Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].01.2012 roku, nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (do 21 segmentów) z garażami i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. gr. [...] przy ulicy W., działce nr ewid.gr. [...] przy ulicy S. w B. wraz z rozbudową i lub budową zjazdu w pasie drogowym ul. S. (część działki nr ewid.gr. [...]) i lub w pasie drogowym, ul. W. (część działki nr ewid.gr. [...]) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.
W dniu 21.05.2012 roku inwestor – A. Spółka z o.o. w B. – wniósł pismo do organu w przedmiocie wyjaśnienia czy zapis w sentencji decyzji umożliwia realizację zabudowy garaży zarówno w formie wbudowanej w budynek mieszkalny jednorodzinny jak i jako budynek garażowy wolnostojący.
Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...].06.2012 roku, [...], na podstawie art. 113 § 2 kpa, wyjaśnił, że zgodnie z zapisem sentencji przedmiotowej decyzji o warunkach zagospodarowania możliwa jest realizacja garaży w formie wbudowanej w budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej, natomiast niemożliwa jest budowa garaży jako obiektów wolnostojących lub też zespołu garaży.
Zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosła Pani K. P., zarzucając nie wyjaśnienie kwestii: czy garaże mają być naziemne czy podziemne. Ponadto, zdaniem Pani K. P., organ nie wyjaśnił, czy droga która ma mieć przebieg od ulicy S., będzie przebiegała "na wylot" terenu będącego przedmiotem sprawy i dalej przez działkę przy ulicy W. i W. W zażaleniu podniosła także zagrożenie ruchu drogowego na stan techniczny jej budynku mieszkalnego.
Samorządowe kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...].08.2012 roku, nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że nie narusza ono prawa, bowiem organ I instancji dokładnie wyjaśnił wątpliwości inwestora w przedmiocie usytuowania garaży. Organ odwoławczy podkreślił także, iż pozostałe okoliczności, zawarte w zażaleniu, nie były objęte wnioskiem inwestora z dnia 21.05.2012 roku, a więc nie były przedmiotem przedmiotowego postępowania.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Pani K. P., powtarzając zarzuty zawarte w zażaleniu od postanowienia I instancji. Skarżąca podkreśliła dodatkowo, że kwestia naruszenia stosunków wodnych i dużego ruchu pojazdów stanowi zagrożenie dla jej życia i zdrowia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 2 kpa, który mówi: "organ, który wydał decyzje, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji".
W konkretnej sprawie wniosek strony – inwestora z dnia 21.05.2012 roku – wyznaczył organowi przedmiot i zakres prowadzonego postępowania administracyjnego w trybie cytowanego powyżej art. 113 § 2 kpa.
Dlatego też dalsze rozszerzenie pytań o wyjaśnienie kwestii związanych z interpretacją zapisów decyzji o warunkach zabudowy zgłoszonych przez Panią K. P. dopiero w zażaleniu i w sytuacji, gdy skarżąca nie była inicjatorką wniosku – nie może być uwzględnione w postępowaniu odwoławczym przez organ II instancji. Byłoby to niezgodne z treścią art. 113 § 2. Skarżąca może, jak to zasadnie wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., sama wywieść wniosek o wyjaśnienie treści decyzji o warunkach zabudowy w kwestiach dla niej niezrozumiałych i budzących wątpliwości.
Dodatkowo należy podnieść, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy, bowiem argumentacja przedstawiona przez skarżącą o problemie "zawalenia się domu" nie jest w żadnym zakresie związana z przedmiotem sprawy niniejszej, a Pani K. P., jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego przez Sąd w ramach pomocy prawnej.
Ponadto trzeba zauważyć, że w postanowieniu organu odwoławczego, jak również w jego uzasadnieniu, wpisano błędnie drugi człon nazwiska Pani Skarżącej. Jednak Sąd uznał, że powyższy błąd maszynowy nie miał wpływu na wydane postanowienie w sprawie.
Mając powyższe na względzie Sąd, uznaje, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa – skargę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu i zwrocie niezbędnych kosztów Sąd orzekł na mocy art. 250 tejże ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 1, § 18 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).