Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 maja 2012 r. skarżąca E. G. – N. zażądała wyłączenia od rozpoznawania sprawy Sędziego WSA M. J. Uzasadniając wniosek wskazała, że ma "uzasadnione przeświadczenie o braku bezstronności" Sędziego. Zarzuciła, że w innej sprawie sądowoadministracyjnej z udziałem tych samych stron o sygnaturze II SA/Gd 590/10 w składzie orzekającym (jako sędzia sprawozdawca i przewodnicząca składu) uczestniczyła Sędzia WSA M. J. i przy jej rozpoznawaniu była stronnicza. Mianowicie, nie pozwoliła pełnomocnikowi skarżącej na rozprawie złożyć wyjaśnień, co – jak twierdzi skarżąca- skutkowało nieznajomością stanu sprawy przez pozostałych sędziów ze składu orzekającego.
Tym samym pozostali sędziowie podejmując niekorzystny dla niej wyrok nie znali "prawdziwej zawartości materiału dowodowego" i nie wiedzieli "chociażby o treści uzasadnienia wyroku NSA, który zapadł poprzednio w sprawie i uzasadnieniu prawomocnego wyroku, który zapadł po ponownym rozpoznaniu sprawy w WSA po wyroku NSA". Dalej skarżąca wskazała, że po ogłoszeniu wyroku Sędzia "wywierała na nią presję, żeby go nie zaskarżać". Pomimo tej presji i posądzeń o "przeciąganie" sprawy wyrok został zaskarżony stosownie do uzyskanego na rozprawie pouczenia.
Dodatkowo z uwagi na fakt, iż uczestnikiem postępowania jest K. P. - z zawodu prokurator - skarżąca wniosła o ustalenie czy Sędzia studiowała razem ze stroną i czy pozostaje z nią w stosunkach koleżeńskich. Wyjaśniła, iż sama nie może dokonać tych ustaleń, albowiem odmawia jej się informacji o wieku Sędziego. Podała, iż fakt wspólnego studiowania z K. P. był powodem wyłączania się sędziów w innych sprawach sądowych (cywilnych i karnych) prowadzonych między stronami. Także z tego powodu doszło do wyłączenia w rozpatrywanej sprawie Sędziego WSA K. K. Skarżąca zaznaczyła, że jej przeświadczenie o braku bezstronności Sędziego WSA M. J. nie jest wynikiem jej nadwrażliwości. Wyjaśniła, że w przeszłości doświadczyła już "kolesiostwa" w wymiarze sprawiedliwości.
Sędzia WSA M. J. w ustosunkowaniu się do wniosku oświadczyła, że nie pozostaje z żadną ze stron postępowania w stosunkach tego rodzaju, które mogłyby wywołać wątpliwości co do jej bezstronności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek podlega oddaleniu, albowiem brak jest jakichkolwiek podstaw do wyłączenia od rozpoznawania sprawy Sędziego WSA M. J. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sędzia podlega wyłączeniu albo z mocy ustawy w przypadkach wymienionych w art. 18, albo na wniosek (sędziego lub strony), jeżeli między nim, a jedną ze stron zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19). Sędziego WSA M. J. nie łączą ze stroną postępowania jakiekolwiek stosunki osobiste. Powołane we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają nawet ich istnienia. Faktem urzędowo Sądowi znanym jest okoliczność, iż Sędzia WSA M. J. nie studiowała prawa na jednym roku z K. P. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że fakt wspólnego ze stroną studiowania (na jednym roku i kierunku) sam w sobie nie musi świadczyć o pozostawaniu z nią w jakichkolwiek stosunkach osobistych.
Zależy to od innych okoliczności (znajomości, stopnia zażyłości, stosunków koleżeńskich...itp.). Wbrew twierdzeniom skarżącej powodem wyłączenia od rozpoznawania sprawy innego sędziego – Sędziego K. K. nie był fakt wspólnego ze stroną studiowania, ale jej długoletnia znajomość z uczestnikami postępowania i to tego rodzaju –jak oświadczyła Sędzia (k.
- 38) - że mogła wzbudzać u stron pewne wątpliwości co do jej bezstronności.
Również pozostałe argumenty wniosku nie uprawdopodobniają nawet zarzutu stronniczości. Fakt, iż orzeczenie podjęte przez sędziego w innej sprawie nie usatysfakcjonowało skarżącej nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Kwestionowanie orzeczeń, jak również ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa, należy wyłącznie do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Jednocześnie należy wyjaśnić, że prowadząc rozprawę przewodniczący składu orzekającego jest uprawniony do udzielania (odbierania) głosu stronie. Wbrew także przekonaniu skarżącej pozostali członkowie składu orzekającego dokładnie znają stan rozstrzyganej sprawy. Wiedzę o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy czerpią nie tylko z przebiegu rozprawy w toku której sędzia sprawozdawca zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy (por. art. 106 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozprawę poprzedza w każdym przypadku narada wstępna składu orzekającego, a pozostali sędziowie mają obowiązek nie tylko zapoznać się ze stanem sprawy, ale także omówić na naradzie wszystkie wyłaniające się zagadnienia i rozstrzygnąć wszystkie wnioski stron. Czynności te szczegółowo określają przepisy § 40 i nast. Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 29 września 2003 r. Nr 169, poz. 1646). Zatem ewentualne powstrzymanie skarżącej na rozprawie od zreferowania pozostałym członkom składu przebiegu postępowania administracyjnego i wcześniejszych rozstrzygnięć sądów obu instancji podjętych w sprawie i "odebranie" głosu stronie przez sędziego- przewodniczącego rozprawy nie może być podstawą zarzutu o "brak obiektywizmu, arogancję, szykanowanie", jak twierdzi skarżąca.
Również lojalne uprzedzenie strony o czasie trwania postępowania kasacyjnego, w sytuacji gdy sąsiedzki spór stron trwa od wielu lat i skutkuje szeregiem postępowań administracyjnych i sądowych, nie uprawnia do stawiania sędziemu zarzutu stronniczości. Należy wyjaśnić, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, tak jak w przypadku decyzji kontrolowanej w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 590/10 (dodatkowo jeszcze wydana na skutek wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych obligujących organy do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonania szeregu ustaleń), to strona powinna mieć świadomość, że czas trwania postępowania sądowego praktycznie "oddala w czasie" termin rozpoznania jej sprawy administracyjnej i to niezależnie od oceny praktyki organów w tym zakresie.
Reasumując, podane przez skarżącą okoliczności nie mogą stanowić podstawy wyłączenia sędziego. Nie można bowiem żądać wyłączenia sędziego wyłącznie w oparciu o przeświadczenie, że sędzia jest nieobiektywny. Okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna. Nie jest zatem wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata wiarygodności w bezstronność sędziego spowodowana nie uwzględnieniem jej wniosków w toku rozprawy i niekorzystnym rozstrzygnięciem innej sprawy. Nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania sprawy, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania co do bezstronności sędziego. Wątpliwość co do braku obiektywizmu musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji we wniosku.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia podstaw do wyłączenia Sędziego WSA M. J. Z powyższych względów na podstawie art. 22 w związku z art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o oddaleniu wniosku.