Uzasadnienie
J.B. złożył wniosek o przyznanie (zwrot) kosztów procesowych (kosztów stawiennictwa na rozprawie) tj. wydatków poniesionych na dojazd i kosztów utraty zarobku. Przedstawił własne wyliczenie kosztów (k. 18). Przedmiotowy wniosek ponowił na rozprawie, wskazując że żąda również przyznania kosztów postępowania, które poniósł w poprzedniej sprawie uczestnicząc w rozprawie (spis kosztów z dnia 13 grudnia 2012 r.).
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. tutejszy sąd oddalił skargę J.B. w sprawie niniejszej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Czynności procesowe wykonywane przez podmioty zainteresowane mogą wiązać się z obowiązkiem poniesienia związanych z tym kosztów. Podstawową regułę w tym względzie, obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, sformułowano w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j..: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) i głosi ona, że koszty postępowania obciążają stronę w zakresie, w jakim są związane z jej udziałem w postępowaniu sądowoadministracyjnym, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zastrzeżono jednocześnie w przepisach p.p.s.a., że koszty postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ponosi strona przegrywająca sprawę przed tym sądem (art. 203 – 204 p.p.s.a.) - inaczej zatem niż w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który uprzywilejowuje pod tym względem stronę skarżącą. Uprzywilejowanie to polega na tym, że co prawda zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (zasada rezultatu), ale gdy skarżący w pierwszej instancji przegra sprawę – kosztów poniesionych przez przeciwnika nie ponosi.
Nie obowiązuje natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym reguła, zgodnie z którą w przypadku oddalenia skargi skarżącemu należy się od sądu (czyli ze Skarbu Państwa) zwrot kosztów, które poniósł. Dla wydania rozstrzygnięcia w tej ostatnio wskazanej kwestii brak jest bowiem podstawy prawnej. Tę sytuację reguluje natomiast zasada ogólna z art. 199 p.p.s.a. o ponoszeniu kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
W kontekście powyższego stwierdzić należy w sprawie niniejszej, że skoro sąd nie podzielił argumentów skarżącego i skargę oddalił, to brak jest podstaw do zasądzenia na jego rzecz od strony przeciwnej poniesionych kosztów (dojazdu, utraty zarobku), jak też brak jest podstawy prawnej do orzeczenia zwrotu stronie takich kosztów ze Skarbu Państwa.
Na marginesie zauważyć należy, że obecnie, w ponownie rozpoznawanej sprawie (po wyroku kasacyjnym NSA) skarżący stawił się na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. osobiście, mimo że stawiennictwo osobiste skarżącego było nieobowiązkowe.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 199 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.