Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. nałożył na A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą T. w S. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W dniu 28 września 2017 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł oraz na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia z dnia 31 października 2017 r. rozdzielono skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną oraz na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. Wskazany organ, działając m.in. w oparciu o art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) nałożył na skarżącego karę pieniężną.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w niniejszej sprawie, nie ma zastosowania § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506), w myśl którego rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W niniejszej sprawie skargę złożono na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. Przedmiotem skargi nie jest zatem sprawa z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a zatem okoliczność, że miejsce zamieszkania oraz siedziba firmy skarżącego znajduje się na obszarze województwa podlaskiego nie ma znaczenia dla oceny właściwości sądu.
Zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa k., gdzie ma siedzibę organ, którego działalność została zaskarżona, właściwy do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.
Uwzględniając powyższe, Sąd działając na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.