Uzasadnienie
UZASAJDNIENIE
W niniejszej sprawie wniesiono skargi na postanowienie Wojewody z dnia 14 lutego 2001 r.s którym, powołując się na art. 159 § 1 k.p.a., Wojewoda w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 18 lipca 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji.
Zgodnie z przepisem art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając skargi, połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanowieniami z dnia 25 lipca 2001 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają min. w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie kończyło postępowania ani nie załatwiało sprawy co do istoty, ale rozstrzygało kwestię wpadkową w toku trwania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie służyło także na nie zażalenie, gdyż zgodnie z art. 159 § 2 k.p.a. zażalenie służy jedynie na postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. (Tak też w postanowieniu NSA z dnia 17 maja 2002 r., IV SA 2210/00, niepublikowane, i w postanowieniu NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., IV SA 2254/98, LEX nr 54729).
Zatem skargi w mniejszej sprawie są niedopuszczalne. Zaznaczyć przy tym należy, że były one również niedopuszczalne także w chwili wniesienia, czyli w 2001 roku, gdyż wówczas odpowiednikiem zacytowanego art. 3 § 2 pkt 3 był art. 16 ust. 1 pkt 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy w związku z tym stwierdzić, że od początku wadliwe było pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym stwierdza się, że służy od niego skarga do sądu administracyjnego.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi odrzucono.