Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda P., orzekając na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozpoznał zażalenie Z. C. i W. Spółki z o.o. w Z. na przewlekłość postępowania Starosty Z. w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej tłocznej w ulicy B. w Z. na działkach nr [...] oraz [...]. Wskazanym postanowieniem Wojewoda odmówił wyznaczenia Staroście dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Wskazał, że jego zdaniem nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, zatem nie może być mowy o przewlekłości postępowania.
Skargę na powyższe postanowienie Wojewody złożyło do sądu administracyjnego Z. C. i W. Spółka z o.o. w Z. Strona zarzuciła: naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 i art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) poprzez błędne pouczenie, że na postanowienie Wojewody nie przysługuje skarga oraz rażące naruszenie art. 37 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wyznaczenia Staroście dodatkowego terminu rozpoznania wniosku spełniającego wymagania formalne i uznanie, że możliwa jest merytoryczna ocena wniosku w ramach czynności materialno – technicznych poza postępowaniem administracyjnym.
Zdaniem skarżącego kwestionowane postanowienie jest orzeczeniem kończącym sprawę, bowiem nie służy na nie środek zaskarżenia. Starosta Z. bezpodstawnie wzywa skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, mimo że wniosek takich braków nie zawiera.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach, które wymieniono w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje skargi m.in. na określone w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienia tj.: wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłość organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać akt wymieniony w pkt 1 - 4 "a" powyższego przepisu, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).
W sprawie niniejszej skarga została złożona na postanowienie Wojewody o odmowie wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Z. Tak określony przedmiot zaskarżenia nie mieści się jednak, wbrew twierdzeniom skarżącego, w zakresie kognicji sądów administracyjnych.
Postanowienia wydawane przez organ wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie należą do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Są one orzeczeniami wydawanymi w toku postępowania administracyjnego (art. 123 k.p.a.), mają charakter wpadkowy i nie rozstrzygają o istocie sprawy. Z przepisów k.p.a. nie wynika również, aby przysługiwało na nie zażalenie. Te okoliczności przyznaje sam skarżący i w tym zakresie ocena ta jest zbieżna z oceną sądu.
Nie można się jednak zgodzić ze skarżącym, jakoby kwestionowane postanowienie miało znaczenie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie niniejszej o pozwolenie na budowę. Rozstrzyga ono jedynie o zasadności lub niezasadności zażalenia na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania, natomiast nie zamyka sprawy, bowiem zamknięcie następuje poprzez wydanie decyzji merytorycznej (pozwolenia na budowę lub odmowy wydania pozwolenia na budowę), decyzji procesowej (umarzającej postępowanie) lub poprzez podjęcie czynności materialno – technicznej pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (gdy nie spełnia on wymagań formalnych przewidzianych w przepisach prawa). Postanowienie kwestionowane w sprawie niniejszej nie kończy postępowania o pozwolenie na budowę w żaden z wyżej wskazanych sposobów, a tym samym nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Uprawnienia do skutecznego zaskarżenia spornego postanowienia nie należy również wywodzić z ogólnego prawa do kwestionowania przed sądem administracyjnym bezczynności organu czy przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, a więc z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ten przepis ma zastosowanie wówczas, gdy organ nie wydaje orzeczenia kończącego lub nie podejmuje innej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy, jak też gdy prowadzi sprawę przewlekle, a więc gdy nie podejmuje czynności wyżej wymienionych jako kończące postępowanie (decyzja merytoryczna, decyzja umarzająca postępowanie, czynność pozostawienia podania bez rozpoznania). Nie można natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wywodzić samoistnego prawa do skutecznego kwestionowania przed sądem postanowienia wydanego na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.
Należy wskazać, że stanowisko o niedopuszczalności zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. jest jednolite od wielu lat w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 74/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.