Uzasadnienie
Skarżący złożył skargę na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P., zatwierdzającą projekt architektoniczno – budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego ze sklepem komputerowym w parterze, w granicach opracowania oznaczonych literami ABCD, zlokalizowanego na działkach nr 1953/1, 1954/2 i 1957/1 w B. przy ul. S. oraz udzielającej inwestorowi – A. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy tej rozbudowie i zobowiązującej go do uzyskania przed przystąpieniem do użytkowania obiektu – decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Jednocześnie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu podano, że bezpodstawnie dokonano rozdzielenia jednej rozbudowy na dwie odrębne sprawy – dotyczącą "nowego" i "starego" budynku. Inwestor w rzeczywistości prowadzi jedną rozbudowę obejmującą dwie części budynku. Oznacza to, że kontynuacja robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego wzniesionego częściowo na działce skarżącego (1594/1) nadal stanowi zagrożenie jego własności a to może spowodować nieodwracalne skutki oraz niepowetowaną szkodę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie analizuje zatem wszelkich skutków jej wykonania, a jedynie rozważa, czy wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym jej uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia.
Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221).
Zaskarżona decyzja dotyczy wznowienia robót budowlanych przy budynku mieszkalnym w części położonej na działkach nr 1953/1, 1954/2 i 1957/1. Rozstrzygnięcie to nie obejmuje części budynku wzniesionej na działce skarżącego (1594/1). Dlatego też, w ocenie Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji nie stworzy stanu, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. Sam skarżący w uzasadnieniu wniosku ograniczył się właściwe do ogólnego wskazania ustawowych przesłanek co nie może stanowić uzasadnienia ich wystąpienia. Zaznaczyć należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2004 r., sygn. FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy to dwie różne kwestie.
Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (vide: postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05 niepubl.). Stąd też wskazywanie na zaistniałe w ocenie skarżącego nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu związane z rozdzieleniem rozbudowy na dwie odrębne sprawy pozostawało bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd nie uwzględnił wniosku na podstawie art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.-