Uzasadnienie
Syg. akt II SA/Bk 872/05
Zaskarżoną decyzją Nr [...], wydaną w dniu [...] sierpnia 2005 roku po rozpoznaniu odwołania pana A. Ch., od decyzji nr [...] Wójta gminy K. z dnia [...] lipca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy obory, budowy płyty gnojowej, budowy szamba szczelnego na działkach o numerze ewidencyjnym gruntów [...], położonych w obrębie wsi D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:
Pan H. B. wystąpił w dniu [...] maja 2005 roku do Wójta Gminy
K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy obory, budowy płyty gnojowej, budowy szamba szczelnego na działkach o numerze ewidencyjnym gruntów [...], położonych w obrębie wsi D. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] Wójt Gminy K. ustalił warunki zabudowy na realizację zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na fakt spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. l pkt. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co obliguje organ do wydania takiej decyzji.
Odwołanie od tej decyzji wniósł pan A. Ch. wskazując, iż nie wyraża zgody na budowę przez inwestora szamba i płyty gnojowej.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wskazało, że kwestionowana decyzja podlega uchyleniu, bowiem w sprawie zaniechano uzgodnienia przedmiotowej decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Większość gruntu, na którym zaplanowano inwestycję jest sklasyfikowania jako użytki rolne. Zgodnie zatem z art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ winien jej projekt uzgodnić z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystanych na cele rolne i leśne, w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Z treści przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że orzeczenie w przedmiocie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust.
- 4. W sprawie tej brak jest takich uzgodnień.
Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w
B. orzekło jak w sentencji decyzji.
W skardze na powyższą decyzję, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. – pan H. B. i pani A. B. wnieśli o uchylenie całego postępowania odwoławczego, bowiem w ich ocenie oświadczenie pana A. Ch. nie należy traktować jako odwołania. Według skarżących uwzględnienie odwołania przez SKO spowodowało niekorzystne dla nich skutki i uniemożliwiło modernizację ich gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaskarżonej decyzji. Ponadto Samorządowe Kolegium
Odwoławcze w B. podkreśliło, że oświadczenie pana A. Ch. zostało złożone do organu I instancji przez upływem 14 od daty doręczenia decyzji I instancji, zatem w terminie ustawowym do złożenia odwołania. Wyrażało przy tym niezadowolenie pana A. Ch. z wydanej decyzji o warunkach zabudowy co oznacza, że należało je potraktować jako odwołanie.
Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wniosek o oddalenie skargi za uzasadniony.
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W B. ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że trafnie organ odwoławczy uznał, iż wniesione przez pana A. Ch. pismo należało potraktować jako odwołanie od zaskarżonej decyzji, choćby z uwagi na fakt niezadowolenia z tej decyzji i złożenia go w ustawowym terminie do zaskarżenia decyzji. Za takim rozumieniem złożonego przez pana A. Ch. oświadczenia przemawia art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w którym wskazano, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeśli z jego treści wynika, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji.
Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.
Podkreślić należy przy tym, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a więc dokonać merytorycznej oceny sprawy.
I takiej właśnie kompleksowej i merytorycznej oceny poprawności rozstrzygnięcia dokonało w realiach niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. W pierwszym względzie należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ powinien uzgodnić ją z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.
Przepis ten na podstawie art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny ma zastosowanie nie tylko do inwestycji celu publicznego, ale również do decyzji wydawanych w sprawie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji. Oznacza to, że jeśli dany grunt, którego dotyczy decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wykorzystywany jest na cele rolnie i leśne, wymagane jest uprzednie uzgodnienie tej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych.
Ponadto według art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne, grunty zadrzewione i zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc powyższe uregulowania prawne do rozpatrywanej sprawy, należy podkreślić, iż część działek skarżących ma przymiot gruntu rolnego (dowód: wypis z rejestru gruntów – k. 7 akt sprawy, okoliczność niekwestionowana przez skarżących) i w kontekście wydania postulowanej decyzji o warunkach zabudowy, wymagane jest uzgodnienie organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych.
Działania te wiążą się bezpośrednio z ustaleniem statusu prawnego terenu, na którym ma być lokalizowana inwestycja. Położenie terenu oraz jego status prawny wpływają więc na zakres i konieczność tych uzgodnień.
Zajęcie stanowiska przez te organy, dokonywane jest w trybie art. 106 kpa i wiąże organ prowadzący postępowanie. Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., II SA 1818/00, LEX nr 53353).
Jak słusznie przy tym podkreślono w wyroku NSA z dnia 28 października 1997 r., "Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bez wymaganego przez prawo uzgodnienia z innym organem stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania" (II SA/Gd 1203/96, LEX nr 44172).
Wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi podlega ona oddaleniu – zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm).