Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] cofającą Pani H.D. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży D.M., Gm. S. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła Pani E.D. i Klub Rodzin Abstynenckich "Ł." z W.M.. W skardze Pani E.D. wskazywała, co potwierdziła także jej pełnomocnik na rozprawie, że legitymację do złożenia skargi (interes prawny) wywodzi z brzmienia art. 5 Kodeksu Cywilnego, albowiem jej syn nadużywa alkoholu, ma 44 lata i jest nieporadny życiowo.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie ze względu na brak interesu prawnego po stronie Pani E.D..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu ze względu na brak interesu prawnego po stronie skarżącej.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że podmioty, które mogą wnieść skargę do sądu administracyjnego, wymienione zostały w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią – poza prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organizacją społeczną występującymi w sprawach innych osób – może to uczynić każdy, kto ma w tym interes prawny., jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie interesu prawnego było wielokrotnie i wszechstronnie analizowane tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie. Do części ze stanowisk wypowiadanych w tej materii nawiązał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 (ONSAiWSA z 2005 r. nr 4, poz. 62).
Sąd stwierdził, że musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który uprawnia dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Podmiot ów może zatem wnieść skargę, jeżeli wykaże związek między tym chronionym przez prawo interesem a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W przedmiotowym postępowaniu związek ten, zdaniem pełnomocnika Skarżącej, miał wynikać z brzmienia art. 5 KC, zgodnie z którym nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Jednakże z wyjaśnień pełnomocnika Skarżącej wynika, że syn E.D. jest osobą pełnoletnią i nie jest osobą ubezwłasnowolnioną częściowo lub całkowicie.
Skarżąca nie ma także przyznanej prawnej opieki nad synem. Potwierdziła to także Pani E.D.. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 5 KC, gdyż syn jest pełnoletni i może występować we własnych sprawach samodzielnie. Poza tym samo stwierdzenie, że funduje w sklepie alkohol innym osobom i traci pieniądze nie może być wystarczającą przesłanką do uznania tak jego jak i Skarżącej za stronę postępowania lub nawet za uczestnika. W związku z powyższym rozpatrywaną skargę należy uznać za niedopuszczalną, a taką skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy odrzucić. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.