Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 21 grudnia 2001 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 13 ust. 5 pkt.2, art. 16 ust. 2 pkt 1 i art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM, mocą której nakazano skarżącemu C. W. opuszczenie i opróżnienie wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi osobnej kwatery stałej położonej w T. przy ul. [...].
Organy administracji publicznej ustaliły, że skarżący posiadał nieruchomość w S. nabytą aktem notarialnym nr [...] oraz współwłasność nieruchomości położonej w L. nabytą aktem notarialny nr [...] przeto ma obowiązek zwrócić przydzieloną mu decyzją z dnia 3 grudnia 1972 r. nr [...] kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w T. Organ II instancji nie podzielił argumentacji odwołania skarżącego i stwierdził, że zbycie nieruchomość w S. oraz zamiar zbycia współwłasność nieruchomości położonej w L. nie ma już znaczenia prawnego, bowiem obowiązek zwrotu lokalu nie wygasł z tego powodu, że po wszczęciu postępowania administracyjnego nieruchomości zostały zbyte.
Według Organu II instancji zbycie nieruchomości stanowi obejście przepisu art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji. Skarżący podał, iż zbył nieruchomość w S. oraz w L. Skarżący uważa, że nie było podstaw do wszczęcia postępowanie w sprawie zwrotu kwatery stałej, bowiem nieruchomość z uwagi na stan techniczny nie mogły służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych.
Skarżący wywiódł również, iż jest emerytem wojskowym zajmującym osobną kwaterę stałą na podstawie decyzji a nie lokal mieszkalny. Tym samym nie ma do niego zastosowanie art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.
W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył. co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo materialne - ustawę z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tj. art. 41 ust. 4 i 5.
Zgodnie z art. 41 ust 4 i 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP,,4. W wypadku, gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę, i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela (zarządcy) nieruchomości.
5.W stosunku do osób, o których mowa wart. 23 ust. 1 lub 2, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal."
Przepis art. 41 ust. 4 i 5 (obowiązujący w dacie wydania decyzji) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP adresowany jest do żołnierza bądź żołnierza rencisty, emeryta oraz jego małżonka i na nich nakłada obowiązek zwrotu lokalu mieszkalnego temu dysponentowi, do którego jest obowiązany płacić czynsz regulowany. Przepis ten nie wiąże obowiązku z wydaniem decyzji administracyjnej, a jedynie z faktem posiadania innego (odrębnego) lokalu.
Sąd podzielił pogląd skarżącego, że nie mają racji organy administracji publicznej, które przepis art. 41 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP odnosiły do kwatery stałej.
Stosownie, bowiem do art. 21 ust. l ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP,,Na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących czynną służbę wojskową jako służbę stałą. są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej "kwaterami".
- 2. Kwaterą jest samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.
- 3. Kwatera zasiedlona przez osobę inną niż określona w art. 24 ust. 1 stanowi lokal mieszkalny w rozumieniu niniejszej ustawy."
Wynika stąd, że art. 41 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie odnosił się w ogóle do takiej sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący.
Przepis art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ma, bowiem zastosowanie do lokali mieszkalnych, a nie do kwatery (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 200 l r. I SA 2309/99 LEX nr 52562).
Nadto przepis ten (już nieobowiązujący) nie pozwalał na posiadanie przez żołnierza zawodowego i jego małżonka odrębnych lokali mieszkalnych o ile za jeden z nich płacili czynsz regulowany.
W takim przypadku lokal ten należało przekazać do dyspozycji właściciela (zarządcy) tego lokalu. Przepis wyraźnie mówi o opłacaniu za lokal mieszkalny (a nie kwaterę) czynszu regulowanego, a stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP osoby, które zajmują kwatery lub lokale mieszkalne na podstawie decyzji o przydziale lub umowy najmu w budynkach pozostających w zasobach Agencji, gmin lub Skarbu Państwa, uiszczają czynsz i opłaty za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego w wysokościach, terminach i na zasadach obowiązujących dla lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa.
Nie jest to, zatem czynsz regulowany wprost jak to określa ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, ponieważ stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ustawy tej nie stosuje się do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji m. in. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.
Zatem i z tego wynika, że ust. 4 art. 41 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP miał zastosowanie do lokali mieszkalnych innego dysponenta aniżeli WAM. (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 15 stycznia 1998 r. II SA/Po 677/97 nie publ.)
Należy mieć też na uwadze, że art. 41 ust. l i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wyraźnie odnosi się do pojęcia,,kwatera" natomiast ust. 3 do terminu "lokale mieszkalne", które znajdują się w zasobach agencji. Inna zaś redakcja występuje w ust. 4, w której chodzi o lokale żołnierza zawodowego i jego małżonka, a nadto by jeden z posiadanych lokali (a nie kwatera) był tego rodzaju, iż podlega - co wyżej podniesiono - czynszowi regulowanemu.
Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § l ust. 1 pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymał wykonanie uchylonych decyzji.