać, ze w czasie realizacji inwestycji organy przechowywały akta jedynie przez okres 10 lat. Dlatego też nie można stwierdzić z całą stanowczością, że pozwolenie na budowę nie zostało wydane. Trzeba także zaznaczyć, że gdyby hipotetycznie inwestor wyżej wymienionego pozwolenia na budowę nigdy nie posiadał to nie można mówić o jakiejkolwiek samowoli budowlanej skoro realizował on inwestycję zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 1950 roku o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli na okoliczność czego zachowała się cytowana powyżej dokumentacja. W związku z tym zasadne było umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowym zakresie, w myśl art. 105 kpa.
Należy dodać, iż skarżący niezasadnie wywiódł swoją skargę przywołując art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. nr 243, poz. 1623 z 2010 roku z późniejszymi zmianami – tekst jednolity), bowiem zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy – przepis ten nie ma zastosowania do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Dlatego też organy właściwie nie rozpoznały przesłanek z art. 48 – Prawo budowlane z 7 lipca 1994 roku, mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja była zrealizowana w 1967 roku.
Podnoszony także przez skarżącego problem dotyczący kolizji związanej z przebiegiem linii energetycznej z jego zamierzeniem inwestycyjnym, określonym w decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i obory – oraz żądanie o przesunięcie tejże linii – nie mogą być rozpoznane w niniejszej sprawie, która dotyczyła postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej.
Kwestie powyższe skarżący winien podnosić ewentualnie w postępowaniu o pozwolenie na budowę lub w powództwie przed sądem powszechnym z art. 144 kc. Również żądania skarżącego, dotyczące bezprawnego korzystania przez inwestora z nieruchomości i odszkodowania z tego tytułu winy być wnoszone do sądu cywilnego.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzje obu instancji są zgodne z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z późniejszymi zmianami).