Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] września 2012 r. o zawieszeniu postępowania i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia. Sprawa w głównym nurcie dotyczy ustalenia S. R. warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy pawilonu handlowo – usługowego, natomiast zawieszenie dotyczyło kwestii interesu prawnego jednego z podmiotów dopuszczonych do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, u którego brak tego interesu stwierdziło SKO.
Skargę na powyższe postanowienie SKO złożyła do sądu administracyjnego P. Spółka jawna B. Ż. i W. wnosząc o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest uwarunkowane ustaleniem kręgu stron postępowania. Zdaniem skarżącego organy powinny działać z poszanowaniem zasady legalności, zatem zanim rozstrzygną sprawę (wydadzą warunki zabudowy), powinny ustalić prawidłowo wszystkie strony tego postępowania. Bezpodstawne jest w ocenie skarżącego wywodzenie, jak czyni to organ, że w przypadku, gdy nie wszystkie strony biorą udział w postępowaniu, gdyż niektórym ostatecznie tego udziału odmówiono (co jest przedmiotem kontroli sądowej) – powinno ono być zakończone z uwagi na późniejszą możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest uzasadniony.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) może nastąpić na wniosek skarżącego i tylko wówczas, gdy zaskarżony akt podlega wykonaniu (nadaje się do wykonania), a skarżący uprawdopodobni okoliczności uzasadniające wstrzymanie tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Podkreślić należy, które to stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie, że ciężar wykazania okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej spoczywa przede wszystkim na skarżącym.
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej, a jednocześnie przedmiotem żądania wstrzymania wykonania, jest postanowienie SKO uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania (o ustalenie warunków zabudowy) i umarzające postępowanie w kwestii wpadkowej zawieszenia.
Przede wszystkim wskazać należy, że brak jest wyczerpującego uzasadnienia złożonego w sprawie niniejszej wniosku o wstrzymanie. Jak wynika z art. 61 § 3 p.p.a.a. uwzględnienie wniosku zależy od wykazania, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia może spowodować istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem ze skargi zawierającej wniosek nie wynika, w jaki konkretnie sposób orzeczenie sądu wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. negatywnie oddziaływałoby na sytuację skarżącego. Brak jest wskazania o jakim indywidualnym dla strony niebezpieczeństwie wyrządzenia szkody lub o jakich indywidualnych trudnych do odwrócenia skutkach można by mówić w sytuacji wnioskodawcy. Już ta okoliczność jest wystarczająca dla odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zauważyć przy tym należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania jest sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, którego pismom procesowym należy stawiać wyższe wymagania niż pismom podmiotów nieposiadających profesjonalnej wiedzy prawnej.
Dalej wskazać trzeba, że postępowanie w jego głównym nurcie dotyczy ustalenia warunków zabudowy, a zaskarżone jest postanowienie dotyczące kwestii umorzenia postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania w tej sprawie.
Wyjaśnić w związku z tym trzeba, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter deklaratoryjny, stwierdza istnienie pewnego stanu faktycznego i nie prowadzi do zmiany rzeczywistości, a zatem nie podlega wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym. Nie przyznaje też żadnych uprawnień właścicielskich i dopiero po uzyskaniu ostatecznego pozwolenia na budowę inwestor może prowadzić roboty budowlane. Nawet zatem, gdyby decyzja o warunkach zabudowy była w sprawie wydana i gdyby wniosek dotyczył wstrzymania jej wykonania, trudno byłoby wskazać jakie niebezpieczeństwo lub trudne do odwrócenia skutki w sytuacji skarżącego ona wywołuje – zwłaszcza że w orzecznictwie kwestionuje się również jej wykonalność (vide postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2012 r., II SA/Bk 460/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
Tym bardziej więc nie może takich negatywnych skutków wywoływać postanowienie umarzające kwestię wpadkową zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Powoduje ono tylko i wyłącznie to, że postępowanie o warunki zabudowy będzie się dalej toczyć, a decyzja je ustalająca będzie mogła zostać zaskarżona do sądu.
Natomiast żadnych negatywnych skutków w sytuacji skarżącego nie może wywoływać okoliczność braku prawomocnego rozstrzygnięcia o interesie prawnym G. Ż. Sprecyzować należy, że ostatnio wymieniony podmiot brał udział w postępowaniu jako strona na etapie pierwszoinstancyjnym. Postępowanie z jego odwołania zostało jednak umorzone decyzją SKO, które zakwestionowało interes prawny tego podmiotu, a skarga G. Ż. od umarzającej decyzji SKO została oddalona przez tutejszy sąd w sprawie II SA/Bk 404/12. Od tego wyroku została złożona skarga kasacyjna.
Powstała zatem sytuacja, w której postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dalej się toczy z udziałem skarżącego (nie doszło do skutecznego jego zawieszenia), a decyzja umarzająca postępowanie z odwołania G. Ż. jest ostateczna, stąd nie bierze on udziału w sprawie o warunki zabudowy. Wywodzenie w takich okolicznościach, że niezawieszenie postępowania o warunki zabudowy spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. wobec skarżącego nie znajduje usprawiedliwienia. To nie skarżący jest najbardziej zainteresowany w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, ale wnioskodawca S. R. (chociaż tego zainteresowania skarżącemu również nie można odmówić) oraz – co ważniejsze i jak trafnie oceniło SKO – mamy do czynienia z ostatecznie przesądzoną kwestią interesu G. Ż. Okoliczność, że NSA może uchylić wyrok tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 404/12 i polecić na powrót zająć się kwestią interesu prawnego G. Ż., a w związku z czym może zaistnieć podstawa do wznowienia postępowania o warunki zabudowy, w którym nie bierze on obecnie udziału – jest obecnie elementem niepewnym, hipotetycznym i nierodzącym żadnych negatywnych skutków po stronie skarżącego, który również takich ustawowo wymaganych skutków odpowiadających przesłankom z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przedstawił.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.