Uzasadnienie
Skarga Wspólnoty Gruntowej Wsi L. została wywiedziona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na postanowienie wojewody P. z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...] – odmawiającą uznania działek nr [...], [...] za wspólnotę Gruntową Wsi L. gm. P. oraz postanowienie Starosty S. dnia [...] października 2014 roku, nr [...] wznawiające postępowania w sprawie i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania.
Decyzja powyższa stała się ostateczna w dniu [...] września 2016 roku. Pełnomocnik zarządu Spółki Wspólnoty Gruntowej Wsi L. przesłał pismo do Starosty S., w którym zawarł merytoryczne stanowisko w sprawie.
Starosta S. potraktował powyższe pismo jako odwołanie od swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 roku, nr [...]i nadał mu bieg, przesyłając organowi II instancji do rozpatrzenia.
Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 roku, nr [...], na podstawie art. 134 kpa – stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...], uchylającą w całości przedmiotową decyzję organu I instancji i przekazującą mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik Zarządu Spółki Wspólnoty Gruntowej Wsi L., wnosząc o jej uchylenie, bowiem pismo strony skarżącej z dnia 16 września 2016 roku nie było odwołaniem a merytorycznym ustosunkowaniem się do sprawy – po jej uchyleniu przez organ II instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Podstawą wydania przez Wojewodę P. zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 kpa, który mówił, że "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".
W świetle treści powyższego zapisu, organ odwoławczy, aby dokonać oceny odwołania w zakresie przedmiotowym i podmiotowym, musi dysponować pismem procesowym, które spełnia wszystkie przesłanki świadczące o tym, że strona odwołuje się od konkretnego orzeczenia wydanego przez organ I instancji.
W konkretnej sprawie pisma strony skarżącej z dnia [...] września 2016 roku – w żadnym zakresie nie można uznać za odwołanie od decyzji starosty S. z dnia [...] czerwca 2016 roku.
Po pierwsze pismo to, wywiedzione przez profesjonalnego pełnomocnika, skierowane jest tylko do Starosty S. Po drugie – wbrew twierdzeniom organu, nie jest zatytułowane "odwołanie" a "Pismo wnioskodawcy w postepowaniu po uchyleniu przez Wojewodę P. decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2016 roku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji – decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 roku, doręczonej stronie dnia [...] września 2016 r."
Po trzecie – pismo powyższe zawiera obszerne ustosunkowanie się merytoryczne do wszystkich aspektów sprawy w ramach toczącego się ponownie postępowania administracyjnego.
Po czwarte – na koniec – zawiera wnioski dotyczące stanowiska strony skarżącej w toczącym się po wznowieniu postępowaniu przed organem I instancji.
Mając powyższe na względzie należy uznać, że organ odwoławczy wydał przedmiotowe postanowienie nie mając odwołania, lecz oparł się na piśmie które winno być przedmiotem oceny Starosty S. w toczącym się ponownie postepowaniu administracyjnym o odmowie uznania działek a wspólnotę gruntową.
Naruszono więc w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej. Nie można bowiem stosować art. 134 kpa w sytuacji, gdy nie wywiedziono odwołania w sprawie do organu
II instancji.
W myśl powyższych ustaleń Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
O kosztach zaś rozstrzygnął na podstawie art. 200 cytowanego powyżej ustawy.