Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2014 r. A. G. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o przyznanie dodatku energetycznego. Do wniosku dołączona została kopia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego z dnia 13 czerwca 2014 r. oraz kopia umowy sprzedaży energii elektrycznej nr 440/09/A.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] działający z upoważnienia Rady Miejskiej w S. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., przyznał A. G. dodatek energetyczny na okres od 1 czerwca 2014 r. do 30 listopada 2014 r. w wysokości 15,77 zł miesięcznie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. G., wnosząc o podwyższenie przyznanej jej kwoty od czerwca 2014 r. do 30 listopada 2014 r. Odwołująca się wskazała, że w jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej, ponieważ jest osobą bezrobotną a syn także nie osiąga dochodów. Z uwagi na to, że na chwilę obecną zadłużenie za światło wynosi 420 zł, skarżąca poprosiła o pozytywne rozpatrzenie jej prośby.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] lipca 2014r. nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości, z uwagi na wydanie decyzji przez niewłaściwy organ.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, zgodnie z którym odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej przysługuje zryczałtowany dodatek energetyczny. Z mocy art. 5d tej ustawy dodatek energetyczny przyznaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Do wniosku dołącza się kopię umowy kompleksowej Tub umowy sprzedaży energii elektrycznej. Powołując się na powyższe przepisy Kolegium wywiodło, że rozpoznanie wniosku pani A. G. z dnia [...] czerwca 2014 r. o przyznanie dodatku energetycznego i wydanie decyzji w przedmiocie dodatku energetycznego należy do kompetencji Prezydenta Miasta S., tymczasem zaskarżona decyzja pochodzi od innego organu gminy, a mianowicie od Rady Miejskiej w S. Jak wynika bowiem z komparycji decyzji, jak i pieczęci widniejącej pod niniejszą decyzją została ona wydana przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działającego z upoważnienia Rady Miejskiej w S. Konkludując SKO uznało, że skoro Rada Miejska w S. nie posiada kompetencji do wydawania decyzji w przedmiocie dodatku energetycznego, o jakim mowa w art. 5c ustawy Prawo energetyczne, to postępowanie prowadzone przez Dyrektora MOPS w S. działającego z upoważnienia Rady Miejskiej w S. jest w całości pozbawione podstaw. W takiej sytuacji konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji w całości.
Skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Rejonowy w S., zarzucając jej rażące naruszenie prawa polegające na uznaniu, iż decyzja Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o przyznaniu dodatku energetycznego A. G. wydana została przez nieuprawniony organ, tj. Radę Miejską w S. działającą poprzez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., podczas gdy kompetencja do władczego działania w tym zakresie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. wynikała z przepisów szczególnych, tj. art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z § 1 uchwały z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Rady Miejskiej w S. w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu ustalania prawa do dodatków energetycznych. Na tej podstawie Prokurator Rejonowy w S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2014 r. przyznającej dodatek energetyczny A. G. wobec nie wskazania przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S. prawidłowej podstawy prawnej do jej wydania.
Zdaniem Prokuratora, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej niewątpliwie stanowi jednostkę organizacyjną, o której mowa w przepisie art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, a jej organem wykonawczym jest Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W ocenie autora skargi, przyjęcie przez Radę Miejską w S. w/w uchwały spowodowało przeniesienie kompetencji do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących zryczałtowanego dodatku energetycznego dla odbiorców wrażliwych energii elektrycznej zamieszkałych na terenie miasta S. z organu wykonawczego gminy, tj. Prezydenta Miasta S., na inny podmiot, tj. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S., który stał się właściwym do załatwiania tych spraw w drodze decyzji administracyjnych. Według skarżącego, oceniając kompetencję organu do wydania decyzji o przyznaniu dodatku energetycznego wyłącznie w oparciu o przepisy ogólne, bez uwzględnienia regulacji szczególnej wynikającej z przepisów ustawy o samorządzie gminnym i wymienionej uchwały Rady Miejskiej w S., Kolegium rażąco naruszyło prawo, a wydana przez nie decyzja, jako dotknięta wadą nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2014r., którą uchylono decyzję wydaną przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działającego z upoważnienia Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2014 r. o przyznaniu dodatku energetycznego na okres od 1 czerwca 2014r. do 30 listopada 2014 r. w wysokości 15,77 zł miesięcznie, i umorzono postępowanie organu I instancji w całości. Powodem uchylenia w/w decyzji był fakt wydania jej przez niewłaściwy organ. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1059 z późn.zm.). Stosownie do art. 5c ust. 1 tejże ustawy odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej przysługuje zryczałtowany dodatek energetyczny. Odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej, jak wynika z definicji zawartej w art. 3 pkt 13c ustawy, jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 966), która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Jak wynika z art. 5d tej ustawy dodatek energetyczny przyznaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej.
W świetle zaprezentowanych przepisów rozpoznanie wniosku A. G. o przyznanie dodatku energetycznego i wydanie w tym zakresie decyzji należy do kompetencji Prezydenta Miasta S. Tymczasem zaskarżona decyzja pochodzi od innego organu gminy, a mianowicie od Rady Miejskiej w S. Jak, słusznie bowiem zauważyło Kolegium, z komparycji decyzji, jak i pieczęci widniejącej pod niniejszą decyzją wynika wprost, że została ona wydana przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działającego z upoważnienia Rady Miejskiej w S. Użycie zaś w decyzji sformułowania "z upoważnienia" w praktyce oznacza, co trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę, działanie w oparciu o tzw. pełnomocnictwo administracyjne, gdzie osoby upoważnione przez organ właściwy działają w jego imieniu. Zawarte zatem w decyzji organu I instancji sformułowanie z upoważnienia Rady Miejskiej należy rozumieć w ten sposób, iż Dyrektor MOPS w S. działał w imieniu Rady Miejskiej w S. Rada Miejska zaś nie jest organem umocowanym do wydania indywidualnego władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku energetycznego. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem art. 5d tej ustawy prawo energetyczne dodatek energetyczny przyznaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się uchwała Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., podjęta na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn.zm.), na mocy której upoważniono Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu ustalania prawa do dodatków energetycznych (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2013 r. poz. 4257 ze zm.), tym niemniej stosując się do jej treści Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. uprawniony był do wydania decyzji w przedmiocie dodatku energetycznego w imieniu własnym. Jeżeli bowiem decyzję wydaje organ wykonawczy jednostki pomocniczej, to nie działa on w imieniu rady, lecz w imieniu własnym.
Wobec tego w przedmiotowej decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. należało oznaczyć, jako organ administracji publicznej, ten właśnie organ, a nie Radę Miejską w S. Dodatkowo podkreślić należy, że w podstawie prawnej decyzji wydanej na mocy upoważnienia z art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ wykonawczy jednostki pomocniczej powinien powołać się na uchwałę rady gminy, według której zostały mu przekazane kompetencje do orzekania. Jak wynika zaś z treści decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. podstawa ta nie została określona w sposób prawidłowy i za taką nie można uznać jedynie powołanie w jej sentencji, iż Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej działa z upoważnienia Rady Miejskiej w S. Określając podstawę prawną dla wydania decyzji organ nie powołał się ani na treść art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, ani nie wskazał na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], z których to przepisów wywodzi swoją kompetencję do administracyjnego orzekania w zakresie ustalania prawa do dodatków energetycznych.
Opisane powyżej wady decyzji organu I instancji obligowały Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. do jej uchylenia i umorzenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co też organ w przedmiotowej sprawie uczynił. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.