Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wszczął w dniu 13 września 2017 r. postępowanie w sprawie legalności budynku mieszkalnego przy ul. P. w B. (działka nr ew. gr. [...]). Decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], wydaną trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, (t.j. z 2020 r, poz. 1333 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa) organ nakazał inwestorce – A. C.:
- 1. likwidację przeszklenia typu fix na parterze w kuchni, otworu okiennego w łazience na piętrze poprzez wyjęcie ościeżnicy i ramy okiennej, wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło takim jak luksfery, cegłą szklaną lub innym przeszkleniem o klasie odporności ogniowej E30 oraz likwidację drzwi wejściowych (szt.
- 1) do pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w ścianie szczytowej przedmiotowego budynku od strony działki nr ew. gr. [...] w terminie do 31 grudnia 2019 r.;
- 2. przedłożyć w ww. terminie potwierdzenie o wykonaniu przedmiotowego obowiązku i doprowadzeniu obiektu do zgodności z przepisami prawa, sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i przynależącą do właściwej izby samorządu zawodowego.
Na skutek odwołania złożonego przez A. C., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania nakazanych w punkcie 1 i 2 czynności i ustalił nowy termin ich wykonania do dnia 30 kwietnia 2020 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że nie uchylił w całości zaskarżonej decyzji, albowiem w sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane jako procedurę naprawczą. A mianowicie mając na uwadze, że ściana zewnętrzna budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się w odległości mniejszej niż 3 m do ogrodzenia działki nr geod. [...] (w niniejszym przypadku odległość ta wynosi 2,05 m) prawidłowo nakazano obecnej właścicielce ww. nieruchomości, likwidację przeszklenia typu fix na parterze w kuchni, otworu okiennego w łazience na piętrze oraz likwidację drzwi wejściowych do pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w ścianie szczytowej budynku od strony działki nr geod. [...].
Ich usytuowanie narusza bowiem przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 1065 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). W celu doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi właściwie organ powiatowy wydał nakaz zawarty w pkt 1 skarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa ściana nie stanowi obudowy drogi ewakuacyjnej, dlatego odporność ogniowa wypełnienia otworów winna wynosić co najmniej E30, na co wskazał organ powiatowy w sentencji skarżonej decyzji.
Na powyższą decyzję żadna ze stron nie złożyła skargi do sądu administracyjnego, a więc decyzja ta stała się prawomocna.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., po ustaleniu że zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], wydaną w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy, nakazał inwestorce rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ powiatowy wskazał, że w przedmiotowym przypadku nie jest możliwe wydanie innej decyzji niż decyzja o rozbiórce, gdyż inne możliwości m.in. przywrócenie do stanu poprzedniego czy też zaniechania robót nie może być nakazane w przypadku niezgodnego z przepisami prawa wykonania obiektu w trakcie jego budowy i usytuowania go z naruszeniem przepisów. Niezastosowanie się przez adresata do nakazów wydanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, upoważnia organ do wydania nakazu rozbiórki z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się A. C. i wniosła odwołanie.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy, uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy stwierdził, że organ powiatowy niewłaściwie nałożył obowiązek szerszy (tj. rozbiórkę budynku mieszkalnego) niż obowiązek wynikający z decyzji z [...] października 2019 r. (tj. likwidację przeszklenia typu fix na parterze w kuchni, otworu okiennego w łazience na piętrze oraz likwidację drzwi wejściowych (szt.
1) do pomieszczeń gospodarczych znajdujących się w ścianie szczytowej tego budynku od strony działki nr ew. gr. [...]), którego celem było doprowadzenie tego budynku mieszkalnego do zgodności z przepisami prawa. Organ powiatowy błędnie nakazał rozbiórkę całego budynku mieszkalnego w sytuacji, gdy bezsprzecznie zostało ustalone w trakcie trwania niniejszego postępowania administracyjnego, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w latach 1989 - 1999 na podstawie wydanego przez Prezydenta Miasta B. pozwolenia na budowę z [...] października 1989 r. nr [...] i przyjęty do użytkowania w dniu [...] maja 1999 r. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obiegu prawnym z uwagi na niezgodność z przepisami prawa i dlatego na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzję tę uchylono w całości. W związku z powyższym, zarzut zawarty w odwołaniu dotyczący bezpodstawnego zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy uznano za zasadny.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania dotyczących naruszenia: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. z uwagi na "brak ustalenia czy budynek został wzniesiony zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę wydaną przez prezydenta miasta B. z dnia [...].10.1989 r. Nr [...] i pozwoleniem na użytkowanie"; art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z 16 § 1 K.p.a. "poprzez ich niezastosowanie i brak umorzenia postępowania jeżeli budynek został wzniesiony zgodnie z pozostającym w obrocie prawnym pozwoleniem na budowę, które objęte jest zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych" oraz art. 50 -51 ustawy "poprzez ich bezpodstawne zastosowanie" w sytuacji gdy organ nadzoru budowlanego nie zakwestionował "ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę" stwierdzono, że są one bezpodstawne. Wskazano, że organy nadzoru budowlanego nie kwestionują prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z [...] października 1989 r. R. K., pierwotnemu inwestorowi, z uwagi na fakt, że dokumentacja dotycząca pozwolenia na budowę, decyzja o warunkach zabudowy czy projekt budowlany zostały wybrakowane na podstawie zezwolenia jednorazowego z [...] lutego 2002 r. - zgodnie z informacją zawartą w piśmie z [...] lipca 2017 r. Urzędu Miejskiego w B. Departament Architektury.
Powyższej dokumentacji nie posiada także obecna właścicielka. Nie zmienia to jednak faktu, że lokalizacja dwóch otworów okiennych, jak i jednego otworu drzwiowego w ścianie usytuowanej w odległości około 2 m od granicy działki sąsiedniej narusza przepisy techniczno - budowlane obowiązujące w dacie budowy, jak i obecnie. Bowiem zarówno rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1980 r., z 1994 r., jak i z 2002 r. zabraniały wykonywania otworów okiennych i otworów drzwiowych w ścianie usytuowanej mniej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej.
Zatem brak jest podstaw do ich legalizacji w ramach przepisów ustawy-Prawo budowlane. Nie ma więc podstaw do umorzenia - w trybie art. 105 § 1 K.p.a. - wszczętego w niniejszej sprawie postępowania. W celu doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi właściwie organ powiatowy na poprzednim etapie prowadzonego postępowania nałożył na inwestorkę, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W sytuacji, gdy zobowiązana nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, organ powiatowy, w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem, winien prowadzić czynności w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, których celem winno być wyegzekwowanie nałożonego obowiązku wynikającego z decyzji z [...] października 2019 r.
Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł R. T. i zarzucił naruszenie 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy, przez przyjęcie że w sytuacji niewykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ustawy organ nadzoru budowlanego winien prowadzić czynności w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji celem wyegzekwowania nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy podstawę tę powinien stanowić art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy.
Wskazując na powyższe naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi po pierwsze podniesiono, że merytoryczna wypowiedź organu drugiej instancji ogranicza się do jednego lakonicznego akapitu, bez podania żadnej podstawy prawnej formułowanych kategorycznie wskazań co do dalszego postępowania organu pierwszej instancji w sprawie. Wobec nie wskazania żadnych przepisów prawa nie można ich nawet zakwalifikować jako wskazań, o których mowa w art. 138 § 2a K.p.a., które organ odwoławczy obowiązek miał sformułować, gdyż stwierdził błędną wykładnię określonych przepisów, skoro nakazał dalsze procedowanie w innym trybie.
Po drugie zarzucono, że decyzja narusza przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy. Po trzecie wykładnia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 3 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy, prezentowana orzecznictwie dowodzi prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji - jednoznacznie potwierdzając, że niewykonanie obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi podstawę do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy (II OSK 1231/17; II OSK 1607/17; II SA/Bk 99/19; II SA/Go 555/19 i II SA/Po 119/18). Skoro bezspornym jest, że otwory okienne i drzwiowe których dotyczą nakazy określone w decyzji z [...] października 2019 r. nie mogą zostać zalegalizowane, a nakazane roboty nie zostały wykonane, nakazanie rozbiórki było w pełni uzasadnione.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 lutego 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na ten dzień. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz §1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.
Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).
Również sprawy, dla których nie był jeszcze wyznaczony termin rozprawy, z uwagi na objęcie z dniem 24 października 2020 r. obszarem czerwonym terytorium całego kraju (vide: Rozporządzenie Rady Ministrów z 23 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r., poz. 1871) były na mocy indywidualnych zarządzeń przewodniczącego wydziału kierowane do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych z uwagi na nadal istniejące realnie zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale z przyczyn pozostających poza jej meritum.
Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie sąd orzekający skorzystał w całej rozciągłości z w/w przepisu zauważając w pierwszej kolejności, że P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 138 k.p.a, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podjął decyzję nieprzewidzianą w art. 138 k.p.a., bowiem przepis ten nie zawiera unormowania sprowadzającego się jedynie do "uchylenia zaskarżonej decyzji". Uchylając zaskarżona decyzję organ odwoławczy jednocześnie: orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie wypełnia żadnej z ustawowych przesłanek, co czyni ją niezgodną z prawem.
Jeżeli chodzi o ocenę merytoryczną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...].09.2020 r., to została ona przeprowadzona prawidłowo przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu, PWINB miał rację twierdząc, iż błędem było nakazanie rozbiórki całego budynku mieszkalnego w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, gdy inwestorka A. C. nie wykonała decyzji z dnia [...].10.2019 r. nakazującej likwidację przeszklenia typu fix na parterze w pomieszczeniu kuchni, likwidację otworu okiennego w łazience na piętrze oraz likwidację drwi wejściowych do pomieszczeń gospodarczych, od strony działki nr [...]. W drugim etapie tzw. postępowania legalizacyjnego, w przypadku niewykonania nałożonych obowiązków organ wydaje decyzję nakazującą: rozbiórkę obiektu lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Tak stanowi art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (przy tym należy zaznaczyć, że znajduje tu zastosowanie brzmienie przepisu art. 51 sprzed nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z 13.02.2020 r. jako, że postępowanie zostało wszczęte przed datą ustawy nowelizującej (art. 36), która weszła w życie z dniem 19.09.2020 r.).
Należy jednak zwrócić uwagę na przepis art. 51 ust. 7 ustawy, z którego wynika "odpowiednie zastosowanie" ust. 3 art. 51, jeśli były wcześniej nałożone na inwestora a niewykonane obowiązki z art. 51 ust. 1 ustawy. Odpowiednie zastosowanie nie oznacza rozbiórki lub doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, jeżeli takie orzeczenie byłoby w danej sytuacji, niewykonalne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skargi, niezasadnym było nakazanie rozbiórki całego budynku mieszkalnego (jak błędnie orzekł organ I instancji), ponieważ została naruszona zasada proporcjonalności, a nadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, budynek ten nie stanowił samowoli budowlanej. W trakcie postępowania administracyjnego zostało bezspornie ustalone, ze budynek mieszkalny przy ulicy P. został wybudowany w latach 1989 - 1999 na podstawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].10.1989 r. o pozwoleniu na budowę i przyjęty do użytkowania z dniem [...].05.1999 r. Spełnienie następnej przesłanki art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy, czyli orzeczenie rozbiórki części obiektu nie byłoby również racjonalne, ponieważ stanowiłoby orzeczenie tożsame z obowiązkiem nałożonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego z dnia [...] października 2019 r. czyli byłby to "powrót" do pierwszego etapu legalizacji elementów budynku.
Ostatnia przesłanka z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy także przez organ nie mogła być zastosowana. Mianowicie orzeczenie o "doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego" nie byłoby wykonalne z tego względu, że stan poprzedni budynku nie jest znany. Brak jest dowodów na okoliczność, czy sporny budynek został pobudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę, które mogło być wadliwe (przewidujące otwór drzwiowy i otwory okienne bez zachowania stosownej odległości od granicy działki sąsiedniej), czy też doszło do odstępstwa od pozwolenia na budowę w trakcie wznoszenia budynku. Z uwagi na upływ czasu od wydania pozwolenia na budowę nie zachowała się dokumentacja w postaci projektu budowlanego, co organ wyjaśnił w trakcie prowadzenia postępowania legalizacyjnego.
Zatem, nie ma możliwości sprawdzenia, w którym momencie doszło do naruszenia przepisów prawa - czy przy projektowaniu budynku czy też podczas jego budowy. Stąd też, nawiązując do odwołania od decyzji organu I instancji inwestorki A. C., Sąd uważa, że nie ma możliwości stwierdzenia nieważności niezgodnej z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, bo ewentualna niezgodność nie jest możliwa do sprawdzenia. Niemożność zastosowania przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy nie oznacza, zdaniem Sądu, pozostawienia otworów okiennych i drzwiowych w stanie niezgodności z przepisami prawa. Jak słusznie ustaliły organy, usytuowanie otworów okiennych i drzwiowych w odległości 2 metrów od granicy działki nr 224 narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065).
Przewidziana odległość 4 metrów ściany z otworami okienno-drzwiowymi od granicy działki sąsiedniej obowiązywała również na gruncie poprzednich przepisów dotyczących warunków techniczno - budowlanych tj. rozporządzeń z 1980 i 1994 roku. Zatem umieszczenie spornych otworów w budynku mieszkalnym, bez względu na czas i przyczynę ich powstania, było i jest niezgodne z prawem, co wymagało przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...].10.2019 r., utrzymana w mocy decyzją PWINB z dnia [...].01.2020 r. (zmieniono jedynie termin) nakładająca na obecną właścicielkę A. C. obowiązek wykonania określonych czynności, nadal podlega wykonaniu. Ponieważ nie było możliwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy, egzekwowanie obowiązku powinno nastąpić w trybie ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.
Dz. U. z 2019 r, poz. 1438 ze zm.) w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego, wskazującego na tryb egzekucji administracyjnej, było słuszne. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Ponieważ tego nie uczynił, Sąd orzekający uchylił decyzje organów obu instancji i umorzył postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 51 ust. 3 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane. O zwrocie kosztów postępowania sadowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a Zwrot kosztów obejmuje: kwotę 500 zł wpisu sądowego wraz z kwotą 497 zł wynagrodzenia pełnomocnika (w tym 17 zł opłaty od pełnomocnictwa).