Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Rada Gminy P. dokonała zmiany wynagrodzenia Wójta Gminy poprzez jego obniżenie. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 8 ust. 2, art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych.
Powyższą uchwałę – po uprzednim wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżył do sądu administracyjnego W. G. sprawujący funkcję Wójta Gminy P. Wskazał, że czyni to na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 36 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, jak również art. 29 § 1 Kodeksu pracy i art. 32 ust. 2 i art. 33 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dyskryminujące traktowanie go jako pracownika samorządowego, zmniejszenie wynagrodzenia z pobudek politycznych, a nie z uwagi na złą jakość świadczonej pracy. Zdaniem skarżącego w uchwale nie zawarto uzasadnienia przyczyn obniżenia wynagrodzenia.
Skarżący powołał się również na wyrok WSA w Lublinie w sprawie III SA/Lu 785/11, w którym wskazano, że uprawnienie rady gminy do ustalenia lub zmiany wysokości wynagrodzenia wójta (także poprzez obniżenie) nie jest uprawnieniem arbitralnym, bowiem powinno następować w granicach ściśle określonych przepisami prawa. We wskazanej sprawie WSA w Lublinie dopuścił możliwość skontrolowania uchwały zarówno przez sąd administracyjny, jak i sąd pracy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 184 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten przede wszystkim ustalony został w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w którym postanowiono, że sprawą sądowoadministracyjną (podlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny) jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, której zasady prowadzenia normuje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też inna sprawa, do której przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zasadniczy katalog działań organów administracji publicznej objętych kontrolą sądów administracyjnych został ustalony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje m.in. skargi na inne niż decyzje, postanowienia, czynności materialno – techniczne czy akty prawa miejscowego akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że przedmiotem kontroli sądu nie mogą być akty organów jednostek samorządu terytorialnego niedotyczące spraw z zakresu administracji publicznej.
Powyższe wynika również z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), w oparciu o który to przepis wniesiono skargę. Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem NSA zawartym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie I OSK 1534/12, że "Granice właściwości sądów administracyjnych do kontroli uchwał organów gminy, z wyłączeniem aktów prawa miejscowego, zostały przedmiotowo ograniczone do spraw z zakresu administracji publicznej" (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
W tym samym orzeczeniu NSA uchylił wyrok WSA w Lublinie w sprawie III SA/Lu 785/11 (którego argumentacja została przytoczona w skardze) dotyczącej legalności uchwały rady gminy w sprawie obniżenia wynagrodzenia wójta. Sąd
II instancji wskazał, że wymieniona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. Przesądza o tym treść art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 z późn. zm.), zgodnie z którym "Czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały".
Dalej NSA wskazał, że sprawy ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej, dlatego sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania aktów organów jednostek samorządu terytorialnego podjętych w sprawach obniżenia wynagrodzenia wójta. W tych sprawach właściwa jest droga przed sądem powszechnym. NSA powołał się również na treść art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, w którym expressis verbis wskazano o przynależności spraw ze stosunku pracy do kognicji sądów powszechnych.
Skład orzekający w sprawie niniejszej powyższe stanowisko w całości podziela. Należy jedynie dodać konkludując zaprezentowane rozważania, że wójt jako pracownik samorządowy pozostaje w stosunku pracy, tyle że nie jest to stosunek pracy nawiązany na podstawie umowy o pracę, ale na podstawie wyboru. W ramach tego stosunku pracy (a nie w ramach stosunku administracyjnego) otrzymuje również wynagrodzenie. Z tych powodów prawidłowość ustalenia wysokości wynagrodzenia podlega kontroli sądu powszechnego.
Należy odnotować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane było stanowisko, zgodnie z którym obniżenie wynagrodzenia wójta nie powinno być traktowane jak wypowiedzenie zmieniające w klasycznym stosunku pracy nawiązanym na podstawie umowy. Przedmiotowe wypowiedzenie (art. 42 Kodeksu pracy) prowadzi bowiem do rozwiązania stosunku pracy w razie odmowy jego przyjęcia przez pracownika. Skutku w postaci zakończenia stosunku pracy, a tym samym wygaśnięcia mandatu, nie może natomiast wywołać odmowa przyjęcia przez wójta obniżonego wynagrodzenia, bowiem przedmiotowa odmowa nie stanowi ustawowej przesłanki wygaśnięcia mandatu. Nadto stosunek pracy z wyboru nie może być rozwiązany w trakcie trwania mandatu (vide wyrok NSA z dnia 12 marca 2010 r., II OSK 14/10, CBOSA).
Zdaniem składu orzekającego brak cech typowego wypowiedzenia zmieniającego w uchwale rady gminy o obniżeniu wynagrodzenia wójta nie przesądza jej administracyjnoprawnego charakteru.
Reasumując stwierdzić trzeba, że zaskarżona uchwała rady gminy w sprawie obniżenia wynagrodzenia wójta podjęta została w sprawie z zakresu stosunku pracy, a więc nienależącej do właściwości sądu administracyjnego.
Dlatego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.