Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 20 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 930/23

Uzasadnienie

Podlaski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 marca 2022 r. nr WI-XI.8140.2.2.2022 nałożył na P.Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą C. P.Z. w B. karę pieniężną w wysokości 5.600 zł – tytułem naruszenia Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej: "u.d.t.") - polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie (za każdą zmianę 800 zł).

W odwołaniu skarżący podniósł, że w kontrolowanym okresie nie wykonywał przewozów drogowych, ani innych czynności związanych z przewozem oraz nie zatrudniał kierowców. Nałożone przez organ na podstawie art. 92a u.t.d. sankcjonują wykonywanie przewozu pojazdem niezgłoszonym w terminie, a w niniejszej sprawie żadne przewozy nie były wykonywane. Dodatkowo skarżący wskazał, że podał organowi udzielającemu licencji swoje prawidłowe imię i nazwisko, adres zamieszkania, a także wszystkie pozostałe wymagane przez organ informację.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 11 października 2023 r. nr BP.500.101.2022.1181.BL10468544 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu

I instancji.

Organ odwoławczy przywołał min. treść art. 7a ust. 1 i 2 i art. 14 ust. 1 u.t.d i zauważył - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, pisma Urzędu Miejskiego w B. wraz z wykazem pojazdów zgłoszonych do licencji - że skarżący nie zgłosił w terminie:

1. 1) zbycia pojazdu o nr rej. [...] do ww. licencji, który uległ demontażowi co potwierdza przedłożone przez stronę zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] z dnia 01.06.2020 r.;
2. 2) zbycia pojazdu o nr rej. [...] do ww. licencji, który uległ demontażowi co potwierdza przedłożone przez stronę zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] z dnia 01.06.2020 r.;
3. 3) zbycia pojazdu o nr rej. [...] do ww. licencji, który uległ demontażowi co potwierdza przedłożone przez stronę zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] z dnia 06.10.2021 r.;
4. 4) zbycia pojazdu o nr rej. [...] do ww. licencji, który uległ demontażowi co potwierdza przedłożone przez stronę zaświadczenie o demontażu pojazdu nr [...] z dnia 06.10.2021 r.;
5. 5) zbycia pojazdu o nr rej. [...] do ww. licencji, który został sprzedany, co potwierdza przedłożona przez stronę faktura nr [...] z dnia 04.05.2020 r.
6. 6) zakończenia najmu pojazdu o nr rej. [...] zgłoszonego do ww. licencji, gdy w dniu 31.12.2019 r. strona wypowiedziała umowę najmu ww. pojazdu;
7. 7) zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby określonej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz adresu lokali, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność niewykonywania przewozów nie wpływa na zasadność stwierdzonego naruszenia bowiem sankcjonowane jest niezgłoszenie do właściwych organów w ustawowym terminie zmian, które nastąpiły po wydaniu dla przedsiębiorcy licencji. Przepisy załącznika nr 3 do u.t.d., jednoznacznie określają w jakich okolicznościach ustalane jest przez organ wykonywanie przewozów drogowych przez kontrolowane pojazdy, jak na przykład w przepisie Ip. 9.1, który stanowi "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd".

Odnosząc się do wskazania, iż organowi udzielającemu licencji zostały prawidłowo wskazane informację o firmie przedsiębiorcy jak i adresie zamieszkania, organ odwoławczy zauważył, że licencja została przyznana podmiotowi o nazwie "P.Z.", który ma miejsce zamieszkania (siedzibę)/ adres zamieszkania "[...] B., ul. [...] [...]". Zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nazwa przedsiębiorcy to C. P.Z., którego stałym miejscem wykonywania działalności jest B., ul. [...] nr [...]. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie zaktualizował swoich danych w zakresie nazwy i siedziby w udzielonej stronie licencji.

Zdaniem organu strona nie uprawdopodobniła zaistnienia okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c u.t.d. Przedsiębiorca nie dochował ustawowego terminu na dokonanie zmian w udzielonej licencji, a okoliczność zawieszenia prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia zastosowania art. 92c ustawy w niniejszej sprawie. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej kontrolowanego przedsiębiorcy miało miejsce w dniu 1 maja 2022 r., a wiec nastąpiło po obowiązku zgłoszenia zmian do licencji.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący wywiódł skargę do sądu. Działający w jego imiennie pełnomocnik zaskarżył decyzję GITD w całości i podniósł zarzuty naruszenia:

1. 1. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
2. a) art. 92a u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do skarżącego na skutek błędnego uznania skarżącego za podmiot wykonujący przewóz drogowy lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem, podczas gdy skarżący w kontrolowanym okresie nie wykonywał przewozów drogowych, nie wykonywał innych czynności związanych z przewozem i nie zatrudniał kierowców.
3. b) art. 11 ust. 1 pkt 5 u.t.d. w zw. z art. 432 § 1 k.c. i 434 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że oznaczenie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą jest możliwe wyłącznie poprzez wskazanie jego firmy w rozumieniu art. 432 § 1 k.c., przy jednoczesnym uznaniu że imię i nazwisko osoby fizycznej nie jest wystarczającym określeniem przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 5 u.t.d., co stanowi naruszenie art. 434 k.c.
4. 2. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
5. a) art. 220 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nałożenie na skarżącego kary za niezłożenie oświadczenia na potwierdzenie faktów, które znane są organowi z urzędu bądź możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych, rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp.
6. b) rażącego naruszenia prawa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w wyniku nienależytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
7. c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu

I instancji.

W związku z powyższym autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, jak też o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkiej jej zarzuty okazały się zasadne.

W analizowanym przypadku kara pieniężna została nałożona na skarżącego na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z Ip. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z obowiązujący w trakcie kontroli art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1. 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2. 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
3. - załącznika nr 3 do ustawy.

Treść Lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazuje, że sankcjonowane jest niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Ustanowienie odpowiedzialności administracyjnej w powyższym zakresie ma na celu usankcjonowanie obowiązku nałożonego na przewoźnika drogowego m.in. w art. 14 ust. 1 u.t.d. - zgłaszania w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił: 1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, 2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Stosownie do treści art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

Zgodnie z art. 7a ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym do 1 marca 2022 r.), wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

1. 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;
2. 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
3. 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;
4. 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP);
5. 5) określenie rodzaju transportu drogowego;
6. 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego;
7. 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;
8. 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej;
9. 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

Z dniem 1 marca 2022 r. dokonano zmian art. 7a ust. 2 u.t.d. Nowe brzmienie otrzymał pkt 1 art. 7a ust. 2: oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę określoną w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresy lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;". Poza tym ustawodawca postanowił uchylić pkt 2 tego przepisu.

W przepisie art. 7a ust. 7 u.t.d. postanowiono, że po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

1. 1) markę, typ;
2. 2) rodzaj/przeznaczenie;
3. 3) numer rejestracyjny;

3a) kraj rejestracji;

1. 4) numer VIN;
2. 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Analiza przytoczonych dotychczas regulacji prowadzi zatem do wniosku, że niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego przez przewoźnika drogowego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d. - w tym danych określonych w ust. 7 - w terminie 28 dni od dnia powstania tejże zmiany, rodzi po stronie przewoźnika odpowiedzialność administracyjną, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz w zw. z lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, z tytułu której podlega on karze pieniężnej w wysokości 800 zł - za każde naruszenie.

Z ustaleń organów wynika, że skarżący wykonywał przewozy na podstawie zezwolenia na wykonywaniu zawodu przewoźnika drogowego rzeczy nr [...] wydanego przez Prezydenta Miasta B. w dniu 11 kwietnia 2013 r., z ważnością do dnia 10 kwietnia 2043 r. Zdaniem organów skarżący dysponując taką licencją, nie zgłosił w wymaganym terminie demontażu pojazdów, zbycia pojazdu, zakończenia najmu pojazdu (6 naruszeń) oraz zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby określonej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (1 naruszenie).

Pełnomocnik skarżącego wskazał z kolei, że w kontrolowanym okresie skarżący nie wykonywał przewozów drogowych ani innych czynności związanych z przewozem, w konsekwencji nie dotyczy go przepis art. 92a u.t.d. Skarżący był osobą posiadającą licencję, jednak nie jest to pojęcie tożsame z "podmiotem wykonującym przewóz drogowy" lub "inne czynności związane z tym przewozem".

W związku z tym autor skargi wywodzi, że nałożenie kar na przedsiębiorcę z powodu niezgłoszenia organowi zezłomowania, sprzedaży bądź zakończenia najmu aut, jest nieuzasadnione.

W ocenie sądu argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie w tym zakresie, co oznacza że nie został naruszony przez organy przepis art. 92a u.t.d. Dla rozstrzygnięcia w tej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik, że w kontrolowanym okresie skarżący nie wykonywał przewozów drogowych i nie zatrudniał kierowców.

Przede wszystkim trafnie wskazał organ odwoławczy, że poszczególne pozycje załącznika nr 3 do u.t.d., jednoznacznie określają w jakich okolicznościach należy ustalać wykonywanie przewozów drogowych przez kontrolowane pojazdy. Sąd natomiast zauważa, że sankcjonowane naruszenia wiązały się z niezgłoszeniem w określonej formie i terminie zmiany danych licencyjnych (głównie w zakresie pojazdów), co ma zapewnić aktualność tych danych związanych przecież z działalnością skarżącego polegającą na wykonywaniu krajowego transportu drogowego, a przymuszenie przedsiębiorcy do wykonywania tego obowiązku poprzez zagrożenie wymierzenia kary pieniężnej za brak jego wykonania w określonym terminie ma zapewnić realizację tego celu. Stwierdzone naruszenia dotyczą zatem w ogólności działalności skarżącego prowadzonej w zakresie transportu. W kontrolowanym okresie skarżący funkcjonował jako aktywny przedsiębiorca – zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nastąpiło dopiero w maju 2022 r. W świetle art. 14 w zw. z art. 7a u.t.d. – obowiązek, o którym mowa spoczywał więc na skarżącym, a skoro nie zgłosił zbycia, demontażu, zakończenia najmu pojazdów – to wypełniły się przesłanki do zastosowania kary.

W orzecznictwie akcentuje się, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do konkretnej licencji, która pozwala mu na wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego. W tym zakresie uwzględnić należy, że na gruncie obowiązującego prawa działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu odpłatnych usług transportowych jest reglamentowana i aby uzyskać zezwolenie na jej prowadzenie należy spełnić szereg warunków, które zostały wprowadzone między innymi w celu zagwarantowania szeroko pojętego bezpieczeństwa wykonywanego transportu. Temu celowi służy przyjęte w u.t.d. rozwiązanie i wymóg, aby ubiegając się o licencję przewoźnika przedsiębiorca obowiązkowo wskazywał przy pomocy jakich pojazdów będzie wykonywał transport. Z tych samych względów dane te powinny być zatem na bieżąco aktualizowane.

Tylko to pozwala bowiem na możliwość realnej weryfikacji, czy dany przedsiębiorca, który już uzyskał licencję, w dalszym ciągu spełnia warunki jej posiadania. Zmieniając używane w działalności samochody, przedsiębiorca nie może zatem poprzestawać tylko na zgłaszaniu organowi nowych pojazdów do licencji, ale również powinien zgłaszać mu pojazdy konieczne do wykreślenia, z uwagi na to, że te nie są już przez niego użytkowane. Na dokonanie zgłoszenia zamiany danych, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przedsiębiorca ma 28 dni od powstania tych zmian – a zatem nie tylko 28 dni od dnia nabycia nowego pojazdu, ale także 28 dni od utraty władztwa prawnego nad dotychczas użytkowym w ramach licencji pojazdem (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 835/19).

Wobec powyższego sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w związku niezgłoszeniem w terminie danych dotyczących pojazdów przekazanych do kasacji, zbytych, czy też pojazdu zwróconego po zakończeniu najmu pojazdu. Okoliczności te nie były zresztą kwestionowane przez stronę, niemniej w opozycji do stanowiska organu autor skargi błędnie wywodził o braku możliwości nałożenia kary z tego tytułu z uwagi na niewykonywanie przewozów w kontrolowanym okresie.

Organ prawidłowo także stwierdził, iż w kontrolowanej sprawie nie zaistniały okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Przy czym nie ulega wątpliwości, że to na osobie, która odpowiada za stwierdzone uchybienia spoczywa ciężar dowodu odnośnie wykazania, że rzeczywiście nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy, sprowadza się to do wykazania, że uczyniono wszystko zgodnie z prawem, że osoba ta nie mogła zrobić nic więcej, zaś to co zrobiła, pozwalało jej pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20 i przytoczone tam orzecznictwo). Muszą to być naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Mogą to być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych.

Żadnej z przesłanek przewidzianych w art. 92c u.t.d. odpowiadających powyższemu rozumieniu tego przepisu skarżący nie wskazał, w związku z czym nie zaistniały okoliczności do uwolnienia go od odpowiedzialności.

Odmiennie natomiast sąd ocenia nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 800 zł w związku z niezgłoszeniem w terminie zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby określonej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W zakresie tym aktualne pozostają wprawdzie przedstawione wyżej dywagacje co do zarzucanego naruszenia art. 92a u.t.d., tym niemniej sąd pragnie zwrócić uwagę na następujące okoliczności.

Przede wszystkim z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że PWITB przyjął wyjaśnienia skarżącego w zakresie braku obowiązku dokonywania zmiany adresu wskazując, że zgodnie z obowiązującym na dzień uzyskania uprawnień przepisem prawa, przedsiębiorca wskazał miejsce zamieszkania, którego do dnia kontroli nie zmienił. Powyższego zdaje się nie zauważać organ odwoławczy, perorując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "przedsiębiorca nie zaktualizował swoich danych w zakresie nazwy i siedziby w udzielonej stronie licencji". W gruncie rzeczy należy zatem wnioskować, że organ drugiej instancji odmiennie ocenił tę kwestię, działając tym samym na niekorzyść przedsiębiorcy składającego odwołanie, co stoi także w opozycji do zasady zaufania i przekonywania.

Jeżeli natomiast chodzi o obowiązek zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, to nie ulega wątpliwości, że w okresie ważności licencji skarżący dokonał w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zmian wpisu w zakresie nazwy przedsiębiorcy na C. P.Z.. Jako istotne należy jednak uznać, że w 2013 r. licencja została udzielona przez Prezydenta Miasta B. na imię i nazwisko P.Z., chociaż wówczas w ewidencji działalności gospodarczej firma skarżącego oprócz imienia i nazwiska zawierała także dodatkowy człon - Europejskie Centrum Dochodzenia Odszkodowań. Zważywszy na sygnalizowane w toku postępowania administracyjnego i w skardze powszechne przyznawanie licencji w tamtym okresie na imię i nazwisko oraz adres zamieszkania przedsiębiorcy (co było jak wskazuje skarżący konsultowane z urzędnikiem przyjmującym jego wniosek) – karanie za nie dokonanie zmiany oznaczenia przedsiębiorcy jawi się jako zbytni formalizm naznaczony naruszeniem reguły zaufania do organów państwa.

Pełnomocnik skarżącego słusznie zwraca uwagę w skardze, że przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną identyfikuje się zresztą przez numer NIP lub PESEL. Skarżący od dnia wydania licencji nie zmienił swojego imienia i nazwiska, wobec tego nie miał obowiązku zgłaszania zmian organowi, który udzielił zezwolenia.

W tym stanie rzeczy sąd uznał, że w zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za niezgłoszenie w terminie zmiany oznaczenia przedsiębiorcy, jego adresu i siedziby - zaskarżona decyzja narusza art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 u.t.d. oraz w powiązaniu z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponownie rozpatrując sprawę GITD uwzględni ocenę sądu odnoszącą się do naruszenia wymienionego przez organ na stronie 6 uzasadnienia decyzji pod pkt 7 i oceni zasadność nakładania kary z tego tytułu przez pryzmat argumentacji skarżącego oraz zmian przepisów statuujących obowiązek zawarcia danych jakie powinny znaleźć się we wniosku o udzielenia licencji, a w konsekwencji które dane i w jakim zakresie w razie ich zmiany powinny zostać zgłoszone właściwemu organowi.

Z tego powodu, eliminując skarżoną decyzję organu odwoławczego sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634).

O kosztach postępowania sąd orzekł po myśli art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz przy zastosowaniu art. 206 tej ustawy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia okoliczność, że skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, stąd zasądzona w punkcie 2 sentencji wyroku kwota oscyluje wokół siódmej części sumy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przez skarżącego – poniesionego wpisu oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika wynikającego z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).