Uzasadnienie
B.B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] czerwca 2000r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z racji braku wyczerpania przez skarżącą służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego było zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o czym skarżąca była pouczona (dowód k. 9 akt administracyjnych). Z akt sprawy nie wynika, aby takie zażalenie było wniesione. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność.
W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.