Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].07.2012 r. Komendant Powiatowy w H. skierował A. R. na badania lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. nr 58, poz. 515 ze zm.). Ustalono, że A. R., posiadający prawo jazdy kategorii A.B. w dniu 25.06.2012 r. kierował rowerem będąc w stanie nietrzeźwości – 1,22 ‰ zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Popełnił przestępstwo z art. 178 a § 2 k.k.
W odwołaniu skierowanym do P. Komendanta Policji, A. R. zarzucił naruszenie art. 122 ustawy o ruchu drogowym, art. 10 i 16 kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził, że skierowanie na badania dotyczy kierowców pojazdów mechanicznych, a nie kierujących rowerem. Zarzucił brak poinformowania o tym, że zostanie skierowany na badania, w przeciwnym razie nie poddałby się dobrowolnej karze i zostawiłby sprawę do rozstrzygnięcia sądowi.
Decyzją nr [...] z dnia [...].09.2012 r. P. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołujący otrzymał zawiadomienie z dnia 22.05.2012 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego wraz z pouczeniem, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania zastrzeżeń.
Skierowania na badania lekarskie, w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym dotyczy kierowcy każdego pojazdu, a nie tylko pojazdu silnikowego. Rower jest pojazdem, zgodnie z definicja zawartą w art.2 pkt 47¹ ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b tejże ustawy, skierowaniu na badania podlega osoba kierująca w stanie nietrzeźwości pojazdem, a więc także rowerem. Organ stwierdził, że poddanie się karze w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 178 a § 2 k.k. jest niezależne od postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, A. R. zarzucił decyzji naruszenia art. 122 ustawy Prawo o ruchu drogowym twierdząc, że kierowanie rowerzystów na badania lekarskie nie jest obligatoryjne. Znane są mu przypadki zatrzymania pijanych rowerzystów, którzy ponieśli karę lecz nie byli kierowani na badania lekarskie. Wniósł o zobowiązanie dostarczenia, na tę okoliczność, statystyki ukarania rowerzystów przez policję hajnowską.
Uważa, że zaskarżona decyzja jest szykanowaniem jego osoby tym bardziej, że mając prawo jazdy od 20 lat nigdy nie był karany za jazdę po użyciu alkoholu. Na rozprawie Skarżący wyjaśnił, iż jest w trudnej sytuacji finansowej – jest rencistą, posiada zadłużenia bankowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. Zm.) oraz art. 3 p 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwaną dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez zastosowanie środków określonych w art. 145-149 p.p.s.a. Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna.
Bezspornym, między stronami było wydarzenie mające miejsce w dniu 25.06.2012 r., kiedy to kierujący rowerem A. R. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji i stwierdzono u niego stan nietrzeźwości (1,22 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu).
Obowiązujący na datę wydarzenia, a także na datę wydawania decyzji przez organy obu instancji, art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) brzmiał w następujący sposób: "Badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega:... kierujący pojazdem jeżeli kierował w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu...".
Użyty w przepisie termin "podlega" oznacza, że wydanie decyzji o skierowaniu na badania ma charakter obligatoryjny i nie jest pozostawione uznaniu organu kontroli ruchu drogowego. Pojęcie pojazdu, o jakim mowa w przepisie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b obejmuje również rower, co wynika z art. 2 pkt 47 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Sąd podziela, zatem stanowisko wyrażone przez organ II instancji, iż wydanie decyzji kierującej Skarżącego na badania lekarskie było zgodne z prawem.
Należy nadmienić, że kierowanie takim pojazdem jak rower nie wymaga specjalnych uprawnień formalnych. Nie zmienia to faktu, że osoba kierująca rowerem w stanie nietrzeźwości stwarza zagrożenie w ruchu drogowym tak samo, jak kierujący w takim stanie kierowca pojazdu silnikowego. Skierowanie na badania ma na celu ustalenie, czy kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości było zdarzeniem incydentalnym, czy też kierujący jest uzależniony od alkoholu lub innego środka odurzającego, a takie uzależnienie może już wykluczyć dana osobę z uczestnictwa w ruchu drogowym.
Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w orzeczeniach innych sądów administracyjnych m.in. w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19.01.2012 r. – II SA/Go 954/11, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 4.04.2011 r. – VII SA/Wa 1702/10.
Wobec powyższego Sąd nie podziela zarzutu Skarżącego, że organy niesłusznie zastosowały wobec niego, jako rowerzysty, przepis art. 122 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co (zdaniem Skarżącego) jest formą szykany Policji wobec jego osoby.
Należy podkreślić, że sąd administracyjny bada zgodność z prawem tej konkretnej, zaskarżonej decyzji. Jeżeli nawet zdarzyły się przypadki, na terenie Komendy Powiatowej w H. (jak twierdzi Skarżący), że pijani rowerzyści nie byli kierowani na badania lekarskie, to takie zdarzenia nie podlegają kognicji sadowej w tej sprawie, choćby organ popełnił jakieś nieprawidłowości.
Należy też wyjaśnić Skarżącemu, że skierowanie na badania lekarskie w celu stwierdzenia czy istnieją bądź nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, jest sprawą administracyjną, niezależną od odpowiedzialności karnej.
Zastosowanie wobec Skarżącego odpowiedzialności karnej z art. 178 a § 2 k.k., nie wyklucza skutków administracyjnych kierowania rowerem w stanie nietrzeźwości, chociaż są to skutki tego samego zdarzenia tyle, że wynikające z różnych przepisów prawnych.
Przepisy nie przewidują zwolnienia kierowców od poddania się badaniom lekarskim z powodu ich trudnej sytuacji finansowej. Dlatego też, powoływanie się Skarżącego na niełatwą sytuację finansową oraz "bezalkoholowe" prowadzenie pojazdów przez 20 lat, nie stanowią okoliczności mających wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie stwierdził podstaw, działając w zakresie art. 134 § 1 p.p.s.a., do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ani z przyczyn materialnoprawnych ani z przyczyn procesowych. Skarga podlegała oddaleniu na postawie art. 151 p.p.s.a.