Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Sejmik Województwa P. na podstawie art. 18 pkt 1 i 20 ustawy z 05.06.1999 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.) w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226) dokonał zmiany w załączniku do uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie podziału Województwa P. poprzez ustalenie nowych granic obwodu łowieckiego nr [...], bliżej określone w załączniku do tej uchwały.
Wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wniesionego przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w B. poprzez uchylenie powyższej uchwały z uwagi na naruszenie przepisów art. 23 ust. 1 oraz art. 26 i art. 27 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie oraz sprzeniewierzeniu się konstytucyjnej zasadzie praworządności statuowanej przez przepis art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Sejmik Województwa P. nie uwzględnił.
Skargę na powyżej wskazaną uchwałę wniosła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w B., w której zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niezastosowanie przepisów art. 23 ust. 1 oraz art. 26 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez przyjęcie, że przedmiotem uchwały o podziale województwa na obwody łowieckie nie jest określenie ich powierzchni i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca wskazywała, że uchwała została podjęta w sposób dowolny z przekroczeniem kompetencji organu samorządu województwa oraz w celu, dla którego ustawa Prawo łowieckie ani inne przepisy prawa powszechnego nie przewidują jako środka uchwały w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie. Organ w procesie stosowania prawa nie może poprzestać na praworządności formalnej lecz winien także mieć na uwadze realizację praworządności materialnej dotyczącej w najszerszym ujęciu treści prawa, które nie powinno być stanowione tylko w celu realizacji zamierzeń organu go stanowiącego, lecz powinno cenić i chronić interesy innych podmiotów a zwłaszcza tych, do których kierowany jest akt prawa miejscowego. Organ podejmując uchwałę w przedmiocie zmiany granic wcześniej ustanowionego obwodu łowieckiego nr [...] poprzez włącznie do tego obwodu części obszaru miejscowości B., na którym to obszarze, w ocenie skarżącego nie jest możliwe prowadzenie gospodarki łowieckiej, naruszył przepis art. 23 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie.
Gospodarka łowiecka zdefiniowana jest w art. 4 ust. 1 prawa łowieckiego, jako działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Na terenie włączonym zaskarżoną uchwałą do obwodu nr [...] nie jest możliwe prowadzenie polowań, ponieważ teren zwany P. B. jest terenem postępującej urbanizacji.
We wcześniejszej uchwale, ze względu na tę okoliczność, teren ten nie wszedł do obwodu nr [...] a wcześniej nie wchodził w skład żadnego obwodu. Podjęcie uchwały przez sejmik nie było skutkiem wcześniejszego błędu o oznaczeniu granic obwodu nr [...] lecz chęcią uniknięcia odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez zwierzynę na terenie niewchodzącym w skład żadnego obwodu.
Naruszenie prawa uzasadnia, w ocenie skarżącego, stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa P. wniósł o jej oddalenie. Zaskarżona uchwała, w ocenie organu, została podjęta w granicach jego kompetencji i przy zachowaniu procedur obowiązujących przy jej podjęciu. Uchwała ta przywróciła pierwotny i długotrwały przebieg obwodu łowieckiego nr [...]. Granice tego obwodu określone uchwałą nr [...] z [...] grudnia 2012 r. z uwzględnieniem spornego obecnie terenu zwanego P. B. zostały określone w związku z zawinionym działaniem wykonawcy zamówienia – Biura Urządzania Lasu i Geodezyjni Leśnej polegającym na nieprawidłowym wrysowaniu przebiegu przedmiotowej granicy obwodu łowieckiego nr [...] na mapie cyfrowej. Zgodnie z warunkami technicznymi do w/w umowy wykonawca zobowiązany był do wrysowania granic na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz ustaleń przekazanych przez Urząd Marszałkowski Województwa P. Natomiast przebieg granic obwodów łowieckich, co do których nie wniesiono uwag lub obowiązujące przepisy prawa nie zmieniły obligatoryjnie ich przebiegu miały pozostać w niezmienionym, pierwotnym stanie.
W związku z powyższym, granica obwodu łowieckiego nr [...] powinna być wrysowania z zastosowaniem przepisów ustawy Prawo łowieckie, ustawy O ochronie przyrody, rozporządzenia Rady Ministrów z 21 listopada 1947 r. o utworzeniu B. Parku Narodowego, rozporządzenia Rady Ministrów z 16 lipca 1996 r. w sprawie B. Parku Narodowego, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej zwierząt łownych w otulinie B. Parku Narodowego a także rozporządzenia nr [...] Wojewody B. z dnia [...] maja 1997 r. w sprawie utworzenia obwodów łowieckich. Wada przedmiotu umowy została usunięta w oparciu o zapis § 8 umowy z 6 września 2011 r. w ramach odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady w opracowaniu. Nie można zatem mówić o dowolności w utworzeniu obwodów łowieckich i przekroczeniu kompetencji przez Sejmik przy podejmowaniu uchwały.
Wyłączony poprzednią uchwałą z 2012 r. teren tzw. P. B., który ponownie został włączony zaskarżoną uchwałą do obwodu nr [...] nie należy do otuliny Parku B. i nie ma podstaw aby pozostawał poza obwodem łowieckim jako obszar, gdzie nie jest możliwe prowadzenie gospodarki łowieckiej. Tereny, które nie mogą wchodzić w skład obwodu łowieckiego wskazuje art. 26 prawa łowieckiego i w jego świetle nie ma podstaw aby wyłączyć teren tzw. P. B. z użytkowania łowieckiego. Sporny teren pierwotnie wchodził w skład obszaru łowieckiego nr 129"b" i nie jest prawdą, że na tym terenie nie można prowadzić gospodarki łowieckiej, ponieważ gospodarka łowiecka obejmuje nie tylko polowania ale także ochronę i hodowlę zwierzyny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona albowiem Sąd nie dopatrzył się aby zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem prawa.
Zarzut dowolności i przekroczenia kompetencji w jej podjęciu jest niezasadny. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy Prawo łowieckiego z 13 października 1995 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r, poz. 1226 ze zm.) podziału na obwody łowieckie oraz zmiany granic tych obwodów dokonuje w obrębie województwa właściwy sejmik województwa w drodze uchwały, po zasięgnięciu opinii właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i Polskiego Związku Łowieckiego, a także właściwej izby rolniczej. Wymogi te przy podjęciu uchwały zostały zachowane.
Określenie granic nowo tworzonego obwodu lub obwodu, którego granice są zmieniane uchwałą winno z kolei odpowiadać kryteriom wskazanym w art. 23 i 25 prawa łowieckiego, z wyłączeniem terenów określonych w art. 26 prawa łowieckiego.
Wskazując na naruszenie tych przepisów skarżąca podnosi, że na włączonym zaskarżoną uchwałą do obwodu nr [...] terenie tzw. P. B. nie można prowadzić gospodarki łowieckiej w zakresie określonym art. 4 ust. 1 ustawy, w szczególności niemożliwe jest pozyskiwanie zwierzyny. Istotnie ze względu na częściowo zabudowany teren, którym jest sporny obszar prowadzenie polowań w zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy jest ograniczone, nie oznacza to jednak całkowitej niemożliwości prowadzenia gospodarki łowieckiej, która obejmuje także ochroną, hodowlę, a w zakresie polowań także łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej. Skoro sporny teren nie może być uznany za teren wyłączony z obwodów łowieckich na podstawie art. 27 ustawy Prawo łowieckie to samo częściowe ograniczenie możliwości polowania na tym terenie nie daje podstawy do uznania, że naruszony został art. 23 prawa łowieckiego przy podejmowaniu uchwały o zmianie granic obwodu nr [...].
Wbrew zarzutom skarżącej sporny teren pierwotnie wchodził w skład obwodu łowieckiego nr 129"b" i prowadzone na nim były polowania o czym świadczą znajdujące się na tym terenie urządzenia myśliwskie tzw. ambony.
W sposób odmienny strony wskazują na cel, który był powodem zmiany granic obwodu. Skarżąca wskazuje, że poprzez zmianę granic organ chciał uniknąć odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez zwierzynę na spornym terenie, z kolei organ twierdzi, że powodem zmiany granic był błąd wykonawcy map, który niewłaściwie wrysował granice obwodu do mapy cyfrowej i zachodziła konieczność usunięcia tego błędu potwierdzonego przez wykonawcę i dostosowania granic obwodu do przepisów określonych w art. 23 ust. 1 i 25 ustaw Prawo łowieckie.
W sytuacji, gdy zaskarżonej uchwale nie można zarzucić naruszenia prawa, zarzuty skarżącej w tym przedmiocie nie dają podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały.
Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.