Uzasadnienie
Skarżący w dniu 6 listopada 2015 r. osobiście w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. złożył skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarga został odrzucona jako wniesiona po terminie. Wskazano, że termin do złożenia skargi upływał w dniu 30 października 2017 r. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 4 stycznia 2018 r.
W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2018 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że o uchybieniu terminu dowiedział z doręczonego odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wskazał, że od dwóch lat jest osoba bezdomną mieszkającą w schronisku. Na przełomie września i października 2017 r. otrzymał wiele poleconych przesyłek pocztowych. Pod koniec września odebrał na poczcie korespondencję z SKO, która zaginęła w schronisku. Skarżący decyzję odnalazł pod koniec października ale bez koperty. Był przekonany, że decyzję z SKO odebrał pod koniec października 2017 r. i w konsekwencji wnosząc skargę w dniu 6 listopada 2017 r. był przekonany, że robi to w terminie.
Skarżący podkreślił, że cierpi na depresję i nie jest w stanie podejmować odpowiednich działań służących ochronie swoich praw. Ma również dolegliwości somatyczne wynikające z choroby kręgosłupa oraz polineuropatii kończyn górnych i dolnych. W konkluzji skarżący stwierdził, że niedochowanie terminu było przez niego niezawinione, albowiem nie miał wpływu na zaginięcie korespondencji i odnalezienie jej w stanie nie kompletnym. Z kolei stan jego zdrowia nie pozwolił mu na samodzielne ustalenie w SKO daty odbioru decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Wniosek podlega uwzględnieniu.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: P.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 P.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu (§ 1), dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano (§ 4) oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (§ 2).
Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że spełnił on warunek formalny o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy niniejszej przyjąć należy, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 4 stycznia 2018 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 10 stycznia 2018 r. a zatem w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody.
Odnośnie kolejnej przesłanki formalnej dotyczącej dokonania równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu uchybionej czynności, stwierdzić należy że również i ta przesłanka została spełniona. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po wydaniu przez sąd orzeczenia w przedmiocie odrzucenia tego środka zaskarżenia z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie ma obowiązku ponownego składania skargi (tak też uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 2 marca 2006 r., III SA/Wa 3288/05, LEX nr 197547, oraz postanowienie NSA z 25 stycznia 2008 r., II FZ 646/07, OSP 2008, nr 7–8, poz. 86).
Spełnione, zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. W dalszej kolejności zasadnym było rozważenie, czy argumenty skarżącego uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne opisane w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu stanowią uprawdopodobnienie, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi było przez skarżącego niezawinione. Warunki mieszkalne skarżącego istotnie mogą świadczyć o tym, że korespondencja odebrana przez niego z SKO zaginęła i że zaginięcie tej korespondencji było rzeczywistą przyczyną uchybienia terminu. Skarga została złożona tylko z 7 – dniowym uchybieniem terminu, wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył w terminie. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że skarżący co do zasady wykazuje dbałość o własne interesy. Uzasadnione zatem jest przyjęcie, że istotnie złożenie skargi po terminie nastąpiło na skutek okoliczności na które skarżący nie miał wpływu a więc bez jego winy.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.